SI FUNKSIONOJNË SHËRBIMET SERBE NË KOSOVË?!? 

 

     Tërësisht duke filluar nga e kaluara deri më sot, shërbimet sekrete serbe, kanë pasë një qasje dhe veprimtari të veçantë në relacion me Kosovën. Kuptohet ato e kanë pasë fjalën kryesore gjatë pushtimit gati njëshekullor serb, gjë që në korelacione të ndryshme kohore dhe historike, Kosovës i kushtoi shtrenjtë, duke qenë gjithherë një laborator i eksperimenteve të tmerrshme që përjetoi populli ynë. Për këtë arsye, nga këndvështrimi im në këtë fejton jam përpjekur të bëj një analizë të këtyre shërbimeve, gjithnjë duke u bazuar në shtypin tonë ditor dhe peroidik, çasjes në internet, të dhënave të botuara në shtypin serb e malazez por edhe në shtypin evropian. Në këtë kuadër, shërbimet sekrete serbe pasi e humbën luftën në Kosovë, organizuan disa vrasje të fshehta brenda shërbimit sekret serb, konkretisht mbi elitën që kishin marrë përgjegjësinë e krimeve mbi popullatën e pafajshme civile në Bosnjë e Kosovë.

     Edhe pas luftës në Kosovë, është bërë kooptimi i agjenturave serbe në shumë segmente të jetës politike, ekonomike, por edhe strategjike. Në Kosovë shërbimi serb ka instaluar dhe ka bërë për vete një rrjet të fuqishëm të rrjetit elektronik të spiunimit të mediave elektronike. Për gjurmimin, zbulimin dhe marrjen e masave ndaj tyre nuk kanë kompetenca as policia e UNMIK-ut, as SHPK-ja Shërbimet serbe janë duke punuar më të madhe edhe për zbehjen e imazhit të Kosovës në sytë e ndërkombëtarëve, duke tentuar që gradualisht Kosova nga të qenurit viktimë të merr tiparet e viktimizuesit, sepse ato shërbime në bashkëpunim me forcat e errëta që veprojnë në Kosovë, krijojnë një varg diverzionesh, vrasjesh, pakënaqësish e të tjera të cilat e luhatin çështjen e sigurisë në Kosovë. Shërbimet serbe të kundërzbulimit në mediat e vendit por edhe në nivelet ndërkombëtare kanë arritur të krijojnë përshtypjen duke falsifikuar emra e duke montuar fotografi rreth prezencës së shqiptarëve të Kosovës në luftën e zhvilluar në Kosovën Lindore dhe në Maqedoni si „grupe ekstremiste”, apo siç i quajnë shërbimet serbe „grupe terroriste”. E tërë veprimtaria e tyre është e adresuar në drejtim të rivënies së Kosovës nën kontrollin serb.

     Grupet ekstremiste serbe që jetojnë dhe veprojnë në Kosovë, shumica prej tyre janë të lidhur më shërbimin sekret të MUP-it serb prej të cilit edhe i marrin direktivat. Serbët në Kosovë kanë të ndërtuar rrjetin e radiolidhjeve dhe të përgjimit, në bazë të një strukture të fshehtë organizative (gjysmë legale) me qëllim të organizimit të akteve të ndryshme diverzive, duke tentuar të gjejnë „fajtorë” në mesin e shqiptarëve vetëm për të bërë një balancim mes forcave serbe dhe atyre shqiptare. Shërbimet sekrete serbe kanë organizuar një varg aktesh terroriste kundër civilëve, vendbanimeve e automjeteve të serbëve me qëllim që fajin t‘ua hedhin shqiptarëve. Në të gjitha enklavat serbe në Kosovë ekziston një ndërlidhje mes tyre që ka dhe mban formën e pushtetit paralel në Kosovë. Nëpër këto baza ka sistem të mirëfilltë të radiolidhjeve, radioamaterëve e sisteme tjera komunikimi. Ekziston një hierarki e pushtetit dhe mbrojtjes (kuptohet e mbrojtjes së dyfishtë: nga KFOR-i si të rrezikuar dhe nga forcat e brendshme serbe si lëvizje politike dhe ushtarake, kuptohet ilegale). Në kuadër të këtij organizimi forcat serbe në Kosovë kanë organizuar një varg shantazhesh. Paramilitarët serbë kanë bllokuar disa herë aksin rrugor Prishtinë-Gjilan. Janë sulmuar herë pas here veturat e udhëheqësve shqiptarë dhe kalimtarëve të rastit që udhëtonin për në Gjilan dhe anasjelltas. Pastaj problemet në veri të kosovës (Mitrovicë…), tashmë të njohura për të gjithë dhe një varg vrasjesh e problematikash të rënda që kanë ndodhur në Kosovë, e që nuk janë zbuluar ende.

     Autorësia e gjithë kësaj qëndron në faktin se prapa të gjitha këtyre akteve qëndrojnë forcat sekrete serbe dhe ato speciale, të cilat kanë kryer trajnime të posaçme për veprime të tilla. Sipas burimeve gjysmëzyrtare, Millosheviqi kishte urdhëruar të futen ilegalisht në Kosovë forca të zgjedhura të njësive ushtarake, të specializuara për veprime të veçanta, me qëllim që të shkaktojnë incidente në mes serbëve dhe shqiptarëve. Orkestrimi i dhunës në Mitrovicë, që nga qershori i vitit 1999 si dhe ikja nga burgu i kriminelëve serbë, mosdënimi i kriminelëve serbë të luftës nga gjykatat nën mbikëqyrjen ndërkombëtare në Kosovë, të akuzuar për krime të shumëfishta kundër popullatës civile në Kosovë, janë plane të përgatitura nga forcat elite të policisë serbe. Po ashtu, këto forca janë të përfshira drejtpërsëdrejti në trazirat në Mitrovicën veriore por edhe të enklavave tjera, ku në sulme, shpërthime, vrasje etj., ka pasë të vdekur shqiptarë dhe serbë. Të gjitha këto veprime të organizimit sekret të policisë dhe KOS-it ushtarak serb bëhen për ta bojkotuar dhe amortizuar bashkësinë ndërkombëtare në ruajtjen e paqes dhe stabilitetit në Kosovë. Njëkohësisht këto shërbime kanë përgatitur strategjinë që serbët e Kosovës t’i paraqesin si viktima të pambrojtura të agresionit shqiptar.

     Në fshatin Bërzeçe në Serbinë Jugore pranë kufirit me Kosovën, një kohë të shkurtër ishte e vendosur një qendër policore e cila është përdorur si bazë për infiltrimin e forcave serbe në Kosovë, të cilët të veshur me rroba civile, kanë hyrë në thellësi të Kosovës, kuptohet duke i koordinuar veprimet edhe me njerëzit e tyre brenda (serbë, romë, shqiptarë, etj). Këta ishin të pajisur me dokumente të falsifikuara udhëtimi. Shërbimet e MUP-it serb kanë biseduar me njerëzit e tyre, u kanë bërë presion por edhe u kanë premtuar para të majme që disa nga serbët të kthehen në Kosovë. Lidhur me format e punës së shërbimeve serbe, se ato i përdorin të gjitha mjetet dhe mundësitë për të arritur qëllimin tregojnë një varg faktesh, p.sh.: Agjensia e Lajmeve „Beta”, më 5 mars 2001, si dhe e përditshmja beogradase „Politika Ekspres” deklaruan se shtëpia e modës „Nish” një muaj ka prodhuar uniforma të NATO-s. Lidhur me këtë punëtorët e shërbimit doganor të Serbisë kishin konfiskuar 3.500 uniforma ushtarake të gatshme, në të cilat ishin emblemat e NATO-s.Influenca e Beogradit dhe tutorizmi serb është prezent edhe më tutje në jetën politike dhe shoqërore. Njëra ndër qëllimet e Beogradit ka qenë t’i ndalojë serbët e Kosovës që të mos marrin pjesë në regjistrimin e popullsisë. Pastaj, kanë bërë presion që serbët t’i bojkotojnë zgjedhjet, kanë bërë presione të vazhdueshme për ta tërhequr vëmendjen e ndërkombëtarëve, ekstremistët serbë shpesh bënin veprime të hapta, si duke hedhur bomba në qerdhet e fëmijëve, pastaj në institucione të tjera. Në Shterpcë, në qershor të vitit 2000 serbët e atij fshati ia vunë zjarrin ndërtesës së UNMIK-ut, pastaj kanë djegur pyje në zona të ndryshme të Kosovës, kanë vrarë një numër jo të vogël të shqiptarëve duke organizuar edhe vrasjet me motive politike.

     Shërbimet sekrete serbe kanë tentuar të ringjallin vëllavrasjen mes shqiptarëve, duke tentuar ta ngritin në shkallën e dukurisë. Zakonisht agjentët serbë veprojnë brenda komunitetit serb në Kosovë, ku sipas shumë statistikave jetojnë afër 100 mijë serbë. Qëllim tjetër i klanit të Millosheviqit dhe i nacionalistëve të tjerë është edhe pengimi i përpjekjeve të KB-së për rindërtimin e Kosovës së djegur e të shkatërruar nga lufta. Shpesh, serbët e Kosovës kanë organizuar protesta kundër mungesës së kujdesit të mjaftueshëm të policisë së UNMIK-ut. Shërbimet serbe të linjave sekrete i mbajnë me doza premtimesh bashkëpunëtorët e vet lidhur me modalitetet e disa njësive ushtarake serbe në Kosovë, e që nga këto forca, ky problem ka arritur të shqyrtohet në tryeza të bisedimeve. Mirëpo, nga ndërkombëtarët është vërtetuar se një veprim i tillë është krejtësisht i panevojshëm. Sepse në Rezolutën 1244 të 10 qershorit të vitit 1999, nuk përdoren termi për rikthimin e ushtrisë. Pra, ka të bëjë me disa parametra diplomatikë dhe politikë. Në nëntor të vitit 1999, zëvendësministri i jashtëm rus Avdejev në Komisionin e Ministrave të Këshillit të Europës kishte hedhur tezën shumë të rrezikshme për të ashtuquajturin Kordon Ombelikal midis Serbisë dhe Kosovës. Një tezë e tillë ishte provokim direkt i diplomacisë shqiptare, sepse agjenturat prosllave kishin organizuar një sulm propagandistik përmes linjave të shërbimeve diplomatike serbe e proserbe. Mirëpo, ky problem u tejkalua pa ndonjë eskalim të situatës. Në mars të vitit 2001, Koshtunica hedhë tezën në emër të Qeverisë së Serbisë për dërgimin e një numri të kufizuar të pjesëtarëve të UJ-së për kontrollimin e kufirit administrativ dhe për ruajtjen e manastireve serbe në Kosovë. Këtë e arsyetoi me faktin se kishte kërcënime për ndarjen e Malit të Zi, dhe për ta ndaluar zgjerimin e fushatës së forcave kryengritëse në Luginën e Preshevës.

     Për këtë arsye, Koshtunica dëshironte që forcat e UJ-së t’i dërgon „për kontrollin e kufirit administrativ dhe për ruajtjen e manastireve”.Të gjitha këto presione bëjnë pjesë në përbërjen e politikës diskriminuese dhe përpjekjet për kthimin e forcave serbe me çdo kusht në Kosovë, në saje të intrigave, komploteve, shantazheve e diskriminimeve tjera që i kanë bërë e po i bëjnë shërbimet sekrete të ushtrisë dhe policisë serbe, për të krijuar parakushte sa më të volitshme, për realizimin e objektivave të Serbisë në relacion me Kosovën. Ekzistimi i grupeve paramilitare serbe që posedojnë paisje komunikimi, strategji dhe platformë pune në veriun e Mitrovicës, si dhe sulmet e njëpasnjëshme që i kanë bërë KFOR-it dhe policisë së UNMIK-ut e të SHPK-së, nuk janë asgjë tjetër veçse një privilegjim i ekstremizmit serb nga linjat e diplomacisë evropiane, përkrahësve të ndikimit të shtrirjes dhe zbatimit të politikës serbomadhe në Kosovë. Grupet ekstremiste serbe me veprim në Kosovë vazhdimisht i kanë përdorur të gjitha llojet e materialit propagandistik për punë agjenturore duke u bazuar në gjysmë të pavërteta, në lansime të ndryshme-në përsëritje të gënjeshtrave, në përdorim të internetit duke bërë faqe të veçanta kundër UÇK-së, TMK-së etj., nga njerëz autoritativ si Sava Janjiq, prijës i fesë ortodokse, i njohur për përcaktimet skajshmërisht antishqiptare.

     Këta i kanë përdorur të gjitha lidhjet logjistike me shërbimet sekrete serbe duke krijuar një filtër të strategjisë afatgjatë të veprimit në Kosovë.Shërbimet e lartëcekura serbe luftën e tyre të ftohtë janë duke e vazhduar në të gjitha fushat e jetës politike e shoqërore në Kosovë duke bërë përpjekje për të shkaktuar pasiguri në Kosovë, destabilizim të ekonomisë, krijim të pasigurisë, bllokim të institucioneve etj. Duke tentuar t’i paraqesin shqiptarët e Kosovës të pa aftë për të ndërtuar pushtet e shtet. Duke bërë përpjekje për ta paraqitur KFOR-in dhe UNMIK-un të paaftë për të vendosur rend e qetësi për qytetarët e Kosovës. Nuk është pa interesant as thyerja e varrezave të shqiptarëve të besimit katolik në Prizren, sepse edhe gjatë periudhës të viteve 1912-ta organizata e terroriste „Crna Ruka” kishte kryer një varg shantazhesh të tilla. Në mesin e tyre, duhet përmendur rastin kur kishin qitur një derr tek dera e xhamisë Ditën e Bajramit, për çka kishte ardhur deri tek grindja mes shqiptarëve të krishterë dhe atyre myslimanë, si dhe pas pak edhe tek vrasja mes veti.Shërbimet e lartëcekura kanë bindur disa „miq” të linjave prosllave, gjegjësisht proserbe, të cilat po vazhdojnë ta mbajnë Kosovën në situata të tendosura. Një rol të këtillë janë duke e luajtur edhe pjesëtarët e një organizate ushtarake ilegale serbe, të ashtuquajtur Ushtria Çlirimtare Serbe (OSA).

     Drejtuesit e saj, vitin e kaluar kishin kërkuar nga kreu ushtarak serb dhe kryetari Koshtunica për t‘ua miratuar kërkesën për formimin e njësive vullnetare për luftë kundër „terroristëve” shqiptarë në Kosovën Lindore. Në këtë organizatë janë të tubuar vullnetarë serbë pjesëmarrës në luftën në Kosovë, duke e arsyetuar veten si njerëz me eksperiencë në konfrontime, siç i quajnë ata, me „bandat shqiptare” sepse pjesëtarët UÇK-së janë 18-vjeçarë, dhe nuk janë të denjë për këtë punë. Vlen të ceket se disa nga pjesëtarët e kësaj organizate janë dënuar në qershor të vitit 2000 për tentim të rrëmbimit të rregullit kushtetues të Jugosllavisë si dhe përgatitjes së atentatit kundër shefit të shtabit të shtatmadhorisë së ushtrisë jugosllave Nebojsha Pavkoviq. Grupi i kësaj organizate (OSA) është liruar pas ndryshimeve në Serbi në tetor të 2001 nga ana e Vojisllav Koshtunicës. Pra, për problemet që nxiten në Kosovë nga grupet ekstreme serbe, është në dijeni të plotë edhe pushteti civil dhe kreu ushtarako-policor, kuptohet, linjat që duhet ditur. Lidhur më këtë, sa për ilustrim po e përmendim rastin e shefit për siguri publike Vllastimir Gjorgjeviq (Ragja) i cili jo vetëm që kishte dijeni por ishte kreatori kryesor i operacionit „Dubina 2" („Thellësia 2"), operacion ky që kishte të bëjë me fshehjen dhe asgjësimin e fakteve dhe gjurmëve të krimeve të luftës në Kosovë. I njëjti kryesonte operacionin për mbledhjen e armëve në Isniq në shtator të vitit 1998.

     Po ashtu, edhe me fillimin e krizës në Luginën e Preshevës, Gjorgjeviq kishte shkuar atje shpesh sepse i takonte linjës për të cilën po flasim. Pos që ishte besnik i Millosheviqit ishte në linje direkte edhe me gjeneralin Obrad Stojanoviq dhe Nebojsha Çoviq prej të cilëve vazhdimisht ka marrë edhe urdhërat.Struktura e shërbimit sekret të Millosheviqit kishte organizuar policë, paramilitarë e zyrtarë të tjerë për shkatërrimin e provave të cilat mund të çonin në zbulimin e përgjegjësve të varrezave masive, sidomos të atyre të operacionit „Spastrimi”.Vendimin për ndërmarrjen e këtij operacioni e kishte marrë Millosheviqi bashkë me ministrin e punëve të brendshme, Vlajko Stojkoviq, shefin e policisë sekrete Radomir Markoviq dhe Vlastimir Gjorgjeviqin, në një takim të përbashkët në mars të vitit 1999. Këtu duhet cekur se pas arrestimit të Millosheviqit, arrestohet edhe Markoviqi, kurse Stojkoviqi bën „vetëvrasje” apo është vrarë nga shërbimi i Millosheviqit dhe janë mbuluar gjurmët. E ashtuquajtura ushtri jugosllave, si instrument i dirigjuar nga këto shërbime kishte një rol me rëndësi të veçantë në qerimin përfundimtar të hesapeve me shqiptarët, duke bërë dëbimin masiv të popullsisë nga Kosova. Siç është bërë e ditur edhe në Tribunalin e Hagës, në shtypin kosovar por edhe në atë serb e malazez, Gjorgjeviq kishte për detyrë të bën zhvarrosjen e viktimave nga Kosova dhe grumbullimin e tyre në varreza masive në Serbi për të fshehur gjurmët e krimit.

     Ai edhe pas zbulimit të disa varrezave masive në Serbi dhe bërjes publike të aferës së rastit „të frigoriferit” edhe më tutje ka urdhëruar që të mos jipen hollësi rreth tyre.Edhe gjatë bombardimeve të NATO-s mbi caqet serbe njerëzit e kundërzbulimit serb kishin krijuar një rrjet të fshehtë për t’u shpëtuar dhe rezistuar sa më gjatë bombardimeve të NATO-s. Këtë e kishin arritur përmes njerëzve të vet në shërbimet ruse, greke e franceze. Madje, oficeri Pjerre Henri Bunel e kishte tradhtuar NATO-n duke i dhënë sekretet e caqeve të bombardimeve të ushtrisë serbe për çka gjykata supreme e NATO-s ka ngritur aktpadi kundër oficerit francez. Përmes këtyre „miqve”, por edhe në saje të punës së koordinuar të shërbimeve në qeverinë serbe, kanë arritur që edhe më tutje t’i mbajnë të manipuluar pjesëtarët e minoritetit serb në enklavat e Kosovës, ku agjenturat serbe e kanë ruajtur strukturën e tyre, dhe bashkëpunojnë ngushtë me agjenturat e huaja me orientim proserb, të cilët e kanë lëshuar Kosovën në ekspriment pa definuar kurrfarë rregulli në veprimet destruktive të këtyre individëve. Këto linja kanë manipuluar shumë, kuptohet në aspektin propagandistik edhe me profiterët e luftës, me kontrabandistët e ndryshëm që janë thirrur në emra të mëdhenj për ta mbuluar veprimtarinë e tyre të paligjshme.

     Janë shfrytëzuar burimet informative nga shërbimet sekrete serbe, të disa biznesmenëve, dhe kontaktet tjera të shumë njerëzve që i kanë përdorur për mbulesë kinse të shitblerjes së pasurisë së serbëve në Kosovë. Për ekzistimin e rrjetit ekstrem në Kosovë dhe të vijës së ashpër të nacionalistëve serbë, paravan i të cilëve ka qenë Millosheviqi, ka pasë paralajmërime të kohë paskohshme nga vet qarqet më të larta serbe. P.sh.: Në gusht të vitit 2000, prifti serb, Sava Janjiq kishte tërhequr vërejtjen se udhëheqësit serbë në Kosovë që bashkëpunojnë me administratën, me Bernard Kushnerin dhe organet tjera mund të rrezikohen sepse, siç ka cekur Janjiq, qarkullonin informacione të besueshme se Millosheviq ka dërguar agjentë specialë të sigurimit në Kosovë për të kryer atentate mbi ata serbë që bashkëpunojnë me administatën e UNMIK-ut, për të krijuar konfuzitet dhe frikë. Po ashtu, analistë të mediave dhe të situatave në përgjithësi kanë konstatuar se kërcënimet ndaj serbëve në Kosovë janë veprime të vet Beogradit për ta destabilizuar Kosovën, e në këtë kontest kanë ndodhur një varg ngjarjesh e sulmesh. Lidhur me këto pohime kanë ndodhur një sërë vrasjesh, një sërë sulmesh terroriste, një sërë sulmesh ndaj serbëve e që identiteti i akterëve nuk është zbuluar ende.

     Ç‘është më keq kanë ndodhur një varg paraburgimesh të njerëzve me autoritet të veçantë të cilët janë mbajtur në burg pa fakte e prova të mjaftueshme, të cilët më pastaj janë liruar në mungesë provash. Të gjitha arrestimet dhe burgosjet janë bërë në bazë të dyshimeve që i kanë pasë linjat e shërbimeve sekrete serbe, të cilët përmes avokatëve, prokurorëve e ngjashëm i kanë propozuar policisë, hetuesisë, gjyqit, etj., për t’i futur burgjeve.Këto forca edhe më tutje janë duke e paraqitur nacionalizmin si forcë dhe shteg fitimtar, kurse politikën e bashkëpunimit si dështim. Vlen të ceket se dy ditë para se të arrestohet Millosheviqi, ushtria serbe kishte shkuar për ta ruajtur shtëpinë e tij. Millosheviqin, një kohë të gjatë e ka mbrojtur pa e dorëzuar tek organet e Tribunalit të Hagës, komandanti i shtabit të përgjithshëm të UJ-së, Nebojsha Pavkoviq.Mirëpo, në këtë rast, që të mos shkaktohen thyerje dhe gjakderdhje të mëdha në Serbi - ngase opozita dhe reformatorët ishin këmbëngulës për rrëzimin e Millosheviqit nga pushteti. Gruaja dhe vajza e Millosheviqit kanë konto të veçanta në Zvicër. Siç është bërë e ditur, e njëjta gjë vlenë edhe për ish kryeministrin jugosllav Mirko Marjonoviq i cili kishte nën mbikqyrje tregtinë dhe eksportin në drithëra për në Rusi në vitet ‘90’ta. Po ashtu edhe Dragan Tomiq ndihmës i Millosheviqit dhe ish kryetar parlamenti. Edhe dy përkrahësit kyq të Millosheviqit, Nikolla Shainoviq, ish zëvendës kryeministër i cili kishte nën kontroll tregtinë me materiale të çmueshme dhe, Dushan Markoviq, ish zëvendës i partisë socialiste, të cilët i kanë kontot bankare në Bejrut. Kuptohet edhe Nikolla Shainoviq është ndër ata që kanë bërë krime në Kosovë.Millosheviqi kishte nën kontroll, përkatësisht kishte monopol të plotë edhe në doganat e vendit.

     Ai bashkë me klanin e tij, pesë vitet e fundit i kishin liruar nga doganat të gjithë të afërmit e linjës së tyre, të cilët një përqindje e kanë derdhur në fondet sekrete të Millosheviqit.Banka e Beogradit e zonjës Vuçiq ishte urdhëruar të paguante para për kompaninë televizive të vajzës të Millosheviqit, Marias, dhe për kompaninë tregtare të djalit të Millosheviqit, Markos. Kjo do të thotë që klika shtetërore e Millosheviqit kishte arritur t’i fshehë fondet qeveritare për t’i siguruar ato nga sanksionet, me ç’rast është manipuluar edhe me Bankën Evropiane. Siç dihet, para sanksioneve, Millosheviqi kishte ndërtuar infrastrukturë të fshehtë përmes shërbimeve greke në Qipro, dhe banka e cila do t’i thente sanksionet ishte ajo e Qipros.Qiproja ishte vendi ku deponoheshin mijëra miliona dollarë nga Serbia. Këto fonde shpërndaheshin pastaj nëpër vende të tjera, apo në emër të kompanive anonime të regjistruara në Qipro. Branka Vuçiq, si drejtuese e Bankës së Beogradit, ishte ideatore dhe realizatore kryesore e realizimit të këtyre projekteve. S’do mend se kontot private të Shainoviqit dhe Markoviqit në Bejrut i kontrollon djali i Shainoviqit, i cili është tregtar atje.Shainoviqi, Markoviqi dhe zonja Vuqiq shumë shpesh kishin shkuar si turistë në Bejrut. Me një fjalë, klani i Millosheviqit është shumë i pasur dhe njerëzit e tij edhe më tutje kanë ndikim dhe mbajnë pozita me rëndësi në Serbi, si në qeverinë serbe, në ushtri, polici, gjykata ashtu edhe në ekonominë e vendit.

     Ata kanë miq edhe përkrahës edhe në arenën ndërkombëtare.Gjykata serbe ua ngriti aktakuzën për spiunazhë tek shërbimet franceze pesë pjesëtarëve të policisë serbe të cilët ishin të ngarkuar nga shërbimet sekrete franceze për ta destabilizuar Federatën Socialiste të Jugosllavisë. (Ato kishin formuar organizatën ilegale „PAUK” (Marimanga). Ky grup, sipas informatave, ka përgatitur edhe vrasjen e Sllobodan Millosheviqit. Pesë të akuzuarit: Jugosllav Petrushiq (38), Millorad Pelenis (36), Sllobodan Orosllanin (47), Petroviq (26), ishin akuzuar si spiunë të Francës, në periudhën e bombardimeve të NATO-s mbi Jugosllavinë gjatë vitit 1999. Petrushiq, Pelenis dhe Petroviq ishin akuzuar edhe për vrasjen e tre shqiptarëve të pafajshëm. Petrushiq, sipas dokumentacionit zyrtar, është nënshtetas francez.Grupi ilegal „Pauk” („Marimanga”) ishte formuar në vitin 1999 nga një grup klandestin. Këta sipas aktakuzës së gjykatësit hetues dhe prokurorit Nebojsha Maras kishin përgatitur projektin për vrasjen e Millosheviqit, sipas planeve të shërbimeve të kundërzbulimit francez. Po ashtu zyrtarët e policisë së fshehtë të linjës së Millosheviqit kohë pas kohe kishin arrestuar një numër të konsiderueshëm të aktivistëve të „Otporit”. Vetëm gjatë dy muajve janë arrestuar 400 aktivistë të kësaj organizate studentore, të cilët policia i ka marrë në biseda informative dhe pastaj i ka liruar. Shumica e akuzave dhe denoncimeve të bëra ndaj „Otporit” ishin se ata financoheshin nga Perëndimi për rrëzimin e regjimit të Millosheviqit. Ky grup ishte specializuar për të likuiduar udhëheqësit përmes ndeshjeve të inskenuara me kamionë me zallë.

     Njerëzit e këtij grupi kishin përgatitur një njësi prej 180 vetësh të cilët i kishin dërguar si mercenarë dhe kishin luftuar në anën e MOBUTAS kundër KOBILES. Gjithmonë sipas aktakuzës një pjesë e këtij grupi thuhej se gjendej në Mal të Zi, ku po formonin njësinë speciale të MUP-it të Malit të Zi. Mirëpo një akuzë të tillë MUP’i i Malit të Zi e kishte hudhur poshtë.Faktet dhe analizat që janë bërë rreth grupit „Pauk” tregojnë se ata ishin pjesëtarë të shërbimit secret serb të cilët i kanë përdorur për të ngritur afera dhe për të shkaktuar probleme në dobi të politikës serbe (panserbe).Shërbime të veçanta, përmes mediave, grupit klanor të Millosheviqit i ka kryer edhe sekretari federativ për informata Goran Matiç. Një rëndësi të veçantë kishte operacioni i quajtur „Patkoi”, që përkonte më shuarjen e kryengritjes dhe ndërrimin e strukturës etnike në Kosovë. Lidhur me këtë, për zbulim sekreti, i është marrë grada kolonelit rezervë Dragutin Vuksiq (54), për dëmtim të reputacionit të shtetit dhe dëmtim të nderit e reputacionit të ushtrisë. Vuksiq është anëtar i Lëvizjes për Serbi Demokratike të cilën e kryeson ish komandanti Momqillo Perishiq, i cili ishte suspenduar në vitin 1998. Edhe këtij të fundit iu kishte marrë grada nga gjyqi ushtarak për mospërfillje totale të detyrave dhe përgjegjësisë së oficerit.Duhet kujtuar se gjatë periudhës së suprimimit të autonomisë së Kosovës, pushtetarët serbë paralelisht kanë shkatërruar (pezulluar) shumë kuadra dhe institucione. Zhvillimi i sistemit pluralist në Kosovë, shërbimeve sekrete serbe u kishte çitur nga dora (nga kontrolli) shumë segmente, edhe pse këto shërbime edhe më tutje tentonin t’ua jipnin kahjen e nevojshme. Partitë politike shqiptare, institucionet e brishta të asaj kohe, personalitetet e veçanta dhe në tërësi Lëvizja Popullore ishin objekt i përcjelljes dhe i përpunimit sistematik.

     Gjatë vitit 1990 kreu i shërbimeve informative serbe-Jovica Stanishiq ka pasur një varg takimesh të fshehta me drejtues të caktuar të jetës politike në Kosovë. Gjatë tërë kohës shërbimet serbe kanë tentuar të infiltrojnë në radhët e partive pluraliste në Kosovë agjentë efikas serbë të cilët janë orvatur t’i mbajnë nën kontroll këto linja që ishin të fuqishme në atë periudhë, dhe ecnin me hapa të matur drejt përforcimit dhe përvetësimit të sistemit demokratik. Një segment tjetër, ku shërbimet sekrete serbe kishin investuar e përgatitur rrjete të tëra, ishte edhe tendenca për ta vënë nën kontroll lëvizjen ilegale të Kosovës. Për këto projekte e ka vënë në shërbim klasën naive dhe të papërgjegjshme ndaj politikës së Kosovës. Në këtë diagonale forcat serbe të sigurimit tërhiqnin edhe vijën e përçarjeve dhe vëllavrasjeve. Në këtë kontekst u tentua të bëhet edhe copëzimi i faktorit politik e financiar, por edhe ndarja në dy krah e faktorit ushtarak shqiptar. Këto shërbime Kosovën tentonin ta shndërronin në një teatër kukullash.Në vatrat e luftës në Bosnjë dhe Kroaci, njësitë paraushtarake Serbia i dërgonte bashkë me formacionet ushtarake të të ashtuquajturës ushtri jugosllave. Këto formacione njëkohësisht edhe bënin kontrollimin e grupeve, njësive dhe reparteve më të gjëra të UJ-së për të mos dezertuar. Kjo praktikë është aplikuar më vonë edhe gjatë luftës në Kosovë.

     1. Grada Serbe e Lëvizjes Serbe të Ripërtritjes (SPO) e drejtuar nga Vuk Drashkoviq, e kishte përgatitur një formacion për pjesëmarrje në këto luftëra të përbërë prej 11 mijë vetëve me të cilët ka komanduar Gjorgje Bozhiq-Gisha e më pas Çeko Daçeviq.

     2. Garda Nacionale Serbe e Ripërtrirjes Popullore Serbe (SNO) e Mirko Joviqit kishte përgatitur 3000 njerëz, me të cilët ka komanduar Dragosllav Bokan.

     3. Partia Radikale Serbe (SRS) dhe Lëvizja Çetnike Serbe kishin organizuar formacionin “Shqiponjat e Bardha”. Kishin 3000 njerëz të cilët i komandonte togeri Branisllav Vakiq. Me këtë formacion vepronte edhe formacioni i kapiten Draganit, i cili numëronte 500 njerëz dhe afër 100 pjesëtarë të «kninxhinjëve», paramilitarë që kishin vepruar në Knin, të komanduar nga Millan Martiq nga Knini.

     4. Partia e Unitetit Serb (SSN) kishte përgatitur gardën vullnetare me të cilën ka operuar Zhelko Razhnjatoviq-Arkan, zëvendës i të cilit ishte Mihajlo Ulemek.

     Këto formacione para- ushtarake dhe paramilitare serbe, pjesëmarrëse në krimet kryesore në Bosnjë, Kroaci dhe Kosovë ishin sajuar nga partitë politike serbe.Këto njësi ishin të parapara si formacione paramilitare, të cilat kishin për detyrë spastrimin etnik të popullatës joserbe në ish Jugosllavi. Sipas shumë burimeve Arkani e kishte vrarë drejtorin e Rafinerisë së Naftës INA të Zagrebit Dragolub Gjurkoviqin, edhe pse zyrtarisht është thënë se këtë vrasje e ka bërë Gjorgje Bozhoviq - Gishka. Është karakteristike se një fat kriminal e gjen edhe gazetaren e njohur Dada Vujasinoviq, e cila pas botimit të teksteve me biografi të Arkanit ishte gjetur e vrarë vetëm disa ditë pasi Arkani ia kishte tërhequr vërejtjen. Arkani kishte vjedhur ari me vlerë të pakufizueshme nga viktimat në Kroaci, Bosnjë dhe Kosovë.Arkanit dhe Zoran Stefanoviqit, shefat e KOS-it u kishin dhënë detyrë organizimin e kryengritjes në krahinën e Kninit dhe ballafaqimin e parë me kroatët, në mënyrë që forcat e armatosura serbe të kenë pretekst për ndërhyrje. Arkani dhe Stefanoviqi pas kryerjes së një varg aksionesh në Republikën Kroate, hetohen nga shërbimi sekret kroat dhe pas një kohe të shkurtër arrijnë t’i kapin në vepra konkrete, me ç‘rast i arrestojnë.

     Mirëpo, shumë shpejt qarqet e KOS-it dhe MUP-it federativ, i cili edhe më tutje ishte valid në Kroaci arrijnë t’i lirojnë këta kriminelë ordinerë në kushte dhe rrethana krejtësisht të paqarta. Arkani dhe Zoran Stefanoviqi me urdhëra të KOS-it ushtarak, në Kroaci kishin kryer operacionin «Tuneli», i cili kishte për qëllim sulmin e befasishëm të reparteve të UJ-së, me qëllim që forcat e UJ-së pastaj të kenë hapësirë veprimi. Po ashtu këta të dy, kuptohet me urdhër të KOS-it, e udhëhoqën edhe operacionin tjetër të shifruar «Opera».Shumica e pjesëtarëve të këtyre operacioneve arrestohen nga forcat e sigurimit kroat në vitin 1994, respektivisht 1995, me ç‘rast gjatë hetimeve të zhvilluara kundër tyre, sigurimi kroat arrin ta zbulon edhe operacionin e njohur «Shpegel» dhe ta ndriçon operacionin «Tuneli».Në fillim të prillit të vitit 1992 në Bosnjë, në hyrje të Belinjës u bë një masakër masive mbi popullatën vendase. Njësia Arkanit që e kreu këtë veprim kishte të bëjë me inicimin e konfliktit mes serbëve dhe boshnjakëve. Boshnjakët në pamundësi për të rezistuar, u detyruan të ikin e pastaj Arkani hyn duke e plaçkitur këtë vend. Gjatë këtij konflikti qytetar Arkani arrin ta plaçkitë shërbimin e kontabilitetit në Belinjë. Pas këtij akti e lë Belinjën dhe kalon në Zvornik.Arkani në Bosnjë e ka drejtuar edhe operacionin «Ballafaqimi» i cili u aplikua në Bosnjën Qendrore, për krijimin e kampeve të përqendrimit ku grumbulloheshin njerëzit e ndryshëm të përkatësisë boshnjake e kroate kinse me qëllim të mbajtjes nën kontroll.

     Të gjithë shefat e kampeve të përqendrimit ishin anëtarë aktivë apo rezervë të strukturave të KOS-it ushtarak. Fillimisht Radovan Karagjiq kishte formuar organizatën famëkeqe “Tajfun” e cila mblidhte informata për njerëz dhe e bënte likuidimin e tyre. Kësaj organizate iu bashkangjit edhe njëri ndër figurat më të fuqishme të KOS-it Dragan Devedllaka, i cili u takonte njerëzve kryesorë të shërbimit të sigurimit shtetëror të Ministrisë së Brendshme të BH-së, i cili qëndroi në këtë organizim deri në fund të luftës. Devedllaka ishte shef në shtabin e njësisë të cilën e komandonte Arkani. Nga këto formacione dhe pakënaqësitë e shkaktuara për shkak të vrasjeve të shumta të nëntokës serbe si dhe nga pakënaqësitë e luftëtarëve serbë pjesëmarrës në luftërat e ndryshme, shikuar këtu edhe gjendjen materiale dhe rrjedhën e zhvillimeve politike në Serbi, u krijua organizata terroriste e ashtuquajtur Ushtria Çlirimtare Serbe. Qëllimet e kësaj organizate pretendojnë të jenë sulmet ndaj qeverisë së Beogradit - të njerëzve të Millosheviqit në tri faza, likuidimi i personaliteteve të njohura serbe si dhe restaurimi i monarkisë serbe. Bojkotimi dhe sabotimi nëpër qytetet kryesore të Serbisë, depërtimi i tyre nëpër gjykata dhe stacione policore, përgatitja e gjeneratave të reja me koncepte të reja të formimit të Serbisë së Madhe në Evropën e Bashkuar, krijimi i njësive të UÇS-së në Mal të Zi, Bosnjë, Maqedoni, Kosovë, Kosovë Lindore etj.

     Sipas të gjitha gjasave bartësit e kësaj organizate terroriste, direkt ose indirekt e kishin marrë bekimin për veprime të tilla nga Momçillo Perishiq, ish shef i ushtrisë jugosllave, më vonë udhëheqës i opozitës dhe person kritik i Millosheviqit. E ashtuquajtura UÇS kishte marrë obligim se do të bënte edhe përmirësimin e kushteve të luftëtarëve serbë. Grupi i UÇS-së kishin planifikuar forma të veprimeve sabotuese edhe në Kosovë. Grupe të ndryshme që vepronin dhe veprojnë në kuadër të të ashtuquajturës UÇS kishin planifikuar edhe vrasjen e Millosheviqit dhe të Nebojsha Pavkoviqit. Sigurimi serb kishte arritur të arrestonte pjesëtarët e një celule të kësaj organizate terroriste, shumica prej të cilëve ishin ish oficerë të armatës, ish pjesëtarë të MUP-it serb, kuadra të shërbimeve informative, punëtorë operativë etj. E ashtuquajtura UÇS ishte deklaruar si organizim ushtarak në tetor të vitit të 2000 pasi mori përsipër vrasjen e katër opozitarëve serbë të regjimit të Beogradit si dhe një varg të aksioneve të kryera në Kosovë. Nacionalistët serbë janë të hidhëruar sidomos për kalimin e Kosovës nën mbikëqyrjen e UNMIK-ut.Siç është bërë e ditur, shantazhet edhe më tutje mbeten element i dorës së parë për shërbimet serbe.

     ...Ndër proceset me prioritet të shërbimeve serbe ka të dhëna se është ta dezorientojnë TMK’në, dhe përmes aferave të ndryshme ta kopromitojnë edhe si strukturë edhe si institucion. Pastaj kanë përgatitur dhe po përgatisin konflikte të cilat qojnë tek konfrontimet e shqiptarëve me bashkësinë ndërkombëtare. Është punuar edhe në nxitjen e problemeve ndëretnike me qëllim që të krijohet përshtypja se ne nuk jemi të aftë për të vetëqeverisur. Siç është thënë edhe më herët, shërbimet serbe kanë përgatitur një kuadër të përsosur mobil, të trajnuar gjatë për lansimin e dezinformatave për ta përgatitur opinionin kundër nesh. Në këtë drejtim punojnë ekipe të tëra. Përmes ish kuadrove, lidhje të mëhershme të Arkanit dhe ish punëtorëve tjerë të sigurimit që kanë vepruar në Kosovë, është përgatitur dhe ngritur rrjeti i mafiozëve të cilët e kanë organizuar nëntokën kosovare e kanë përsosur botën e krimit e cila kontrollohet nga qarqet e shërbimeve serbe. Edhe droga, prostitucioni, falsifikimet e ndryshme, kalimet ilegale dhe linjat tjera kladestine janë të organizuara dhe të drejtuara nga shërbimet serbe, e që në këto rrjete edhe shqiptarët e Kosovës, Shqipërisë, Malit të Zi, Maqedonisë, Preshevës etj., janë mjaft të kyqur në këto linja, sepse aftësitë profesionale të shërbimit sekret serb i kanë shoshitur lidhjet e veta në Kosovë e Maqedoni, Mal të Zi e Bujanovc dhe kanë nxjerrë strukturat e nevojshme duke i kyqur në nyjet kyqe të shoqërisë sonë, të cilët nganjëherë edhe paraqiten në forma shumë prefide me kundërshtitë e tyre, kuptohet, të përgatitur nga truri i shërbimit të sigurimit shtetëror serb (SDB) shërbim ky që punon sipas projeksioneve të Akademisë së Shkencave Serbe, sipas instruktorëve ushtarakë të ish OZN’ës dhe UDB’së të përgatitur si gjenerata në të kaluarën në detyra afatgjata, të cilët kontrollohen nga Ministria e Punëve të Brendshme të Serbisë (MUP) dhe nga strukturat e ish shërbimit federal të cilët kanë marrë detyra të reja në ish republikat dhe pjesët tjera të ish Jugosllavisë, por tani të drejtuara dhe të kontrolluara nga instruktorët e qeverisë serbe, të ndihmuara nga linjat e shërbimeve ruse, greke etj.

     Në këtë drejtim ekzistojnë linja zyrtare të shërbimit serb në Mal të Zi me një fushëveprim mjaft të gjërë që përfshin kontrollimin e një pjese të Kosovës, veçanërisht Rrafshit të Dukagjinit dhe të Shqipërisë duke filluar nga Shkodra e pjesë tjera të brezit kufitar. Po ashtu, edhe në Maqedoni shërbimet sekrete serbe kanë të instaluar qendra të fuqishme të zbulimit, kundërzbulimit dhe të kontrollimit dhe analizave të informatave të ndryshme duke përfshirë edhe pjesën e Kosovës në kufi me Maqedoninë dhe duke i kordinuar punët me shërbimet greke, të cilat u japin ndihmesë të madhe. Sikurse që në Kosovë shërbimi sekret serb ka të instaluar rrjetin e vet nëpër enklava, ky konfiguracion ekziston edhe në Kroaci dhe Bosnjë në pjesët me donimin serb. Edhe në Kosovën Lindore (Preshevë e Bujanoc) si pjesë kufitare me Kosovën, të frekuentuara edhe nga luftimet e bëra kohë më parë, shërbimet serbe kanë konsoliduar baza të forta të MUP-it dhe njerëzve tjerë me detyra të veçanta dhe strategji te fuqishme veprimi. Edhe shumë pjesë të Kosovës në kufi me Preshevë e Bujanoc, e njëjta gjë është edhe me Merdare, kufirin serb që përfshin pjesën e Podujevës, vend ky që është shndërruar në një laborator informativ dhe kontaktesh me të gjitha strukturat. Një kohë, zyrtarisht këto shërbime i kontrollonte rrjeti i DB-së në krye me gjeneral kolonelin Radomir Markoviç (53).

     Ndërsa përgjegjës për drejtorinë e Kosovës në këtë lëmi ishte gjeneral nënkolonel Obrad Stefanoviq (46). Dy të lartëpërmendurit kujdeseshin për sigurimin e fondeve për t’i mbuluar shpenzimet e këtij sektori, pra për ta siguruar buxhetin e Ministrisë së Punëve të Brendshme, fond ky i cili është plotësuar nga fondet sekrete që burojnë prej trafikimit të paligjshëm të drogës, armëve, cigareve, alkoolit etj., të cilat përdoren për t’i paguar punëtorët operativë të linjave të ndryshme sekrete që punojnë për këto shërbime. Shërbimet e brendshme të MUP-it serb i kanë degëzimet e këtyre trafiqeve në tërë Europën Perëndimore. Që nga vitet e 80-ta kanë siguruar një monopol në këtë drejtim. Duhet cekur se në këto vorbulla janë luajtur shumë role për likuidimin - anashkalimin dhe mosavancimin e linjave të padëgjueshme. Padyshim, sekretariati i punëve të brendshme gëzonte një qasje të pakufizueshme edhe tek shumica e sektoreve të ekonomisë zyrtare, siç është fjala tek këmbimet komerciale, shërbimet bankiare, digasteret e mëdha ekonomike etj. Nga kjo del se formacionet e DB-së, MUP-it, KOS-it etj., pas shkatërrimit të ish Jugosllavisë janë zvogëluar si shumë formacione masive dhe janë riorganizuar në grupe operative, duke caktuar grupe ekspertësh për lëmitë e ndryshme përkatëse. Supozojmë se këto shërbime përgatitin një grup të agjentëve për ta instaluar në Kosovë. Këta përgatiten enkas për këtë çështje duke i studiuar rrethanat e atij vendi, duke punuar në rekrutimin e agjentëve të fshehtë në strukturat e të gjitha shkallëve të shoqërisë, duke filluar nga qarqet intelektuale e politike të gjitha qendrave shoqërore ku ka shqiptarë, duke i përfshirë këtu edhe romët, goranët e kufirit, e struktura të tjera. Këta merren me mbledhjen e informatave duke filluar nga më të thjeshtat, duke përhapur dezinformata, kanë për detyrë të mbajnë aktuale luftën e ftohtë dhe luftën speciale ndaj Kosovës.

      Përgjegjës për këto linja në fillim të vitit 1998 dhe 1999 ishte ministri Vlajko Stoilkoviq. Ky kishte ndërtuar një rrjet mjaft aktiv edhe në botën e jashtme në formë direkte përmes bashkëpunëtorëve të cilët i përdorte për të luajtur lojëra politike dhe propagandistike. Pastaj kishte rregulluar punën me shumë kanale diplomatike, në adresat e Beogradit në shumë vende të Evropës, duke i krijuar disa qeliza të shërbimit të DB-së edhe në SHBA me detyra të kundërzbulimit, infiltrimit dhe operacioneve speciale. Rrjetet e kundërspiunazhit që kishte ndërtuar gjenerali Aleksandër Vasileviq i cili një periudhë ishte zëvëndësshef i drejtorisë së sigurimit dhe kundërzbulimit të udhëhequr nga gjeneral majori Millan Vasiq, nga Veselin Slivançanin, oficer i sigurimit për Korpusin e Pçinjit, pastaj Radomir Marjanoviq të cilin e zëvendëson Vlladimir Llazareviq, i caktuar në krye të komandës së Armatës III-të, Nebojsha Pavkoviq shef i komandës së lartë në shtabin e përgjithshëm, kanë aktivizuar të gjitha linjat komanduese ta mbajnë Kosovën dhe pjesët tjera të ish Jugosllavisë me interes të veçantë nën presione dhe nën llupën e shërbimit të kundërzbulimit dhe informimit. Grupi i lartëcekur kohë pas kohe u bën vizita nëpër zonat operative në drejtim të Kosovës duke përfshirë Sanxhakun e Malin e Zi, pjesët verilindore dhe lindore të Kosovës. Në këto vizita vazhdimisht marrin pjesë edhe shefat e lartë të sigurimit si Geza Farkash, shef i sigurimit në Aviacionin Luftarak dhe mbrojtjen kundërajrore, pastaj Branko Gerga, Aleksandër Vasileviq etj.

     Ky kuadër i eprorëve të lartë të shërbimit informativ ushtarak (VOS) tentojnë t’i realizojnë objektivat e parashikuara për Kosovë, duke riorganizuar pothuajse të gjitha fuqitë në këtë aspekt. Këtu duhet cekur se janë duke i futur në funksion shumë stacione të radiove të fshehta, janë duke i aktivizuar disa stacione lokale.Mirëpo me fillimin e reformave në Serbi nën presionet e shtuara nga popullsia serbe dhe Bashkësia Ndërkombëtare për demokratizimin e Serbisë, disa kuadro të rrethit të ngushtë të Millosheviqit fillojnë të lëshojnë pe në shumë segmente, për çka ky i fundit fillon me ndërrimin e pozitave drejtuese dhe suspendimin e tyre edhe pse ishin kuadra të larta, siç është rasti me kryeshefin e shërbimit të sigurimit të UJ-së, gjeneralin Aleksandër Dimitrieviq, të cilin Millosheviqi e largoi nga posti më 24 mars 1999. Sikurse që ndodhi më vonë me gjeneralin Pavkoviq, dhe ministrin serb të policisë Dushan Mihajloviq.Gjeneral kolonelit të drejtorisë së shtabit qendror të ushtrisë serbe, Zhivorad Vujiçiç i ngarkuar për financa, ju kishte caktuar një muaj paraburgim për shkak të keqpërdorimit të pozitës dhe korrupsionit. Vlen të ceket se Vujiqiq ishte lidhje e ish ministrit serb të mbrojtjes Pavle Bullatoviq. Në rastin konkret, nuk bëhet fjalë gjithaq për korrupsion por, më tepër bëhet fjalë rreth luftës së ashpër që po zhvillohet në Serbi mes forcave të ashtuquajtura „reformiste” dhe ithtarëve të Millosheviqit, të cilët edhe më tutje e kanë ndikimin në radhët e ushtrisë, policisë, si dhe tek shumë drejtues të MUP-it serb.Të gjitha shpenzimet e shërbimit të sigurimit shtetëror serb në Mal të Zi, Maqedoni, Kosovë, Preshevë, Bujanoc e më gjerë janë bërë e bëhen me qëllim që Serbia ta mban nën kontroll çështjen e këtyre pjesëve duke aluduar që t’i pengon në shkëputjen e tyre dhe në pavarsimin total. Në këtë drejtim Serbia është e lidhur drejtpërsëdrejti me Rusinë e cila e mbështet ndërkombëtarisht, financiarisht, ushtarakisht etj. Pos kësaj ka edhe interesa strategjike që Rusia tenton ta realizon përmes Serbisë, për të mbetur në Ballkan.

     Në përgatitjen e kuadrove të shërbimit serb por edhe të bashkëpunëtorëve të shërbimit serb në vende të ndryshme një numër të vogël e përgatitin edhe instruktorët e lobit serbo-izraelit. Forma se si është duke u punuar për t’u arritur ky qëllim është e ngjashme me bisedimet e fshehta rreth Kosovës të zhvilluara gjatë viteve ’97-’98.Këto takime, siç kemi mësuar nga dëshmitë e fundit në Gjyqin e Hagës nuk janë mbajtur në rrugët zyrtare apo të zakonshme politike por në shtëpi të fshehta private me njerëz të shërbimit sekret, siç është rasti me Ivica Stanishiqin, ish shef i sigurimit shtetëror. Edhe pse shumica e zyrtarëve serb të policisë dhe shërbimeve sekrete është dashur të jenë vet me urdhërdhënës, disa prej tyre kanë marrë pjesë edhe në masakra dhe ekzekutime masive, siç është rasti me Nikolla Shainoviqin, Sreten Llukiqin, gjeneral, i cili një kohë ishte shef i forcave të Ministrisë se Brendshme të Serbisë, i cili ishte dekoruar nga Sllobodan Millosheviqi me urdhërin e Flamurit Jugosllav të rendit të parë. Këta ishin aktorët kryesorë që e udhëhoqën operacionin për spastrimin e Kosovës nga popullsia shqiptare. Ishin përgjegjës edhe për masakrën e Reçakut. Gjenerali i Ministrisë së Brendshme Sreten Llukiq ishte pjesëmarrës edhe në disa krime në Bosnje më 1992, në Vishegrad (1995) dhe në Srebrenicë. Këta dhe pasuesit e tyre janë zyrtarët me të cilët u bisedua rreth statusit të Kosovës. Po ashtu, edhe sot po bisedohet me pasuesit e tyre rreth të njëjtës çështje-Kosovës.Forcat e sigurimit serb e kanë tërhequr një lev që para Bashkësisë Ndërkombëtare e arsyeton dhe “stabilizon” çështjen serbe në përgjithësi, me dërgimin e Millosheviqit dhe disa drejtuesve ushtarakë në Tribunalin e Hagës.

     Në fakt serbët përmes spekulimeve dhe lojërave të shërbimit sekret tentojnë ta mbajnë gjendjen e tendosur në Kosovë. Mirëpo, sidoqoftë mbledhja e Dejtonit ishte ajo që e frenoi projektin e Serbisë së Madhe. Shërbimet sekrete serbe ishin dhe mbeten orkestruesit kryesorë ushtarakë dhe politikë të destabilitetit të situatës në Bosnjë, Vojvodinë, Kosovë, Kosovë Lindore, Maqedoni etj. Para disa ditësh, agjenturat serbe në Shqipëri kanë shpërndarë pamflete kundër pavarësisë së Kosovës.Këto shërbime kanë angazhuar përmes lidhjeve serbe analistë dhe njerëz me autoritet në gjithë arenën ndërkombtare për ta avancuar çështjen serbe dhe për ta ngritur në një stabilitet politik. Në këtë kontekst është duke u shfrytëzuar lobi serb në Evropë, në Amerikë, institutet e ndryshme ndërkombëtare, përkrahja politike e Rusisë, Kinës, Greqisë e vendeve të tjera që kanë simpati dhe miq si me Serbinë. Janë përdorur letra qarkore nga pala demokrate drejtuar përsonaliteteve më të mëdha me ndikim botëror si Kofi Anan, Kristofer, Solana etj.Në anën tjetër nga po ato shërbime është formuar e ashtuquajtura Armata Çlirimtare Serbe për Kosovë e Metohi si krijesë ekstreme, për t’i arsyetuar veprimet ekstreme të politikës interne serbe. Kjo organizatë siç kemi përmendur edhe më parë është themeluar diku kah dhjetori i vitit 2000, ndërsa si ide për themelimin e kësaj organizate është diskutuar në prillin e vitit 1999, ku janë mbajtur disa takime, dy prej të cilave në ndërtesën e Këshillit  Ekzekutiv në Prishtinë. Në këtë mbledhje ishte pjesëmarrës edhe kryeshefi i UDB-së për Kosovë, Mishko Llakoviq, ekspert i njohur për plane dhe analiza, pastaj Zoran Stajoviq dhe Xhafer Beiqi njëri prej udbashëve në zë.

     Duke analizuar burimet informative të shtypit, del se njëri ndër anëtarët e kësaj organizate serbe ishte edhe Selim Goxhufi nga Prishtina, i cili ishte pjesëmarrës në mbledhjen e tretë të të ashtuquajturës Armatë Kombëtare Serbe për Kosovë e Metohi.Pjesëtar tjetër që e ka ndihmuar këtë organizatë është edhe Zoran Stijoviq ekspert i specializuar për propagandë dhe kundër- propagandë kundër shqiptarëve sidomos kundër vijës patriotike. Ky me ekipin e vet, që është i ngritur në rrjet profesional e që është aktual edhe pas tërheqjes së serbëve nga Kosova, në mënyrë të përsosur e kanë kryer punën e vet, duke ngjallur vëllavrasjen mes shqiptarëve, duke krijuar përçarje ndërfetare, partiake e grupore, duke krijuar afera kundër grupeve dhe individëve, duke propaganduar dobësitë e rretheve të caktuara, duke ngjallë urrejtjen ndëretnike, e shumë komplotë të tjera.Një rol të veçantë në të ashtuquajturën Armatë Kombëtare Serbe për Kosovë e Metohi e kanë luajtur edhe Xhafer Beqiri nga Podujeva, Mishko Llakoviq, Zoran Stoioviq, Radoslav Llukiqi, David Gaiq, Millan Llakoviq, Zoran Dragoviq, punëtorë të MUP-it serb të cilët banonin dhe vepronin në Beograd por me ftesë arrijnë më 26 maj 1999. Siç u cek edhe më lartë në shumë dokumentacione, e ashtuquajtura Armata Kombëtare Serbe për Kosovë e Metohi, quhet edhe Ushtria për Çlirimin e Jugut të Serbisë. Disa nga pjesëtarët e kësaj armate rrinë nga një kohë edhe në Republikën Serbe, në Belinje e gjetkë duke i përfshirë këtu edhe pjesëtarët shqiptarë të cilët hyjnë ilegalisht kohë pas kohe në Kosovë me detyra të veçanta. Ata në Kosovë rrijnë tek miqtë e tyre, që njëherit janë edhe lidhje të shërbimit sekret të MUP-it.

     Një kohë kjo organizatë terroriste është quajtur Ushtria Çlirimtare Serbe, mirëpo diku kah mesi i dhjetorit merr emrin Armata Çlirimtare Serbe e Kosovës dhe Metohisë (SOA). Aksionet e para kjo oganizatë i ka ndërmarrë në korrik të vitit 1999, kundër pjesëtarëve të minoritetit serb. Pjestarët e kësaj organizate ushtarake terroriste ishin të njohur edhe në luftën e Bosnjës, Kroacisë, Kosovës dhe Maqedonisë, si mercenarë të paguar, e njohin mirë linjën e divizionit. Shumica e këtyre pjesëtarëve janë ushtruar nga eprorët e “Beretave të Kuqe”, formacion ky i cili llogaritet elitë në ushtrinë jugosllave. Disa pjesëtarë të të ashtuquajturës Armatë Kombëtare Serbe janë sistemuar edhe nga ish formacioni ushtarak terrorist i frenkistëve, të cilin e drejtonte Frenki Simatoviq. Kjo organizatë ka ndikim në zhvillimet aktuale të politikës serbe. Që nga formimi e gjerë më sot kjo organizate terroriste ka pasë edhe disa probleme të brendshme por ka pasë pengesa në zhvillimin e saj, mirëpo në shumicën e rasteve i ka çeruar hesapet fizikisht me kundërshtarë. Vetëm pse Monçillo Trajkoviq i sygjeron drejtuesit e SOA-së për veprime të pakontrolluara, 2-3 muaj më vonë i pason një aksident në apartamentin e tij në lagjen «Dardania» në Prishtinë gjatë vitit 1999. Kjo organizatë kishte planifikuar të ndërmerr një sulm në Grackë të Lypjanit të shifruar «Sreb» (Drapëri), në të cilin u vranë 12 serbë. Ky sulm nga instruktorët ushtarakë serbë ishte bërë me qëllim që të fillon përpunimi i opinionit të jashtëm duke i paraqitur serbët viktima të shqiptarëve, duke pasë për qëllim edhe tërheqjen e vëmendjes së opinionit nga krimet e mëdha serbe. S’do mend se dyshohet se edhe vrasja makabre e vrasjes së serbëve në autobusin në Merdar derisa po vinin në Kosovë është vepër e kësaj organizate. Këtu e fillon aktivitetin e vet kjo organizatë famëkeqe terroriste të cilës fare nuk po i kushtohet vëmendje as nga ndërkombëtarët e as nga vendorët, disi është lënë pas dore. Aksioni i ndërmarrë në Grackë të Lipjanit s’ishte asgjë më shumë se një fillim i ri i kësaj organizate. Pra ishte ajo periudhë kur e ashtuquajtura Ushtria Çlirimtare e Serbisë po shndërrohej në Armatën Kombëtare Serbe të Kosovës e Metohisë. Në kuadër të kësaj armate, pos sektoreve tjera ekziston edhe sektori i “propagandës dhe agjitacionit”, siç përmendëm edhe më herët i përbërë nga njerëz profesionistë rrjeti i të cilëve e mbulon tërë Kosovën. Meqenëse pas një kohe, aksionit të ndërmarrë në Grackë të Lipjanit fillon t’i dalë duçi, organet e sigurimit serb i burgosin disa nga këta pjesëtarë (më shumë edhe për t’i përpunuar rreth rastit) të cilët pas pak lirohen me anën e një amnestie.Ky formacion “ilegal” ushtarak, pos tjerash, ka për qëllim edhe krijimin e një disidence antiqeveritare nga përkrahës të Serbisë, si bërthamë e ardhshme që do të përkrahë haptazi projektin serb në gjeopolitikën e re. Në radhë të dytë njerëzit e shërbimeve sekrete të kësaj organizate ushtarake, kuptohet terroriste ka përgatitur kuadra të zotët, për të zhvilluar luftë të ftohtë në Kosovë dhe përmes shërbimeve sekrete që ekzistojnë tek ne dhe shërbimeve të vendeve të huaja që veprojnë në Kosovë.

     Këta të fundit duke i ushqyer me dezinformata, ndërsa të parët me lansime dezinformative duke i cytur mes veti. Për kryerjen e këtyre misioneve të spiunazhit, instruktorët e sipërpërmendur kanë satelitët e tyre të instaluar në të gjitha bazat të cilët janë mjaft funksional dhe trupat që sillen rreth tyre (satelitëve) kanë arritur t’i ngacmojnë dhe t’i provokojnë shumë probleme makar edhe konflikte dhe kërcënime kufitare. Këta bashkë me punëtorët operativë serbë kanë përgatitur disa situata në bashkëpunim edhe me shumë shqiptarë dhe zyrtarë ndërkombëtarë disa ofera të cilat kanë ndikuar jo pak në psikologjinë, moralin dhe ndjenjat e popullit tonë. Siç është rasti i burgosjeve të njëpasnjëshme të komandantëve të ish UÇK-së dhe disa eprorëve të TMK-së e ngjashëm. Këto grupe, qarqet serbe bashkë me instruktorët e të ashtuquajturës Armatë Kombëtare Serbe i kanë dërguar me qendra të specializuara agjenturore. Pasi t’i kryejnë këto trajnime ata marrin detyra konkrete agjenturore, të cilët janë të instaluar edhe në Maqedoni, Mal të Zi, Kosovë e vende tjera me ndikim në rrjedhat në politikën ndërkombëtare. Këto baza spiunimi merren edhe me lansimin e informatave të rreme, siç është rasti i informatës së lansuar për 18 serbë e maqedonë të plagosur në Kosovë në janar të vitit 2002. Qëllimi i këtij lansimi të pabazë ishte që të konfirmohet gjendje alarmante e pasigurisë. Pas kësaj vjen edhe deklarimi i Rada Trajkoviqit, kinse për ekzisitmin e varrezave masive të serbëve në Kosovë. Ky lansim u bë nga qarqet ruse, maqedone dhe serbe që veprojnë në Kosovë dhe Maqedoni. Incidenti i tillë nuk ka ndodhur dhe KFOR-i i hedhë poshtë të gjitha lajmet me këtë rast.

     Kështu ka ndodhur edhe me fshehjen e kufomave të shqiptarëve të vrarë e të masakruar. Fshehja e gjurmëve të krimit në Kosovë është bërë me urdhër të organeve më të larta serbe. Është urdhëruar që të mbyllen të gjitha informacionet për opinionin publik në rastin e frigoriferëve. Rasti, siç është thënë edhe nga zyrtarët, ishte deklaruar « sekret shtetëror ». Beogradi në sy të botës dhe para mediave botërore është bërë qyteti i varrezave masive me kufoma të shqiptarëve. Në këtë aferë me dashje apo pa të janë të përzier krerët e sigurimit të shtetit serb si kreu i sektorit të sigurimit publik të Serbisë, gjenerali Gjorgjeviq, i cili njihet edhe si çelësi i këtij problemi, pastaj Vladimir Gjorgjeviq, Dragan Kaleusha, kapiten, ministri i atëhershëm i punëve të brendshme Vlajko Stojkoviq, gjenerali Radomir Markoviq etj. Pas gjithë kësaj bashkësia ndërkombëtare tenton ta paraqesë Kosovën që në të ardhmen do të jetë pjesë e ish RFJ-së. Kjo është një nënshtrim i ri nga regjimi kriminal i Beogradit. Kjo do të thotë se bashkësia ndërkombëtare i jep shanse të tjera Serbisë për luftëra të reja, për gjakderdhje të reja, për krime të reja. Edhe në rastet e kriminelëve serbë në Kosovë e gjetiu, dëshmitarëve shqiptarë, shërbimi sekret u ka bërë presion që të mos paraqiten në gjykatë apo t’i tërheqin aktpaditë kundër ish pjesëtarëve të UÇK-së dhe njerëzve me influencë. Ç’është më keq, këto shërbime kanë organizuar pastaj tërheqjen e 90% të të dënuarve serbë nga burgjet e Kosovës që janë nën mbikëqyrjen e bashkësisë ndërkombëtare. Pra, kanë arritur që të burgosurit serbë të ikin (të thyejnë burgun) etj., duke ikur nga burgu i Bondstillit, Mitrovicës, Prishtinës etj.

     «Ikjet» e njëpasnjëshme të kriminelëve serbë nga burgjet tregojnë qartë se çdokund shërbimi sekret serb e ka ndikimin e vet. Në një periudhë shërbimet sekrete informative kishin ndërmarrë një sulm kundër mediave të pavarura serbe, sepse ky ishte edhe një cak përmes të cilit këto shërbime e kontrollonin politikën që u konvenonte, normalisht në të shumtën e rasteve përmes kërcënimeve të “buta”.Armatimi i gjetur kohë pas kohe në sasi të mëdha në të gjitha enklavat si në Graçanicë, Mitrovicën e ndarë, Fushë Kosovë, Viti, Gorozhdec, Osojan etj., përbëjnë një rrezik përmanent për ardhmërinë e Kosovës e më gjërë. Edhe përkundër presioneve, institucionet siç janë armata dhe policia, shërbimet sekrete e disa digastere tjera informative serbe, pos që është ndërruar kreu i këtyre shërbimeve, nuk është ndërruar as redigjuar strategjia dhe qëllimi i tyre. Përkundrazi, këto shërbime kanë krijuar një strategji të re në kuadër të realitetit të ri gjeostrategjik të Evropës së Bashkuar dhe ndërrimeve të fundit që po ndodhin në Ballkan, Europë e më gjërë. Në këtë drejtim në realizimin e këtyre projekteve u kanë ndihmuar mjaft edhe shërbimet e spiunazhit botëror, por edhe linjat diplomatike botërore që kishin dhe kanë simpati ndaj Serbisë. Se është kështu, tregon edhe fakti se në enklavat serbe ku janë të grumbulluar serbët pushteti në të gjitha sferat është paralel, gjykatat janë duke funksionuar paralelisht, por edhe policia që ka një mandat të qëndrueshëm para Bashkësisë Ndërkombëtare duke filluar që nga Rojet e Urës e deri te e ashtuquajtura Armata Kombëtare Serbe për Kosovë e Metohi. Edhe pse disa nga ndërkombëtarët janë duke punuar në këtë drejtim, këto fenomene janë duke vazhduar të jenë prezente edhe më tutje duke mos e lënë anash as prezencën e përfaqësuesve serbë në Parlamentin e Kosovës të cilët kanë qëllime bojkotuese, dezertuese, e qëllime tjera që nuk çojnë në rregullimin e çështjes së Kosovës dhe bashkëjetesës, duke mos u shkëputur për asnjë çast nga Qeveria e Beogradit.

     Në këtë kontekst bashkësia ndërkombëtare UNMIK-u, SHPK-ja, gjykatat etj., janë treguar shumë dorëlirë në këtë drejtim, dhe serbët të cilët bien ndesh me ligjet, lëre që nuk merren në përgjegjësi por janë të privilegjuar. Ligjet në Kosovë kanë dy kute: kutin ndaj shqiptarëve sidomos ndaj çlirimtarëve (pjesëtarëve të UÇK-së) të cilët tani për tani nga «ligji» janë më të pakursyerit në botë dhe kuti ndaj serbëve dhe disa servilëve të shërbimeve serbe të cilët janë më shumë se të privilegjuar. Policia tenton ta arreston Millan Ivanoviqin në Mitrovicë për «marifetet» që i ka bërë, duke filluar nga rrahjet dhe plagosjet e dhjetëra pjesëtarëve të KFOR-it dhe policisë ndërkombëtare, e deri tek vrasjet e organizuara, iu la hapësirë për t’u larguar sepse ai lajmërohet më parë nga shërbimet sekrete të linjave të ndryshme dhe largohet pa të keqe.Kurse në anën tjetër arrestohet njëri nga komandantët më në zë gjenerali Rrustem Mustafa (Remi) në pikë të ditës. Këtu duhet cekur se shërbimet sekrete serbe duke i përfshirë këtu edhe ato të MUP-it, policisë e resoreve tjera, janë duke e bërë një luftë mediale kundër njerëzve të UÇK-së, të TMK-së dhe njerëzve me autoritet dhe potencial kombëtar. E që bota e qytetëruar në shumë raste e ka gëlltitur këtë propagandë të ashpër, të pabarabartë dhe aspak të vërtetë. Në bazë të kësaj propagande janë arrestuar shumë nga komandantët e UÇK-së dhe TMK-së me akuzat kinse kanë vrarë shqiptarë. Vallë cili nga ekzekutorët serbë e shqiptarë u arrestua për mijëra krime që ndodhën në Kosovë, për mijëra dhunime, për djegie dhe shkatërrim masive të pasurisë? Pse disa nga kriminelët shqipfolës si Muharrem Ibraj e kalibra të tjerë si ky të cilët kanë marrë pjesë në shumë krime, dhunime e torturime që si njeh mendja njerëzore, sillen lirshëm?

     Ata kanë dosje, janë të njohur në masakrën e Belegut, Mejës, Gjakovës, Lybeniqit, Bishtazhinit, etj. Janë të ditur vrasësit që bënë krime pas tërheqjes së forcave serbe, por para këtyre akteve heshtet, veprohet dhe punohet në “ligj” kundër eprorëve të UÇK-së dhe TMK-së që nuk është asgjë më shumë se diskriminim i një klase të shoqërisë, duke ia cenuar edhe të drejtat elementare. Shpesh kanë pyetur mediat vendase, kujt i shërben SHIK-u në Kosovë e kurrë nuk kanë pyetur kujt i shërben UDB-ja në Kosovë d.m.th. dikujt nga ne i pengon shërbimi vendor ndërsa ai serb nuk e frikëson fare. Kjo është lufta speciale që bën sigurimi serb.Vrasjet e një varg udhëheqësish ushtarakë, politikë, policorë por edhe paramilitarë që kanë vepruar në Kosovë, Bosnjë, Kroaci, Maqedoni, Preshevë etj., nga shërbimet sekrete serbe për t’i zhdukur gjurmët e krimeve dhe politikën diskriminuese që ka udhëhequr Serbia ndaj popujve joserbë në ish Jugosllavi, është një luftë e re e shërbimit serb në vetvete. Dekadën e fundit, Millosheviq, shërbimin sekret e ka përdorur për zhdukjen e rivalëvë të vet dhe për mbjelljen e frikës nga terrorizmi shtetëror se të padëgjueshmit dhe të dyshimtët i pret vdekja pa marrë parasysh pozitën e tyre. Përmes këtij klubi sekret, Millosheviq, ka arritur t’i asgjësojë shumë dëshmitarë të Hagës para se të dërgoheshin atje. Siç duket ndeshja mes forcave nacionaliste serbe dhe atyre komuniste për marrjen e pushtetit dhe kontrollimin e nëntokës serbe është duke u zhvilluar në të gjitha ish republikat serbe. Këto janë disa nga arsyet e shumta të fillimit të luftës dhe likuidimit të krerëve shtetërorë në Serbi.Dora e hekurt e Millosheviqit dhe lidhjet zinxhirore të klubit sekret të tij kishte bërë edhe një varg likuidimesh të shtetasve të Malit të Zi, duke filluar nga Zhelko Razhnjatoviq-Arkani, i cili kishte qenë njëri nga njerëzit më të fuqishëm të nëntokës serbe dhe klubi i Millosheviqit e kishte përdorur për realizimin e planeve të veta, pastaj Pavle Bullatoviq.

     Pos këtyre të dyve, janë vrarë edhe shtetasit e Malit të Zi që kishin pozita të ndryshme në shoqëri si Nikçeviç, Çosoviç, Jovanoviç etj.Arkani ishte ndër kriminelët më të njohur të Ballkanit. Ishte pjesëmarrës në krimet monstruoze në Kroaci, Bosnjë, Kosovë, etj. Kishte kryer edhe disa vrasje politike në Serbi, me urdhër të Millosheviqit dhe njerëzve të tij. Kishte organizuar trazira në shumë territore të ish Jugosllavisë prandaj edhe u vra nga njerëzit e Millosheviqit për të zhdukur gjurmë të shumta që ishin dëshmi e fortë për Millosheviqin. Padyshim se vrasja e Arkanit, njërit nga shefat kryesorë të nëntokës serbe, i njohur për mafiozitet e kontrabandë të të gjitha natyrave është njëra ndër vrasjet enigmatike por edhe me një prapavijë të thellë politike. Gazetat e ndryshme evropiane dhe botërore si dhe disa agjensi të lajmeve si «Beta», «Der Spiegel» etj., Arkanin e radhisin në radhën e njerëzve më influentë, ekzekutues të përkryer, që ka punuar për nëntokën serbe si dhe për shërbimet sekrete të UDB-së, siç ishin edhe vrasësit tjerë të caktuar nga UDB-ja si Gjorgje Bozhoviq, Gishka, Rade Çahoviç, Çenta, Ratko Gjokiq, Luba Zemunaç dhe Dragan Malsheviq-Tapi. Ky grup i kriminelëve të përgatitur nga shërbimet e kundërzbulimit serb të KOS-it ushtarak serb dhe shërbimit sekret serb për qëllime tashmë të njohura të realizimit të planeve në botën e jashtme në përputhshmëri me diplomacinë serbe e cila ishte kurdoherë e koordinuar me atë ruse. Arkani dhe grupi i lartëcekur kishin lidhje me njerëzit (shefat) e shërbimit kontrainformativ të resorit për emigracion të SPB-së së Serbisë. Arkanit një ndihmesë në afirmimin e tij ia kishte dhënë Jovica Stanishiq, njëri nga shefat e zyrës së sipër shënuar, e që kjo zyrë kishte një rrjet të bollshëm të bashkëpunëtorëve, në mesin e tyre edhe disa shqiptarë.Arkani që në vitin 1973 ishte inkuadruar në shërbimin e UDB-së, në resorin jashtë vendi, ku kishte kryer një varg vrasjesh, kuptohet me detyra të UDB-së.

     Për ta zgjeruar dhe fuqizuar zyrën e lartëcekur SPB-ja serbe fillon të ndërton lidhje dhe kontakte të rregullta me emigracionin çetnik në diasporë. Këtu, derisa shërbimet arrijnë ta stabilizojnë këtë linjë ndeshen dy rryma të shërbimeve: ajo komuniste që kishte lidhje dhe influencë në Komitetin Qendror të atëhershëm dhe ajo liberale apo radikale e përbërë nga njerëz që anonin kah avancimi i republikave prej kah ishin të deleguar dhe që punonin me shërbimet shtetërore të shteteve të ndryshme. (Këtu bënin pjesë njerëzit me orientim të djathtë, akademikët e ndryshëm, njerëzit me bindje dhe pikëpamje jo komuniste, rryma rankoviqiane etj.) Këtë e vërtetojnë edhe shumë raporte të BND-së të cituar nëpër disa gazeta të kohës në të cilat edhe jam bazuar. Në vitin 1985 Arkani burgoset në Zvicër për shkak të një plaçkitjeje të madhe ku pas pak kohe arrin të ikë dhe përsëri kthehet në Frankfurt. Pas kthimit në Frankfurt, Arkani arrin ta plaçkitë një dyçan të arit, ku gjatë tërheqjes merr një plagë të rëndë nga pronari i dyçanit, i cili e kishte goditur me një mjet të fortë. Arkani kishte pesë fëmijë jashtëmartesorë. Më 1998 kthehet në Beograd. Arkani gjatë viteve të 80-ta ishte bixhozxhi i pasionuar. Fillimisht ishte martuar me malazezen Natalia Martinoviq. Ka punuar si bodiguard në diskotekën «Amadeus». Meqenëse Jugosllavia kishte marrë dimensionet e përmbysjes dhe shkatërrimit dhe ndihej era e luftës qytetare, shërbimet sekrete serbe kishin përgatitur një plan që kishte detyra të veçanta, për ta marrë nëntokën nëpër vatrat e luftës në ish Jugosllavi. Ky adut i shërbimit sekret serb, ishte mënyra më e mirë për t’i kontrolluar lëvizjet e armatosura sepse të gjitha operacionet kryheshin nga mafia e nëntokës. Kështu, koordinatorë për mbikqyrjen e fushatave luftarake të ndërmarra nga e ashtuquajtura Armatë Popullore e Jugosllavisë, ishin caktuar shefi i kabinetit të Ministrisë së Mbrojtjes të Serbisë Tomisllav Simoviq dhe elektroinxhinieri Dobrilla Gaiq. Këta të dy i kontrolluan edhe veprimet e formacioneve paraushtarake. Të gjitha burimet e deritashme të publikuara dhe të papublikuara tregojnë se këtë organizim e ka udhëhequr dhe kordinuar ndihmës sekretari i atëhershëm i SPB-së republikane të Serbisë Radovan Stoiqiq (Baxha) dhe ndihmësi i tij Franko Simatoviq (Frenki), i cili në Kosovë me formacionin e tij të « frenkistëve » ka bërë krime të mëdha. Kuptohet të dy këto pika I kontrollonte shefi I atëhershëm I SPB-së Jovica Stanishiq. Arkan, me përkrahjen e Millosheviqit kishte arritur të bëhet njëri nga kriminelët dhe vrasësit më të mëdhenj në Ballkan. Në vitin 1990 angazhohet rreth mbledhjes së vullnetarëve dhe përgatitjes së tyre për luftë. Në vitin 1992 zgjedhet deputet në kryesinë e Kuvendit të Serbisë.

     Ishte pjesëmarrës në luftën e Bosnjës, Kroacisë dhe Kosovës. Kah binte Arkani mbillej vdekja kolektive - ishte mortaja e kohës së re. Bënte pjesë në rrethin e ngushtë të njerëzve të Millosheviqit. Arkani ishte i ndjekur nga policia ndërkombëtare (Interpol) për shkak të veprave të shumta të kryera në vende të ndryshme të Evropës. Pas shpërthimit të luftës në ish Jugosllavi formon njësinë e vet “Tigrat” njësi kjo që ka bërë krime të shumta gjatë luftës në Bosnjë. Kuptohet, këtë njësi paramilitare, Millosheviqi dhe klani i tij policoro-ushtarak e organizuan edhe në Kosovë. Duhet cekur se Arkani ishte i përzier edhe në biznese të hapta si në kontabandën e naftës, shitblerjen e armëve, shitblerjen e mallërave të ndryshme gjatë periudhës së sanksioneve ekonomike kundër Jugosllavisë. Arkani kishte lidhje të forta me disa shqiptarë dhe e kishte të zhvilluar shumë kontrabandën me naftë, cigare etj., si dhe biznese tjera të palejueshme. Disa shqiptarëve me të cilët kishte lidhje Arkani u kishte dhuruar edhe armë të shtrenjta të flakëruara në serm. Arkani ishte udhëheqës i klubit “Red Star” dhe më vonë e kishte blerë klubin e quajtur “Obiliq”. Kishte shumë dyqane, firma etj. Ishte i lidhur edhe me kriminelin serb që vepronte në Bosnje, Karaxhiq, dhe me gjeneralin e ushtrisë Mladiq. Arkani ishte drejtues i policisë paramilitare serbe të Millosheviqit. Kishte bërë krime kundër njerëzimit, sidomos në Bosnjë e Kosovë, ku i ka drejtuar aksionet e paramilitarëve serbë. Ai ishte përgjegjës për masakra, represion, gjenocid si dhe për deportimin e dhunshëm të shqiptarëve të Kosovës.

     Arkani kishte të ndërtuar një kamp stërvitjeje në Mitrovicë dhe një në Fushë Kosovë, prej ku i ndërmerrnin aksionet në tërë Kosovën. Ai qëndroi një kohë në Hotel «Grand» në Prishtinë bashkë me njësinë e «Tigrave». Arkani e kishte mbështetuar Milo Gjukanoviqin edhe pse ky i fundit ia kishte kthyer shpinën Millosheviqit, për çka, siç thuhet, Millosheviq ishte i brengosur. Arkani kishte lidhje të mira edhe me Zoran Gjingjiqin. Është e çuditshme afria politike e Gjingjiqit me liderin shqiptar Fatos Nano. Vlen të përmendet se bandat e Zani Qaushit të Vlorës dhe disa kriminelëve që vepronin në Shqipëri, të cilët e shkatërruan Shqipërinë përmes atyre shqiptarëve që kishin lidhje me Arkanin, me ndihmën e këtij të fundit dhe formacioneve paramilitare e destabilizuan dhe goditën rëndë Shqipërinë. Arkani më vonë kishte ndihmuar në formimin e Partisë së Unionit Serb, prapa të cilës qëndronte. E drejtonte të ashtuquajturën Gardë Vullnetare Serbe, e cila kryente detyra speciale edhe pse zyrtarisht ishte demobilizuar pas mbarimit të luftës. Megjithatë, si person me besueshmëri të lartë, Mira Markoviq kishte kërkuar nga Arkani disa herë që t’i shpërndanë protestat e organizuara kundër Millosheviqit në Beograd, kur punëtorët e shërbimit sekret të linjës së Millosheviqit kishin mbyllur pothuajse të gjitha mediat e pavarura dhe radiotelevizionet për ta paraqitur gjendjen në Serbi ashtu si u ka konvenuar atyre, për çka opozita kishte bërë demostrata dhe ishte ankuar në Bashkësinë Evropiane.Arkani ishte i kërkuar edhe nga Tribulani i Hagës, për çka gjykatësi ndërkombëtar për krime lufte në Hagë, Luiz Arbur, në vitin 1997, ia kishte ngritur aktakuzën për krime lufte. Ndërsa gazeta “Vjesti” e datës 17 janar 2000, shkruan se Arkani i kishte ofruar Tribunalit të Hagës fakte për gjykimin e Millosheviqit. Zhelko Razhnjatoviq-Arkan (48) u vra, më 15 janar 2000, me armë zjarri, në një kthinë të Hotelit «Intercontinental» në Beograd bashkë me dy truprojet e tij, Milenko Mandiq - Manda dhe Dragan Gaiq. Pas vrasjes së Arkanit, pjesëtarët e policisë sekrete serbe kishin arritur t’i kapin disa nga personat që kishin marrë pjesë në vrasje. Këta ishin pjesëtarë të policisë serbe si Dobroslav Gavriq (23), pastaj inspektori i policisë beogradase Dejan Pituliq dhe Vujadin Kërstiq.

     Gavriq e kishte mbaruar shkollën e mesme të punëve të brendshme më 1996 dhe kishte punuar si polic në Brigadën e Policisë në Beograd. Pituliq i lindur në Istog, kishte mbaruar shkollën e mesme policore në Beograd, punonte si polic në sektorin e punëve të brendshme në Beograd, mirëpo ishte i larguar nga detyra për sjellje të dobëta. Kërstiq i lindur në Zvornik, ishte i njohur për policinë serbe si person që kishte kryer një varg veprash të ndaluara. Inspektorati i Beogradit kishte ngritur procedurën e ndjekjes penale edhe ndaj Dragan Nikoliq (33) i quajtur GAI, Branko Jevtoviq nga Beogradi, i quajtur «Jorgo» dhe Milan Gjuriq (28) të dyshimtë për pjesëmarrje në vrasjen e Arkanit. Për t’i dezorientuar hetimet e atëhershme dhe opinionin, njerëzit e afërt të Arkanit kishin deklaruar se shërbimet sekrete të shqiptarëve të Kosovës kishin dhënë mbi katër milion marka për vrasjen e tij.Në përgatitjen e vrasjes së Arkanit thuhet se ishte pjesëmarrës edhe djali i Sllobodan Millosheviqit, Marko, i cili kishte pasë një varg problemesh në aspektin e nëntokës dhe biznesit të rrjedhave të mëdha serbe. Pas zënkave të ndërsjella, Arkani i kishte vënë në dispozicion pesë milion marka gjermane për vrasjen e Marko Millosheviqit.Arkani kishte patur një konfrontim të haptë edhe me Dragan Tomiqin, ministër i Rafinerisë së Naftës dhe Gazit në qeverinë serbe. Tomiq, punonte në linjat e zeza me djalin e Millosheviqit, Markon, në importin dhe eksportin e derivateve në Serbi dhe jashtë saj.Ky historik i gjatë i veprimtarisë së Arkanit është paraqitur për t’i kthjelluar sado pak arsyet pse ka ardhur deri te vrasja e tij edhe pse ishte njëri ndër personat e fuqishëm të shtetit serb.

     Gjithsesi, vrasja e Arkanit dhe njerëzve si Arkani, të niveleve shtetërore kanë karakter politik.Vrasja e Ministrit të Mbrojtjes të Federatës Jugosllave Pavle Bullatoviq në restorantin «Rad» në muajin shkurt të vitit 2000, vetëm tri javë pas vrasjes së Arkanit, është bërë për qëllime politike. Duhet vënë në dukje se Bullatoviq dhe Arkani ishin kushërinj. Bullatoviq ishte bërë pengesë për Millosheviqin në shumë çështje strategjike në Mal të Zi. Në fakt ishte paraparë që në vend të Bullatoviqit të vinte Dragolub Ojdaniq, kurse Bullatoviq të zëvendësonte Vuk Obradoviqin në vendin e drejtorit të YU Garant Bankës. Kjo bankë është e njohur për rrethet e ndryshme të qarqeve ushtarake serbe por edhe evropiane përmes të cilës vetëm gjatë vitit 2000 kanë kaluar mbi pesëmbëdhjetë miliardë deviza të ndryshme të dedikuara për fondet e ushtrisë serbe dhe malazeze. Bullatoviq kishte ndikuar në pengimin e ndërhyrjes ushtarake në Mal të Zi, që ishte një pengesë e dukshme në planet e Millosheviqit për fillimin e luftës qytetare në Mal të Zi, me qëllim të ndërhyrjes së pastajme ushtarake atje, për të stabilizuar linjën socialiste (pro serbe). Faktikisht Bullatoviq ishte njëri ndër ata që dëshironte t’i mbyllte të gjitha problemet e serbëve me Tribunalin e Hagës rreth krimeve të luftës në Bosnjë, Kroaci dhe Kosovë.Vrasja e Bullatoviqit ishte bërë edhe për ta hequr qafe si rival politik të linjës së tyre dhe pastaj për ta përdorur vrasjen e tij për qëllime politike për të shkaktuar trazira. Ai mund të jetë vrarë edhe për arsyen se bënte pjesë në elitën e shtetit dhe ka ditur shumë për veprimet inkriminuese, kështu që përmes kësaj vrasje kanë tentuar acarojnë marrëdhëniet me Malin e Zi dhe Serbinë. Bullatoviq gjatë kohës së luftërave mes Serbisë, Bosnjës dhe Kroacisë ishte ministër i Punëve të Brendshme për Malin e Zi. Ishte i afërt me Karaxhiqin dhe Ratko Mlladiqin. Si duket kishte lidhje familjare edhe me shefin e nëntogës beogradase Dragan Ashanin, i cili kishte arritur të organizon trazirat në Mal të Zi, pas ardhjes në pushtet të Milo Gjukanoviqit, në janar të vitit 1998. Ka edhe variante të ndryshme se Bullatoviq ka organizuar njësi paraushtarake në Mal të Zi. Në disa qarqe thuhet se kjo vrasje, e cila ndodhi pas vrasjes së Arkanit, ishte bërë edhe për frikësime politike. Menjëherë pas vrasjes në vend të tij është propozuar të kalon kryeshefi i Shtabit Qendor të UJ-së, gjenerali i armatës Dragolub Ojdaniq. Bullatoviq ishte i ngarkuar për vrasjen dhe shkatërrimin si dhe mbajtjen nën presione të dëshmitarëve që kanë qenë pjesëmarrës në krime lufte në Kosovë e Bosnjë.

     Vrasja e Bullatoviqit tregon qartë se ka kohë që ka filluar një luftë e ashpër mes dy njësive të ish federatës jugosllave. Në atentatin kundër Bullatoviqit është plagosur edhe drejtori i «YUGarant Bank» Vuk Obradoviq si dhe shefi i restorantit Mirko Knezheviq. Bullatoviq kishte gradën shkencore magjistër dhe më se dhjetë vjet ishte në udhëheqjen e lartë të Malit të Zi.Vrasjet e tilla tregojnë qartë se Serbia nuk e ka të sigurtë stabilitetin e të ardhmes. Kjo vrasje në momentet më kritike të Serbisë është mjaft domethënëse dhe tregon se vrasjet politike në këtë vend s‘kanë të ndalur. E ky është një tregues i qartë se Serbia është njëra ndër vendet e Evropës ku vriten funksionarët dhe liderët e shtetit.Sipas shkrimeve në shtypit serb, Bullatoviq ka qenë në listën e Tribunalit të Hagës dhe nga kjo rrjedh se ai është vrarë nga shërbimi sekret (personal) i Sllobodan Millosheviqit, për t’i humbur gjurmët e dëshmive për krime lufte që janë bërë gjatë viteve 1998-1999 në Kosovë. Këtë të dhënë e ka paraqitur agjensia informative “SENSE” më 9 shkurt 2000. Ndërsa e ka demantuar po të njëjtën ditë agjensia e lajmeve «Beta» duke u bazuar në burimet e Tribunalit të Hagës, konkretisht në të dhënat e marra nga zëdhënësi i Tribunalit, Dzhim Lendjel. Mirëpo burimet informative malazeze tregojnë se Bullatoviq ishte i përzier edhe në disa afera të tjera të cilave nuk u japin emër. Bullatoviq kishte lidhje të forta me qeverinë ruse.Gjatë viteve të fundit në Beograd kanë ndodhur një varg vrasjesh të funksionarëve të lartë të shtetit serb si Radovan Stoiçiq-Bagja, ndihmës i shefit të punëve të brendshme; Zoran Todoroviq-Kundak, sekretar gjeneral në ish Jugosllavi, biznismen në zë; Vllada Kovaçeviq-Tref, biznismen i njohur, njeri i afërt i Marko Millosheviqit; Radoica Nikçeviq biznismen në zë, lidhje e ngushtë e Millosheviqit, punëtor i sigurimit shtetëror; Goran Vukoviq shef për çështje kriminale; Branisllav Matiq-Beli, biznismen, i njohur edhe si shef i gardës vullnetare paraushtarake serbe; Aleksandër Knezheviq ishte ndër yjet e rinj ndër më të fuqishmit e nëntokës serbe i vrarë në lokalet e hotelit “Hajat”; Rade Çaldoviq-Çenta, i njohur si bos i vjetër i nëntokës serbe, bashkë- punëtor i shquar i UDB-së; person i linjave të afërta të Millosheviqit, Miroslav Bizhiç-Bizha, detektiv privat, ish polic; Sllavko Çuruvija, gazetar i vrarë para fillimit të bombardimeve të NATO-s etj. Kurse shumica e të tjerëve pas mbarimit të luftës në Bosnjë dhe Kroaci, për të mbuluar dhe zhdukur shumë gjurmë financiare, informative, kriminale etj., të shefave të tyre. Po ashtu Radovan Stoiçiq, nënshef i policisë serbe, është vrarë në vitin 1997 në një restorant të Beogradit. Emri i tij është i lidhur ngushtë me tragjeditë e ndodhura gjatë luftës në Kroaci. Zoran Sijan, ish lider i një grupi të organizuar mafioz, i njohur gati si Arkani, ishte vrarë po ashtu në rrethana misterioze.

     Këtu duhet cekur se policia serbe është e inkriminuar edhe në një varg vrasjesh, siç është rasti i vrasjes së katër pjesëtarëve të partisë së SPO’së, si dhe tentimvrasja e kryetarit të kësaj partie në rrugën magjistrale të Ibrit. Në këtë atentat të katërfishtë ishte e përzier direkt policia serbe. Shërbimi sekret i Millosheviqit e kishte likuiduar edhe Zoran Stefanoviqin, krah i djathtë i Arkanit dhe shërbimeve serbe. Stefanoviq e drejtonte grupin e vrasësve të specializuar për likuidimin dhe diciplinimin e kundërshtarëve politikë të Millosheviqit. Të dy ishin bashkëpunëtorë të fshehtë të Sekretariatit Federativ të Punëve të Brendshme, por bashkëpunonin ngushtë edhe me njerëz të caktuar të KOS-it ushtarak serb. Arkanin këto shërbime e kanë përdorur për nxitjen e konflikteve të armatosura në Kroaci, Bosnjë dhe Hercegovinë. Padëgjueshmëria ndaj Millosheviqit, sidomos e njerëzve që kishin pozita në Serbi, ishte vdekje. Një gjë e tillë e priti edhe Nenad Miroviqin, funksionar i lartë dhe reformator nga Vojvodina, i cili sipas versionit formal të policisë kishte bërë «vetëvrasje» në një hotel në Segedin të Hungarisë. Vdekja e tij e mistershme tregon qartë se ia kishte «trubulluar ujin» shërbimit sekret të Millosheviqit. “Miroviq kishte bërë vetëvrasje” dhe dosja e tij me urdhër intern ishte mbyllur pa patur nevojë për hetime të mëtutjeshme. Në rrethana enigmatike para shtëpisë së tij në Beograd u zhduk edhe Ivan Stamboliq, politikan, nacionalist serb në zë, ish kryetar serb, dinte shumë për klanet e Millosheviqit dhe për veprimet sekrete të ndërmarra kohë pas kohe kundër rivalëve të tij për ta mbrojtur fronin e kryetarit. E kishte ndihmuar ardhjen e Millosheviqit në pushtet në fund të viteve të 80-ta. Vlen të ceket se dinastia e Stamboliqëve është e njohur në mbarë opinionin e ish Jugosllavisë. Stamboliq u zhduk më 25 korrik ’00, para zgjedhjeve presidenciale të shtatorit, ndërsa paraprakisht forcat e errëta të Millosheviqt e kishin detyruar të tërhiqet nga skena politike në Serbi, pasi që kishte dalë kundër këtij të fundit.Në vazhdën e likuidimit të njerëzve me influencë, qarqet sekrete të Millosheviqit, kishin planifikuar edhe vrasjen e Vuk Drashkoviqit, njërit nga liderët serbë që e kishte kundërshtuar haptazi politikën e Millosheviqit. Drashkoviqin tentuan ta vrasin me armë zjarri ne apartamentin e tij në qytetin bregdetar malazez të Budvës.

     Ai ishte plagosur në pritën e atentatorëve por kishte shpëtuar. Lidhur me këtë rast policia serbe kishte arrestuar Goran Miatoviq (30), Danko Nikoliq (29) dhe Jovan Rustiq (25), të dyshuar për pjesëmarrje në tentim-vrasjen dhe plagosjen e Drashkoviqit në gushtin e vitit 2001. Më 10 qershor 2002, në Beograd u vra edhe ndihmës shefi i resorit të sigurimit publik të MPB-së së Serbisë, Boshko Buho. I takonte vendi i tretë në hierarkinë policore të Serbisë. Ishte i lindur në Kroaci në vitin 1959. Pas shpërthimit të luftës në Kroaci ishte arratisur në Beograd. Në vitin 1998 ishte emëruar shef i një brigade të policisë në Beograd, e cila numëronte 70 pjesëtarë, kryesisht të specializuar për shtypjen e kryengritjeve. Ky njësit në vitin 1999 u stacionua në Kosovë. Buho kishte qëndruar gjatë luftës në Kosovë, përfshi edhe periudhën e bombardimeve të NATO-s kundër caqeve serbe, ku edhe ishte plagosur në një aksion të ndërmarrë kundër forcave të UÇK-së në vitin 1999. Ka ditur mirë edhe për transferimin e kufomave të shqiptarëve nga Kosova për në Serbi, me qëllim të humbjes së gjurmëve të krimeve. Vrasja e Buhës kishte ndodhur në bregun e Savës në orët e hershme të mëngjesit, ku ai kishte shkuar privatisht dhe pa truproje.Në vjeshtën e vitit 2000, Buho ishte njëri ndër aktorët e ngjarjeve dramatike gjatë demonstratave të organizuara kundër Millosheviqit. Buho pasi kishte vërejtur se Millosheviqit iu kishte luhatur pozita, bënte politikë të dyfishtë. Ai kishte arritur një marrëveshje me minatorët e Kollumbarës, të cilët kishin hyrë në grevë kundër politikës së Millosheviqit, edhe pse Millosheviq kishte urdhëruar Buhën që t’i nxjerrë me dhunë nga miniera. Po ashtu, edhe më 5 tetor, kur u bë e qartë se vetëm me gjakderdhje mund të ndalej depërtimimi i demonstruesve në ndërtesën e parlamentit, me negociata të paqarta me zëvendësministrin e sotëm serb, Nebojsha Çoviq u arrit marrëveshja për tërheqjen e pjesërishme të policisë serbe.

     Një veprim i tillë ishte sinjal i qartë për Millosheviqin se aparati i sigurisë, e para së gjithash, ushtria në krye me Pavkoviqin, u përshëndetën në heshtje me Millosheviqin, i cili ishte i izoluar në vilën e tij në Dedinje. Pra Boshko Buho kishte një rol të veçantë dhe sekret në rrëzimin e Millosheviqit. Megjithatë, atij iu lejua të vazhdon karrierën e tij në polici. Buho në fillim të vitit 2001 ishte emëruar kryesues i Sekretariatit për Punë të Brendshme në Beograd, kurse dhjetë muaj më vonë u emërua zëvendësshef i sigurimit shtetëror. Vendi i ministrit federativ të policisë i takoi nënkryetarit të partisë së Gjingjiqit, Zoran Zhivkoviq. Dihet se Buho është vrarë nga njerëzit e Millosheviqit. Sipas variantit të parë thuhet se është vrarë sepse ka poseduar materiale faktike nga lufta në Kosovë. Varianti i dytë është se Buho ka synuar që të paralajmërojë infiltrimin e mafias në strukturat reale shtetërore, kurse varianti i tretë rreth vrasjes së tij është se vetë Buho ka qenë i përzier në rrjetin zingjiror të mafias së organizuar.Shumica e vrasjeve të funksionarëve dhe biznismenëve në Serbi kanë mbetur të pandriçuara. Në këto raste ekziston lidhje e fortë mes kriminalitetit dhe politikës, trashëgimi nga regjimi i Millosheviqit.Mjaft e çuditshme dhe diskutabile është edhe „vetëvrasja” e ministrit të punëve të brendshme të Serbisë, Zoran Sokoloviq, në vitin 2001, i cili ishte ndër njerëzit kryesorë dhe njëkohësisht më të besueshëm të Millosheviqit. „Vetëvrasja” e tij në rrethana të pasqaruara dhe tejet enigmatike tregon se për Millosheviqin ishte një dëshmitar më pak në Hagë.

     Sipas shumë burimeve gazetareske, Sokoloviq ishte i kërkuar edhe nga Tribunali i Hagës. Ai dinte shumë për Millosheviqin. Burimet zyrtare të policisë thonë se ai kishte bërë vetëvrasje, sepse ishte i sëmurë nga kanceri. Sokoloviq u gjet i vrarë në afërsi të Knjazhevcit, në juglindje të Beogradit, në veturën e tipit „Llada-Niva” në oborrin e shtëpisë së tij. Për këtë rast është shkruar dhe komentuar fare pak.. Edhe një kuadër i lartë i shërbimeve sekrete serbe, Vlajko Stojkoviq, deputet i partisë socialiste në Parlamentin Federativ, vrau veten me revole para ndërtesës së parlamentit jugosllav. Edhe Stojkoviq ishte i akuzuar nga Tribunali i Hagës për krimet e kryera në Kosovë.Siç dihet gjatë vitit 2001 ishte një fushatë e egër gjuetie ndaj ministrave e shefave të punëve të brendshme. Në shkurt të atij viti i ishte zënë pusi ministrit të brendshëm Dushan Mihajloviq, i cili edhe përkundër breshërisë së plumbave mbi veturën e tij, i shpëtoi atentatit. Ngjajshëm kishte ndodhur, po ashtu në fillim të muajit shkurt, kur veturës së një lideri reformist i ishte vënë zjarri, kurse një muaj më parë ishte vrarë vozitësi i shefit të ri të policisë sekrete serbe, derisa e priste shefin e tij. Siç dëshmojnë faktet e zbuluara nga qarqet zyrtare të policisë serbe në këto prita dhe atentate janë të përzier edhe pjesëtarë të policisë serbe, të resoreve të përgatitura për një kohë të gjatë për veprime të tilla, sepse vetë Millosheviqi i kishte lënë hapësirë lulzimit të krimit të organizuar.Këtu ka patur një ndeshje në aspektin e shërbimeve, pra shërbimi sekret i Millosheviqit me reformatorët e shërbimit apo me përpiluesit e doktrinës së re që synon kthimin e shërbimit të zbulimit në kuadër të ligjit dhe kontrollit institucional e politik. Ky objektiv i shefave të rinj nuk duket gjithaq i lehtë, kur dihet se shërbimi sekret serb ka qenë pjesë e politikës serbe, sidomos elitës nacionaliste serbe dhe ka qenë i zhytur thellë në luftimet e përgjakshme dhe spastrimet etnike që janë bërë në hapësirat e ish Jugosllavisë.Goditja e parë e shërbimit të zbulimit iu ka bërë atehërë kur kanë filluar të eliminohen nga skena kuadrat e ish sistemit komunist.

     Kjo ka ndodhur me ardhjen e Millosheviqit në pushtet dhe deri në fillimin e luftës në Kroaci, kurse kuadrat e atëhershme projugosllave, sidomos ato që janë të ndërlidhura me shërbimin e sigurimit federativ, janë spastruar nga „sokolat e rinj” të cilët kanë arritur ta kontrollojnë dhe ta ndërlidhin këtë shërbim me politikën e re të Millosheviqit. Disa prej tyre kishin filluar të likuidohen, apo të bëjnë „vetëvrasje”, siç ishte shpjegimi zyrtar në rastin e Sokoloviqit, një ithtar i fuqishëm i politikës së Millosheviqit që kishte marrë në kontroll Ministrinë e Brendshme Serbe në fillim të viteve të 90-ta. Goditja tjetër e shërbimit sekret serb nga vet qarqet e zbulimit serb ishte pas periudhës së Dejtonit, kur pak a shumë ndryshuan raportet në rajon. Në prag të fillimit të luftës në Kosovë kishte filluar pastrimi i këtyre kuadrave të reja. Kjo rrymë ishte kontrolluar nga shefi i shërbimit të zbulimit serb Stanishiq, i cili cilësohej si properëndimor. Ndër shefat e rinj të kundërzbulimit serb ishte edhe Goran Petroviq, i njohur si organizator i mirë i punëve sektoriale, i specializuar për mbikëqyrjen e shërbimeve të huaja. I martuar me një serbe nga Gjilani. Mbanë lidhje të ngushta me Kosovën dhe angazhime të veçanta. Me çështje sekrete të shërbimeve serbe është edhe Zoran Miatoviq, i kyqur në këto çështje edhe më herët, pastaj David Gaiq, me prejardhje nga Mitrovica e Sremit, ish njeriu i parë i zbulimit në Kosovë, edhe gjatë periudhës së luftës. Kishte një rrjet të fortë të bashkëpunëtorëve nga radhët e shqiptarëve. Siç pohojnë burimet e mediave, në krye të shërbimit sekret serb ishte edhe Dushan Mihajloviq, kryetar i Demokracisë së Re. Po ashtu ministër tjetër që ndërlidhet shumë me çështjen e Kosovës ishte edhe Sreten Llukiq, përgjegjës në policinë serbe në Kosovë, kuptohet përgjegjës edhe për kryerjen e një varg masakrave në Kosovë.

     Me fillimin e emërimeve të reja shërbimi i ri, filloi me vrasjet dhe spastrimin e kuadrove. Këto shërbime janë treguar të kujdesshme ndaj Kosovës sepse e kanë përcjellë në veçanti politikën e Beogradit ndaj Kosovës. Kanë zhvilluar një kooperativitet me perëndimin, duke u thirrur në zbatimin e Rezolutës 1244, gjë që nuk e përjashton në asnjë moment veprimtarinë agjenturore, por nuk lejon veprimtari operative Policia serbe dhe sijujt shqiptarë Policia lokale e formuar nga pushteti okupues i Serbisë ka dalë si produkt i organizatave antikombëtare të formuara nga shqiptarët lojalë të Serbisë. Një numër i konsiderueshëm i shqiptarëve lojalë kanë qenë të inkuadruar në njësitë paramilitare serbe. Në policinë lokale janë organizuar edhe disa romë, të cilët gjatë ofenzivave kundërshqiptare krahas policisë e ushtrisë serbe i dogjën e plaçkitën shtëpitë e shqiptarëve. Policët lokalë instruksionet për punë i merrnin nga inspektorët e policisë serbe në nivel komunash, kurse për veprime politike nga kryretradhtarët dhe mediatorët politikë të policisë lokale Muharrem Ibraj, Faik Jashari, Bajram Haliti etj. E ashtuquajtura polici lokale, e formuar zyrtarisht nga pushtuesit serbë në vjeshtën e vitit 1988, bartë përgjegjësi të mëdha për krimet e kryera mbi popullin shqiptar. Ata organizuan dorëzimin e armëve, duke dalë para kamerave televizive serbe e të huaja dhe duke u prononcuar haptazi kundër popullit shqiptar. Njëri ndër kolaboracionistët dhe prijësit më famëkëqinj të të ashtuquajturës “polici lokale”, i cili mori armët e pushtuesve serbë për të luftuar kundër shqiptarëve, është edhe shqipfolësi Mushk Jakup Ibraj me të bijtë e nipat nga Osek Hyla e Gjakovës, të cilët ndërmorën një varg ekspeditash ndëshkimore kundër popullsisë shqiptare, duke ngritur postblloqe, duke organizuar një varg vrasjesh, qindra arrestime, rrëmbime, burgosje e bastisje të shqiptarëve. Ata kanë kryer krime të rënda kundër popullit shqiptar, siç është rasti i ekzekutimit të Sylejman Miftar Bajramit, para familjes, në oborrin e shtëpisë së vet, në Osek Hylë nga ana e të birit të Mushk Jakupit, kolaboracionistit Muharrem Ibraj.Mushk Jakupi, i shtyrë nga epshe sadiste dhe me shëmtinë e shpirtit satanik, bashkë me të afërmit e tij, gjithnjë ka tentuar ta nëpërkëmbë nderin e popullit të shumëvuajtur shqiptar.

     Ky i shitur mohoi komb e atdhe. Në vend të flamurit kuqezi, në odën e tij qëndron „trobojnica” sllave, si trashëgimi e Rankoviqit dhe e dorës së zezë të OZN’ës e UDB-së, që s’lanë gjë pa përmbysur...Familja e Mushk Jakupit që nga koha e Rankoviqit ishte bërë çerdhe e ndyrë e udbashëve dhe policëve të regjimeve gjaktare serbe, duke e bërë veten të vdekur për së gjalli. Ai bëri serbizimin e gjakut dhe të familjes, gjë që shumë rrallë ka ndodhur ndër shqiptarët. Ky satrap gjakatar, shërbëtor besnik i pushtuesve serbë rezignoi hijen e magjisë së zezë, e satanai do të rikujtojë gjithnjë mashtrimin e poshtërsinë e vet.Piromanët sadistë e kolaboracionistët me damkë si Mushk Jakupi me të bijtë e nipat, Sali Shkreli me të bijtë, Mëhill Abazi me të bijtë e disa satrapë shqiptarë të sojit të tyre po notojnë në ujërat e turbullta të tradhtisë, si dorë e zgjatur e regjimit gjakatar të Beogradit, si “poverenikë” të pushtetit serb, herë si rankoviqistë me damkë, udbashë, bozhuristë, “jugosllavë”, kshilla të fshatrave” të caktuar nga policia serbe për dorëzimin e armëve pas ofensivës së shtatorit ’98 e “policisë lokale”, përmes të cilëve pushtuesit serbë me çdo kusht tentoi ta fusin vëllavrasjen mes shqiptarëve të Kosovës. Të tillët çkado që bënin, pa marrë parasysh kë vrisnin, ekzekutonin a torturonin, gjenin strehë dhe mbrojtje tek organet e pushtetit. E sa herë merrte krye pushteti serb ata silleshin me vrazhdësi demonësh kundër popullit shqiptar si krah i shovinizmit të shfrenuar serb, duke shkelur mbi gjakun e njerëzve të torturuar e të masakruar. Këta njerëz të ligj populli me të drejtë i quajti këlysh të Serbisë, të cilët nuk kanë vend në mesin e shqiptarëve. Këtyre tradhtarëve të kombit veprimet antikombëtare nuk ua fal dot as historia, as gjaku i derdhur për liri i bijve më të mirë të këtij populli.

     Mallkimi dhe dora hakmarrëse e popullit do t’i ndjekë pas ngado që të shkojnë.

     Lista e policëve lokalë, përpiluar në bazë të librezave të gjetura në Gjakovë, më 25. 9. 1999 Ukë Mustafa (Babaj i Bokës, Gjakovë), Nikollë Nikolla (Dol, Gjakovë), Vilson Imeri (Brodosanë, Gjakovë), Prenë Prenaj (Novosellë e Epërme, Gjakovë), Pren Frrokaj (Plançor, Gjakovë), Nue Prenkaj (Plançor, Gjakovë), Nue upi (Ujzë, Gjakovë), Dedë Ndrejaj (Ramoc, Gjakovë), Binak Dema (Vogovë, Gjakovë), Ibrahim Sadrija (Berjahë, Gjakovë), Sokol Bajrami (Batushë, Gjakovë), Zef Jakaj (Novosellë, Gjakovë), Fran Marku (Doblibare), Preq Karricaj (Bitesh, Gjakovë), Martin Hasani (Bec, Gjakovë), Canë Salihu (Gërgoc, Gjakovë), Bajram Avdyli (Stubull, Gjakovë), Ramë Ibrahimi (Stubull, Gjakovë), Arif Rama (Molliq, Gjakovë), Ula Amizi (Ponoshec, Gjakovë), Mitar Hasanaj (Mejë, Gjakovë), Mehmet Çarri (Damjan, Gjakovë), Smajl Imeri (Nivokaz, Gjakovë), Muhamet Veseli (Molliq, Gjakovë), Rasim Beqaj (Rracaj, Gjakovë), Musë Sefsalihu (Damjan, Gjakovë), Hasan Hulaj (Skivjan, Gjakovë), Xhafer Halili (Bec, Gjakovë), Luz Hasanaj (Mejë, Gjakovë), Florim Rama (Piskotë, Gjakovë), Sylë Brahim Sylaj (-).

     Lista e anëtarëve shqiptarë dhe romë të Partisë SPS (Partisë Socialiste të Serbisë) me qendër në Gjakovë, përpiluar në bazë të librezave të gjetura në Gjakovë, më 25.9.1999 Dedë Tetaj, Sami Cërmjani, Prenq Prenqa, Pashk Uka, Bardhec Uka, Hasan Kameraj, Safet Bela, Betim Kinoli, Rexhep Zena, Harmonije Gashi, Sulejman Bela, Enver Cermjani, Maxhun Shabani, Sinaver Gashi, Nue Prenqa, Mhill Ndrecaj, Tunë Prenqa, Robert Milici, Zef Prenqa, Elbehar Goza, Metë Binakaj, Gjon Pnishi, Bajrush Kajtazi, Mhill Gojani, Ramadan Çekiqaj, Pashk Pashku, Pren Ndrecaj, Gazmend Ndrecaj, Hysen Berisha, Gjustë Tetaj, Sokol Ndreca, Hasan Kameraj, Leze Luli, Bujar Boneshta Feride Zejna, Hysrete Zejna, Xhelal Sefa, Xhelal Sefa, Pren Prenkaj, Pjetër Ndou, Sokol Isufi, Antoneta Gjini, Qerim Krasniqi, Gjon Laski, Pashk Radi, Rusmidin Boneshta, Muhamet Zllakuqani, Dan Gashi, Zef Ndreca, Mustafë Mustafa, Dedë Dushi, Luz Dushi dhe Prenq Biba, që të gjithë me qendër anëtarësimi në Partinë Socialiste të Serbisë në Gjakovë. (pashtriku, 03. 03. 2010)

 

______________________________________________________________________________
Deri kur do të tolerohet veprimtaria e strukturave paralele serbe në Kosovë?
 
STRUKTURAT PARALELE SERBE NË POLICINË E
KOSOVËS, SHKAQET DHE PASOJAT
 
Autor: Faton Mehmetaj
 
=====================================================================
=====================================================================
 
     Fillimisht dua të theksoj se ky shkrim ka për qëllim sensibilizimin e opinionit të brendshëm, atij të jashtëm dhe minoritetit serb, që të mos bien pre e trysnisë së Beogradit dhe mekanizmave të shërbimeve sekrete serbe, të cilët, pjesëtarët e minoritetit serb në Kosovë, po i përdorin për t’i arritur qëllimet e veta, duke i futur edhe vet ata në një rrugë pa dalje. Është koha e integrimeve dhe jo e urrejtjes ndaj etnive tjera. Minoriteti serb në Kosovë ka favore të mëdha, që si të tilla nuk i ka asnjë minoritet në asnjë shtet të botës. Por, duke qenë gjithnjë të instrumentalizuar nga Beogradi, këto të drejta i kanë keqpërdorur. Toleranca e tepruar secilën ditë po vjen duke u zvogëluar për të gjithë ata që nuk i respektojnë ligjet dhe bien ndesh me rregullat e caktuara të shtetit. Megjithatë, të gjithë qytetarët pa dallim etnie duhet të jenë të barabartë para ligjit, si për privilegje ashtu edhe për përgjegjësi, sepse ka filluar të ndjehet haptazi se tolerimet e veprimeve diferencuese, qoftë ky edhe “diskriminim pozitiv” i aplikuar vetëm ndaj minoritetit serb në Kosovë deri në pakufi, janë brengat kryesore të sigurisë pas fazës fillestare të pavarësisë.
 
=====================================================================
 
Armë, municione, uniforma dhe pasaporta serbe, të
strukturave parale serbe që veprojnë në Kosovë!
 
=====================================================================
 
     Lidhur me këtë, nga tolerimet dhe respektimi deri në përulje i palës serbe, mund të ndodhin keqkuptime në kampin tjetër - te pala shumicë shqiptare, por edhe te pakicat tjera etnike që jetojnë në Kosovë. Pakënaqësia e shqiptarëve, popullsisë me shumicë dërmuese të Kosovës, bazohet në mungesën e deklarimit eksplicit të shtetit nacional shqiptar. Përderisa elementi serb i Kosovës nuk integrohet natyrshëm në institucionet dhe në jetën shoqërore të vendit, por vazhdon të jetë element i instrumentalizuar në duart e Beogradit, i cili në vazhdimësi po i përdorë kundër Kosovës, padyshim se kërcënimet për mjedisin e sigurisë do të jenë evidente. Prandaj, është domosdoshmëri që institucionet vendore të Republikës së Kosovës, e veçanërisht ato ndërkombëtare, të ndërmarrin masa për zgjidhjen e kësaj çështjeje tejet të dëmshme jo vetëm për Kosovën por edhe më gjerë.
     Sepse, tolerimi deri në paskajshmëri ndaj minoritetit serb në Kosovë, ka shkaktuar përkeqësim të disponimit si te pjesëtarët e komunitetit me shumicë shqiptare, por edhe në mesin e komuniteteve tjera pakicë. Për hir të minoritetit serb, i cili përkundër të gjithave refuzon të njohë shtetin e Kosovës në të cilin jeton dhe në shumicën e rasteve ushtron pushtet paralel në vend, ka bërë që popullsia shumicë e Kosovës, të jetojë në kushte të “getos” artificiale. Të gjithë njerëzit lindin të lirë dhe të barabartë në dinjitet dhe në të drejta. Ata kanë arsye dhe ndërgjegje dhe duhet të sillen ndaj njëri-tjetrit me frymë vëllazërimi, e kjo minoritetit serb po i mungon në sjelljet e përditshme. Ata kanë krijuar sisteme paralele të sigurisë dhe pushtetit, të cilat vazhdojnë të jenë aktuale edhe gati dy vjet pas shpalljes së pavarësisë.
     Tashmë dihet se skenarët dhe planet operative të provokimit të situatave të sigurisë në Kosovë janë hartuar në Beograd qysh para shpalljes së pavarësisë, si plane rezervë (nëse ndodh), me qëllim të destabilizimit të brendshëm të Kosovës dhe me qëllim të krijimit të një situate e cila do të ishte e vështirë për t’u menaxhuar nga institucionet vendore dhe ndërkombëtare të sigurisë. Për t’i koordinuar veprimet në të gjitha fushat kundër shtetit të Kosovës, qeveria e Serbisë, kishte hapur zyrat e të ashtuquajturës “Ministri për Kosovë dhe Metohi”, në veri dhe në perëndim të Kosovës, pastaj formoi të ashtuquajturën “Qendër Koordinuese për Kosovë”, caktoi udhëheqësit “e qarkut”, “Kuvendin e Bashkësisë së Komunave të Krahinës Autonome të Kosovës dhe Metohisë” me “qëllim të shtrirjes së mandatit institucional” (të Serbisë) në territorin e Kosovës, duke pasur synim kryesor pengimin (paralizimin) e funksionimit të institucioneve legjitime të Kosovës.
     Siç do të shihet edhe më poshtë në këtë punim, forcat paramilitare serbe i shfrytëzojnë edhe format “legale” të organizimit. Mekanizmi i lartcekur, i formuar dhe i ndikuar politikisht nga Serbia, i financuar dhe i mbështetur edhe me teknikë luftarake, po tenton edhe më tutje ta paraqet praninë e Serbisë në Kosovë.
Këtë prani, Serbia po përpiqet ta paraqesë nëpërmjet strukturave paralele serbe brenda Kosovës. Shumëkush në Kosovë praninë e strukturave paralele serbe, e sheh si një lloj pranie të Serbisë në disa pjesë të Kosovës, sepse këto struktura ndërlidhen direkt me shtetin serb, prandaj kanë arsye të frikësohen për ndikimin e Serbisë në Kosovë. Vet UNMIK-u, nëpërmjet Rezolutës 1244, i ka konsideruar këto struktura të Serbisë si ilegale, por në të njëjtën kohë UNMIK-u gjithnjë e ka toleruar ekzistencën dhe veprimtarinë e pranisë institucionale të Serbisë brenda vendit tonë. Serbia, nëpërmjet mekanizmave të saj, e ka futur në veprim vijën vertikale të ndikimit.
     P.sh: një numër i pjesëtarëve të SHPK-së (Shërbimit Policor të Kosovës) janë suspenduar, siç thuhet, “për shkak të biografisë së tyre”, apo “fshehjes” së ndonjë pjese të biografisë. Aplikimi i masave të tilla ndëshkuese nuk ka ndodhur për pjesëtarët serbë të SHPK-së, ish-policët, udbashët, militarët e paramilitarët - pjesëmarrës në krime lufte e gjenocid mbi shqiptarët. Ky fakt vlen vetëm për suspendimin dhe largimin e ish-pjesëtarëve të UÇK-së. Nuk vlen as për ata që e vazhduan punën në policinë serbe edhe pas bojkotimit masiv të pushtetit okupues serb që ia bëri populli i Kosovës, megjithëse disa prej tyre e vazhduan aktivitetin në kuadër të aparatit shtetëror serb të Millosheviqit deri në mbarim të luftës në Kosovë. Në këtë rast bëhet fjalë edhe për një grup të vogël të shqiptarëve që ishin pjesë e atyre strukturave. Disa sish e kanë vazhduar aktivitetin e tyre edhe pas luftës, siç është rasti me Osman Musën, i cili siç dihet në Shërbimin Policor të Kosovës kishte pozitë kyçe dhe ishte i autorizuar për rekrutim, sistematizim dhe gradim të pjesëtarëve të SHPK-së.
     Kapiteni Osman Musa (1961), shef i Njësitit për Standarde në SHPK, më 15 prill 2005, pa asnjë paralajmërim ishte larguar nga Kosova, duke kërkuar azil politik në Londër, ku ka pranuar se ka qenë agjent i shërbimit sekret serb (BIA). Musa, është larguar për shkak se ka dërguar dokumente dhe dosje të SHPK-së në Agjencinë Informative dhe të Sigurisë së Serbisë – BIA. Kurse për pranimin e serbëve në SHPK, pothuajse asnjëherë nuk janë kontrolluar listat se kush janë, as nuk iu është verifikuar biografia. Në një mënyrë ka pasur amnistim të vazhdueshëm të kriminelëve serbë, të cilët kanë kandiduar në SHPK dhe janë bërë pjesëtarë të saj.
     P.sh., ish-polici serb Boban, i cili kishte kaluar në SHPK, në rajonin e Prishtinës, ishte i njohur si kriminel i luftës bashkë me Novicën, ish-komandant i burgut dhe inspektorët e atëhershëm serbë Momqillën, Qanoviqin dhe Bjeliqin si dhe drejtorin gjeneral të burgut të Prishtinës, Lubo Qumburoviq. Të lartpërmendurit, sipas dëshmitarëve okularë, kishin marrë pjesë në keqtrajtimin dhe vrasjen e shqiptarëve. Vetëm në një konkurs (të shpallur në qershor 2006), për pranimin e pjesëtarëve të MUP-it serb në SHPK, kanë konkurruar 466 ish-policë të MUP-it serb. Askush nuk e garantoi popullin e Kosovës se ndonjëri nga ta është i përzier në krimet e luftës së fundit në Kosovë. Nuk mundi të garantojë as komisionari i atëhershëm i policisë, Kai Vittrup.Pos në polici, një numër i tyre mbajnë uniformat e kompanive të sigurimit privat, të licencuar në Kosovë. Ka edhe të tillë që mbajnë uniforma të policisë serbe, mbrojtjes civile etj. Një pjesë e qytetarëve serbë, nën ndikimin e propagandës së Beogradit, e konsiderojnë ndarjen e Kosovës si punë të kryer, prandaj ata edhe besojnë se së bashku me njësitet e xhandarmërisë serbe dhe strukturat tjera, do të vendosen në urë dhe do ta “mbrojnë” kufirin e ri te ura.
     Mentalitete të tilla ishin shfaqur edhe gjatë vitit 1990, ku në raportet zyrtare të Perëndimit konstatohej se Serbia funksiononte vetëm si një shtet militarist, pa ekonomi dhe pa industri civile. Ky konkluzion mbështetej në faktin se vetëm buxheti zyrtar shtetëror i Serbisë në masën 97 për qind i kushtohej makinerisë së luftës, 3 për qind aparatit nëpunës shtetëror, ndërsa ekonomia, kultura, shëndetësia nuk figuronin në atë buxhet. Konceptet e egërsisë dhe kërcënimit ndaj të tjerëve, Serbia i bën në emër të shtetit të pademilitarizuar dhe të përkrahjes së Rusisë dhe aleatëve të saj, që ka qenë dhe mbeten inspirim për t’i sfiduar të tjerët.
     Sipas të dhënave tashmë të ditura, policia e UNMIK-ut i ka raportuar policisë së Serbisë (MUP) edhe për detaje. Raportet kanë qenë mujore por edhe përmbledhëse çdo gjashtë muaj. Kryesisht, policia e Serbisë është furnizuar me informacione që kanë pasë të bëjnë me strukturat e ish-Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Në bazë të këtyre informacioneve janë ngritur qindra aktakuza kundër ish-pjesëtarëve të UÇK-së. Serbia ka pasë aq informacione të përimtuara, duke i përfshirë edhe gjobat e shqiptuara në komunikacion ndaj personave të caktuar. Se a ka qenë marrëveshje mes UNMIK-ut dhe Serbisë për t’ia dhënë policisë së Serbisë të gjitha informacionet që i ka poseduar UNMIK-u, mbetet të vërtetohet në të ardhmen.
     Ka dyshime të bazuara se edhe gradimi i disa pjesëtarëve të SHPK-së, është bërë jo në bazë të meritave të punës, por sipas përzgjedhjeve tjera. Krahas kësaj, thuhet se shërbimi sekret serb e ka dërguar në UNMIK një “listë” me emrat e kandidatëve me prioritet në gradime. Mbase kjo “listë” nuk është zbatuar me përpikëri, por ndikimi i preferencave të saj është parë haptas. Nëpërmjet ndikimit të UNMIK-ut dhe sugjerimeve të ndryshme janë sistemuar në SHPK, pa ndonjë pengesë strukturat e ish-MUP-it serb (këtu hyjnë ish-policë, ish-pjesëtarë të UDB-së e të sigurimit, por edhe zyrtarë të tjerë të administratës së atëhershme të Sekretariateve të Punëve të Brendshme), policë të MUP-it serb, të cilët kanë qenë të uniformuar gjatë luftës së fundit, që në fakt e përbëjnë numrin më të madh të pjesëtarëve të SHPK-së, apo të atyre që janë në pozitat kyçe. Pjesëtarët e minoriteteve kanë qenë kurdoherë të privilegjuar si në konkurse për pranim në SHPK, po ashtu edhe në ngritje profesionale apo përparime gradash. Shpesh herë ata i kanë shkelur ligjet dhe nuk i kanë respektuar ato, por, siç dihet, janë bërë tolerime për shkak të natyrës specifike që kanë pasur në kuadër të SHPK-së.
Flitet nëpër mediume, analiza, komente por ka edhe mendime se zëvendësdrejtori i Policisë së Kosovës, Dejan Jankoviq, mund të mos jetë duke iu nënshtruar urdhrave të Drejtorit të Policisë. Edhe pse zëvendësdrejtori i Policisë së Kosovës, Dejan Jankoviq, e ka përgënjeshtruar faktin se i përgjigjet policisë serbe dhe EULEX-it, koncepti i qeverisë së Beogradit se zëvendësdrejtori serb i Policisë së Kosovës do t’i raportojë vetëm EULEX-it dhe Serbisë disi po merr konotacione të një koncepti normal të funksionimit të kësaj ideje, e cila, sipas tyre, është në funksion të implementimit të gjashtëpikëshit në Kosovë. Ky fakt deklarativisht është mohuar edhe nga zyrtarët e Ministrisë së Punëve të Brendshme të Republikës së Kosovës, por mbetet të shihet se çka po ndodh me të vërtetë me këto situata konfuze që janë krijuar.
     Në këtë kontest, janë bërë qindra shkrime dhe analiza rreth protokollit për bashkëpunim policor, brenda së cilit, parashihet një marrëveshje e policisë së Kosovës me atë të Serbisë, i vënë në jetë nëpërmjet protokollit EULEX-Serbi, pastaj parashihet edhe fuqizimi i protokolleve tjera për dogana dhe drejtësi, gjë që Serbisë do t’i krijonte një hapësirë të favorshme për kontroll të policisë, doganave dhe kufirit. Pos kësaj, Ligji për policinë, neni 38 i kreut IV, e parasheh saktësisht se policia duhet të ketë vetëm një drejtor, një zëvendësdrejtor (e jo dy të tillë) dhe katër ndihmës të drejtorit të policisë, pa u specifikuar kombësia e zëvendësdrejtorit. Një pjesë e madhe e policëve serbë që janë të punësuar si pjesëtarë të Policisë së Kosovës nuk e respektojnë këtë rregull. Te policët serbë që punojnë në kuadër të Policisë së Kosovës ka disa ndasi dhe mospërfillje ndaj institucioneve të Kosovës, zbatimit të ligjit dhe të ligjeve kushtetuese të Republikës së Kosovës. Policëve serbë të angazhuar në Policinë e Kosovës (PK) edhe më tutje u mungon ky vullnet.
     Siç dihet, në ditët e para pas shpalljes së pavarësisë së Republikës së Kosovës, qëndrimi zyrtar i Qeverisë së Serbisë ka qenë se në Kosovë mund të qëndrojnë UNMIK-u dhe KFOR-i, sepse këto dy misione, janë të autorizuara me Rezolutën 1244 të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, përderisa misionet e tjera çfarë janë EULEX-i (misioni i BE-së për forcimin e rendit dhe ligjit), apo ICO (Zyra Civile Ndërkombëtare), janë ilegale në Kosovë dhe, si të tilla, nuk kanë çfarë kërkojnë, veçmas në rajonet e banuara me serbë. Përfaqësuesit e komunitetit serb në polici, siç u tha, i kanë kundërshtuar vendimet që ka marrë Qeveria e Kosovës. Ata ende mendojnë se Qeveria e Serbisë është ajo që duhet të vendosë brenda territorit të Kosovës. Imponimi për ta lejuar UNMIK-un të qëndrojë në disa pjesë të Kosovës (të banuara me serbë) dhe vendosjen e EULEX-it në pjesët tjera (të banuara me shqiptarë), por në cilësinë e “mision neutral” që nuk e njeh Kosovën si vend të pavarur, paraqet një kundërshtim të haptë në raport me ligjet dhe rregullat në fuqi të shtetit të Kosovës.
     Në shtator të vitit 2008, flitej dhe diskutohej për një marrëveshje ndërmjet UNMIK-ut dhe Qeverisë së Serbisë, brenda të cilës përfshihej edhe ndarja e policisë dhe krijimi i dy komandave të veçanta. (Është koha kur bisedohej për gjashtëpikëshin). Në marrëveshjen gjashtëpikëshe të OKB-së, e hartuar ekskluzivisht sipas kërkesave të Serbisë, në mesin e gjashtë pikave, Serbia kishte paraparë kontroll mbi doganat, drejtësinë, kufijtë, transportin, trashëgiminë kulturore, duke përfshirë këtu edhe policinë. Një marrëveshje e tillë, në rastin konkret, protokolli për bashkëpunim policor EULEX-Serbi, u nënshkrua në shtator të këtij viti, edhe përkundër kundërshtimeve të palës kosovare. Sipas kësaj marrëveshje, që kur fillon zbatimi i saj, priten të hapen edhe shumë nënstacione policore në vendbanimet me shumicë serbe, të cilët do t’u japin llogari zyrtarëve të lartë ndërkombëtarë. Ky plan sqaron më tutje se edhe emërimet dhe shkarkimet e pjesëtarëve serbë të policisë duhet të bëhen nga eprorët ndërkombëtarë, duke përfshirë këtu edhe raportin që duhet t’u bëhet zyrtarëve ndërkombëtarë. Proceset e tilla e komplikojnë shumë funksionimin e forcave të rendit duke përfshirë këtu edhe cenimin e sigurisë së qytetarëve.
     Dihet botërisht se një pjesë e madhe e policëve serbë nuk i përgjigjen zinxhirit komandues të Policisë së Kosovës. Ata, siç dihet, u larguan masovikisht në shenjë proteste pas shpalljes së Pavarësisë së Kosovës, duke marrë pjesë edhe në djegien e pikave doganore në dy portat kufitare 1 dhe 31 në veri të Kosovës, dhe në trazirat e organizuara më 17 mars 2008, ku u vra një polic i UNMIK-ut, ndërsa u plagosën dhjetëra policë të tjerë ndërkombëtarë dhe ushtarë të KFOR-it. Një pjesë e policëve të komunitetit serb ishin pjesëmarrës në këto përleshje. Veçanërisht, rezervistët e ushtrisë dhe të policisë serbe ishin ata që e shkaktuan problemin në Mitrovicë, gjegjësisht në gjykata dhe dogana, si dhe i sulmuan dhe dogjën ambasadat e huaja në Serbi, pas shpalljes së Pavarësisë së Kosovës. Për shkaqe subjektive, e gjithë dosja e 17 marsit të vitit 2008 do të mbetet e mbyllur deri në një kohë kur OKB-ja e sheh të udhës të kërkojë t’i ndjekë penalisht personat e përfshirë në sulm ndaj paqeruajtësve në Kosovë. Duhet cekur se ish-komisari i policisë, Larry Willson, ishte larguar pikërisht për shkak të mospajtimeve, në lidhje me urdhrin që është dhënë më 17 mars për ta marrë gjykatën nën kontroll. Lidhur me këtë, Policia e Kosovës kishte ngritur kallëzim penal kundër 21 serbëve, shumica zyrtarë institucionesh në Kosovë, pasi ishin gjetur të kenë qenë të përfshirë në djegien e portave 1 dhe 31 në Jarinje të Leposaviqit dhe në Banjë të Zubin-Potokut, në mesditën e 19 shkurtit 2008.
Sipas opinioneve të hapëta, një pjesë e pjesëmarrësve që kanë qenë të përfshirë në djegien e portave 1 dhe 31 kanë qenë me maska, disa të tjerë me kapela që kanë menduar të kamuflohen. Pas djegies dhe shkatërrimit të dy pikave kufitare në kufirin Kosovë-Serbi, në Jarinje (Leposaviq) dhe Banjë (Zubin Potok), më 19 shkurt 2008, komandantët e stacioneve policore në Zubin Potok dhe në Leposaviq, togerët Drazha Bozhoviq e Dragan Stefanoviq, janë deklaruar se janë komandantë edhe të policëve serbë të SHPK-së në dy pikat kufitare, edhe pse kufijtë janë në kompetencë të Policisë Kufitare e jo të Policisë së Rendit Publik.
Strukturat paralele serbe në veriun e Kosovës, menjëherë pas shpalljes së pavarësisë, u përforcuan edhe me një mijë (1 000) pjesëtarë të MUP-it serb, të ardhur nga Serbia, të cilët morën pjesë edhe në djegien e dy pikave kufitare, duke u futur në brendi të Kosovës dhe duke u shpërndarë për veprim kryesisht nëpër enklavat serbe, për të vepruar konform planit sekret të Qeverisë së Serbisë, të shifruar “AKSIONI”. Sipas burimeve zyrtare serbe, bojkotimi i organizuar i policëve serbë të SHPK-së, është në përputhje të plotë me porositë e planit sekret “Aksioni” të Qeverisë së Serbisë. Ministri për Infrastrukturë i Qeverisë së Serbisë, Velimir Iliq, u ka deklaruar medieve serbe se “ne do të kemi policinë tonë lokale në hapësirat serbe dhe se veprimi i policëve serbë është pjesë e planit aksionar”. Që nga shpallja e pavarësisë së vendit, shërbimet sekrete serbe, në shumë pjesë të Kosovës, kanë aktivizuar edhe strukturën e “spiunëve të fjetur”.
Gjatë trazirave në veriun e Mitrovicës, në pjesë të ndryshme të Kosovës, janë vërejtur edhe pjesëtarë të Njësisë Speciale për Veprime Antiterroriste (SAJ) të Serbisë, sidomos nëpër enklava. Pjesëtarët e kësaj njësie kanë qenë të përqendruar edhe në Kosovën Lindore (Luginën e Preshevës), në pjesën e kufirit me Kosovën dhe me Maqedoninë. Eprorët e këtij formacioni kanë pasë kontakte të vazhdueshme me të ashtuquajturat “Shtabe të Mbrojtjes Territoriale”, përkatësisht “Shtabe të Krizës” në enklavat serbe, të cilat në shumicën e rasteve përbëhen nga rezervistë të UJ-së (ushtrisë jugosllave) dhe pjesëtarë të JSO-së (njësive për operacione speciale). Disa prej tyre operojnë në kuadër të të ashtuquajturës “Garda e Car Llazarit”, e cila i ka celulat e veta në disa pjesë të Kosovës, siç është thënë edhe në disa komunikata të kësaj organizate. Vlen të ceket se “Garda e Car Llazarit”, organizatat tjera ilegale paraushtarake serbe, pastaj ndikimi i politikës serbe dhe cytja e këtyre strukturave drejt Kosovës si dhe bojkotimi i punës nga radhët e policëve të minoritetit serb në SHPK, e kanë mbajtur gjendjen në vend nën tensione të vazhdueshme, duke shkaktuar kriza të sigurisë së brendshme, të cilat gjithherë e kanë provokuar gjendjen për ta quar drejt destabilitetit të përmasave të mëdha, siç ishte kriza e marsit 2004. Instancat ndërkombëtare, por edhe ato vendore, kohë më parë, lejuan formimin edhe të 14 nënstacioneve të reja policore, 12 prej të cilave në vendbanimet me shumicë serbe. Ky projekt ndërlidhet me pranimin e një numri të caktuar të policëve të MUP-it serb brenda strukturave të Policisë së Kosovës.
     Në një raport të datës 15 nëntor 2008, KMDLNJ - Qendra Rajonale në Mitrovicë, kërkonte nga organet e sigurisë, policia e UNMIK-ut, ajo e SHPK-së dhe KFOR-i që sa më parë t’i kapin akterët e të shtënave të datës 14 dhe 15 nëntorit 2008, në mënyrë që të nxirren para drejtësisë. Është e ditur botërisht se akterët e të shtënave të 14 nëntorit 2008, së paku policët serbë - pjesëtarë të SHPK-së, i njohin shumë mirë. Po ashtu i njohin edhe disa policë shqiptarë, të cilët patrullojnë në pjesën e okupuar të qytetit së bashku me policët serbë. Pra, edhe këta i dinë saktësisht çerdhet e atyre që shkrehin breshëri plumbash kur dhe ku t’iu teket. Duhet të përmendet se në lokalitetet ku shkrepen armë të ndryshme nga serbët, vepron lirshëm MUP-i serb, ku shef i operativës është Zharko Kosovac, i cili sipas raporteve të KMDLNJ-së, ishte i njohur si ushtrues i dhunës mbi popullatën shqiptare, gjatë viteve të ‘90-ta, gjatë luftës 1998/1999 dhe pas lufte. Po ashtu, epror i policisë së SHPK-së është edhe Xhavit (Rexho) Dervisheviq, i cili po ashtu është i njohur si ushtrues i dhunës mbi shqiptarët që nga viti 1990 e këndej. Këta të dy me shumë serbë të tjerë, kanë qenë ushtrues të dhunës, posaçërisht mbi arsimin shqip.
     Kur flasim për këtë çështje duhet pasur parasysh edhe faktin se një pjesë e policëve të minoritetit serb që punojnë në Policinë e Kosovës, kanë qenë në marrëdhënie pune deri në përfundim të luftës. Nga bastisjet që janë bërë nga ana e SHPK-së, është vërejtur se ata janë të armatosur mirë, të uniformuar dhe kanë emblemat e tyre. Mirëpo, për hir të situatës së tensionuar nuk janë marrë masa tjera ndaj tyre. Në një rast, pjesëtari serb i Policisë së Kosovës, Vllade Nedelkoviq në fund të vitit 2008 është arrestuar pasi që në shtëpinë e tij në fshatin Preoc, ishte gjetur sasi e konsiderueshme e armatimit pa leje, pajisje të ish-ushtrisë jugosllave, uniforma, radiolidhje etj.
     Vet fakti i përdorimit të simboleve që i ka përdorur organizata paramilitare “Garda e Car Llazarit” në tubime dhe në promovimin e saj, si shenjat e njësisë famëkeqe të drejtuar nga Sigurimi Shtetëror Serb - JSO flasin mjaft. Dihet se një pjesë e kësaj njësie janë të afërt apo pasues të njësisë famëkeqe JSO e njohur edhe si “Beretat e Kuqe” apo edhe “Djemtë e Frenkit” (sipas Frenki Simatoviqit, themelues i këtij grupi). JSO u komandua gjatë luftës nga Millorad Ulemek - “Legija”, i dënuar së fundi me 40 vjet burgim për vrasjen e ish-kryeministrit serb Zoran Gjingjiq. Vitin e kaluar “Garda e Car Llazarit” ka marrë përgjegjësinë për djegien e punktit kufitar në Runicë, mes Kosovës dhe Serbisë. Të njëjtin vit organizata paraushtarake serbe “Mlada Bosna” mori përgjegjësinë për një varg sulmesh në kufirin mes Kosovës dhe Serbisë.
     Në të gjitha këto zhvillime, koloneli Dragan Terziq, zyrtarisht mban postin e këshilltarit policor në Drejtorinë Koordinuese për Kosovën. Siç bëhet e ditur, Terziq komandon me policinë serbe në Kosovë, kurse me “Mbrojtjen Territoriale” komandon koloneli Radisav Janiqijeviq. Nga të dhëna të publikuara me kohë në media, del se në Mitrovicë, në tri-katër vende ka pasur depo armatimi, të dedikuara posaçërisht për këto struktura. Sensibilizimi i situatës për veprimet e lartcekura është bërë edhe nga Marko Jakshiq, i cili e ka rolin e kryetarit të “Kuvendit të komunave dhe lokaliteteve serbe në Kosovë”. Kurse Millan Ivanoviqi është kryetar i “Këshillit Nacional Serb për Veriun e Kosovës”, njëkohësisht njëri ndër drejtuesit e spitalit regjional në veri të Mitrovicës. Ai është i dyshuar për pjesëmarrje në disa veprime kriminale, organizim dhe mbështetje të grupeve terroriste, nxitje të urrejtjes nacionale, raciale e fetare, rrezikim të personelit të EULEX-it dhe pjesëmarrje në masën që kishte bërë vepra penale. Strukturat e tyre janë prodhues të dhunës dhe destabilitetit në Kosovë. Ata kanë bërë thirrje për rezistencë dhe për të shkaktuar dhunë.
     Më 10 shkurt 2009, në Mitrovicë, sipas mediave kosovare, Marko Jakshiq dhe Millan Ivanoviq kanë bërë thirrje që të digjen pikëkalimet kufitare. Lidhur me këtë policia ka hetuar rastin dhe kallëzimin penal ia ka proceduar prokurorisë. Sipas policisë, është çështje e prokurorit (ndërkombëtar) nëse ndaj tyre do të ngre apo jo akuzën. Sidoqoftë, secili qytetar i ka parë dhe vërejtur përmes ekranit, në fotot në internet dhe shtyp autorët e ngjarjeve që shkatërruan pikën doganore 1 dhe 31 në veriun e Kosovës, duke hedhur mjete shpërthyese apo duke djegur objekte. Akterët e këtyre ngjarjeve janë të ditur. Që nga ajo kohë, madje edhe pas kthimit të policëve serb në punë, mungon qasja e zyrtarëve apo vijës komanduese të Policisë së Kosovës në stacionin policor në veri. Madje, këto struktura kanë penguar edhe vizitën e drejtorit të Policisë së Kosovës, Sheremet Ahmeti, që t’i vizitonte pikat policore kufitare në veri.
     Në Shërbimin Policor të Kosovës, komunitetet përfaqësohen me 17 për qind, 10 për qind prej të cilëve janë të komunitetit serb. Rreth 350 policë serbë, bashkë me stafin civil u suspenduan pasi e lëshuan punën demonstrativisht në mars të vitit 2008. Ndryshe, të vetmit policë serbë që nuk janë suspenduar për shkak të mosbindjes ndaj urdhrave të SHPK-së, ishin ata që punojnë në pjesën veriore të Mitrovicës, meqë në stacionet e atjeshme policore nuk ishte bërë bartja e kompetencave nga UNMIK-u te SHPK-ja dhe ishin nën komandën e policisë së UNMIK-ut. Kërkesa kryesore e policëve serbë të suspenduar ka qenë që të punojnë nën komandën e policisë së UNMIK-ut. Që nga ajo periudhë, atyre nuk iu ndërpre pagesa, edhe pse shumica e këtyre policëve, pas urdhrit të prerë të Beogradit, i kishin mbyllur edhe xhirollogaritë personale në bankat e Kosovës,. Megjithatë, në administratën e Policisë së Kosovës gjatë tërë kohës ata figurojnë të suspenduar me pagesë. Vetëm për tre muaj, nga buxheti i Kosovës, për pagat e këtyre policëve serbë të rebeluar ndaj shtetit të Kosovës, janë shpenzuar rreth 223 mijë euro. Minoritarët serbë, pjesëtarë të Policisë së Kosovës, e bojkotuan punën për 17 muaj me radhë, çka do të thotë se shpenzimet e buxhetit të Kosovës për këtë kategori janë milionëshe. Inspektorati i Policisë së Kosovës ishte marrë me hetimin e këtij rasti një kohë të gjatë. Disa herë i kishte ftuar ata të kthehen në punë, me pretekst se do t’u ndërpritet marrëdhënia e punës, por policët e komunitetit serb nuk qenë të dëgjueshëm. Me qëllim të bindjes për t’i kthyer në punë, gjenerali i PK-së, Sheremet Ahmeti, kishte marrë një vendim për suspendim pa pagesë. Mirëpo ndaj këtij vendimi kishte reaguar Qeveria dhe pas kësaj ishte marrë vendimi tjetër nga MPB-ja që t’u vazhdohet suspendimi me pagesë.
     Sipas Rregullores në fuqi të Inspektoratit të Rendit, do të duhej që në afat jo më të gjatë se 90 ditë, të merrej një vendim lidhur me largimin e policëve serbë nga Policia e Kosovës. Siç u tha, policët e komunitetit serb, pas 17 shkurtit, për arsyet tashmë të ditura, e kishin refuzuar komandën e SHPK-së dhe kishin kërkuar si alternativë, që urdhrat t’i marrin nga policia ndërkombëtare e UNMIK-ut. Menjëherë pas kësaj, policë serbë të regjionit të Prishtinës, që i braktisën radhët e SHPK-së, tentuan ta uzurponin Stacionin Policor të Graçanicës, për t’u bërë presion strukturave vendore dhe ndërkombëtare, që të përmbushin kërkesat e tyre.
     Sipas burimeve të konfirmuara, njëri ndër organizatorët që ka organizuar bojkotimin e punës së policëve serbë të SHPK-së në anën e Anamoravës është Dragutin (Velibor) Naskoviq, i lindur më 1952, në fshatin Kmetovc të Gjilanit. Naskoviq është ish-pjesëtar i policisë së Serbisë, i cili tani ka statusin e pensionistit. I njëjti është oponent i BIA-s, dhe mbanë lidhje me ish-strukturat që kanë punuar në organet e rendit të Serbisë. Këto struktura, në shumicën e rasteve, janë persona të instrumentalizuar nga qeveria e Serbisë. Naskoviq ishte caktuar të jetë “Komandant i Anamoravës” për serbët, gjegjësisht për formimin e policisë paralele. Në sistemin e strukturave paralele është edhe Iliq me nofkën “Iliri”, nga rrethi i Gjilanit, më herët inspektor i lartë në policinë e Serbisë, njëherësh konsiderohet edhe zëvendës i Naskoviqit. Gjatë një vizite të të ashtuquajturit ministër serb për Kosovën, Sllobodan Samarxhiq, Iliqi gjithnjë ka qenë afër tij. Kurse në sy të opinionit këtë rol është caktuar ta kryejë Stojadin Notkoviq, major në policinë e SHPK-së. Pas bojkotimit të punës nga ana e policëve serbë të SHPK-së, struktura të ndryshme ekstreme nga ana e serbëve të Anamoravës kishin planifikuar ta sulmojnë stacionin policor të Novobërdës. Kërcënime se do të sulmohet stacioni policor në Novobërdë ka pasur edhe përmes telefonit.
     Edhe sot e kësaj dite në veriun e Kosovës, katër stacione të policisë nuk e përfillin zinxhirin komandues të Policisë së Kosovës. Komunikimi me policët serbë të Policisë së Kosovës, në katër stacionet policore në veriun e Mitrovicës dhe komunave tjera veriore, ndërmjetësohet nëpërmjet EULEX-it dhe misionit të BE-së në Kosovë. Mirëpo, me kalimin e kohës dhe me ndihmën e EULEX-it pritet që të integrohen edhe policët serbë në veriun e Mitrovicës dhe komunat tjera veriore, si dhe pjesët tjera të Kosovës të banuara me serbë, që nuk e përfillin gjithaq zinxhirin komandues të SHPK-së. I ashtuquajturi ministër serb për Kosovën në Qeverinë e Serbisë, Goran Bogdanoviq, kishte deklaruar se të gjithë pjesëtarët serbë të Shërbimit Policor të Kosovës do të jenë nën zinxhirin komandues të EULEX-it, pavarësisht se në cilën pjesë të Kosovës jetojnë dhe veprojnë. Për ne, deklaroi Bogdanoviq, është i pranueshëm zinxhiri komandues i cili vjen nga EULEX-i e jo nga Prishtina.
     Madje, më herët, nga vet shefi i UNMIK-ut, Lamberto Zannier, pas një takimi me të ashtuquajturin ministër serb për Kosovën në Qeverinë e Serbisë, Goran Bogdanoviq, u bë publike ideja për krijimin e policisë serbe brenda policisë së Kosovës! Propozimi i Bogdanoviqit që të formohen struktura të veçanta të policisë për serbët lokalë në Kosovë, do të thotë se ka tendenca për krijimin e komandës së ndarë të policisë serbe, sipas shembullit të Bosnjës, që është një skenar tepër i dëmshëm dhe i rrezikshëm dhe, si i tillë nuk duhet toleruar. Krahas Bogdanoviqit, në maj të këtij viti, 16 muaj pas vetlargimit të policëve serbë nga SHPK-ja, Oliver Ivanoviqi, në cilësinë e të ashtuquajturit sekretar shtetëror në Ministrinë e Serbisë për Kosovën, kërkoi që të formohet një “komandë e posaçme zinxhirore policore serbe” në kuadër të SHPK-së, përkatësisht si institucion paralel i Policisë së Kosovës.
     Duhet theksuar se Oliver Ivanoviqi dhe Goran Bogdanoviqi, të konsideruar për më se tetë vjet si “liderë të moderuar” të serbëve të Kosovës, në të cilët bashkësia ndërkombëtare ka investuar shumë në vitet e pasluftës, me t’ju dhënë rasti për t’u pozicionuar në Qeverinë e Serbisë, njëri si sekretar shteti e tjetri si ministër, braktisën institucionet e Kosovës e bashkë me to edhe “bindjet liberale” aq shumë të proklamuara. Krerët politikë pothuajse gjithnjë kanë folur për një polici të unifikuar. Por, në realitet gjendja në terren nuk ka treguar se ka qenë gjithherë kështu. Në qershor të vitit 2008, në një letër të Sekretarit të OKB-së, Ban Ki Moon, për të cilën qeveria dhe policia kanë qenë në dijeni, përmendej se policia në vendet e banuara me shumicë serbe do të veprojë nën komandën e policisë ndërkombëtare, e jo të asaj të SHPK-së (përkatësisht PK-së). Letra në fjalë legjitimonte funksionimin e tillë, jo vetëm shkëputjen nga komanda kryesore e policisë që tashmë ka ndodhur në veriun e Kosovës, por edhe në rajonet tjera. Shkëputja e policisë nëpër enklavat serbe ishte pjesë e planit të cekur më lart. Ndonëse këto koncepte janë kundërshtuar zyrtarisht, në anën tjetër ka pasë tolerime në terren.
     Një gjendje e tillë edhe më tutje vazhdon të jetë sfidë për institucionet vendore, për shkak të aktivitetit të vazhdueshëm të strukturave paralele, të cilat mbështeten dhe udhëhiqen nga pjesëtarët e MUP-it të Serbisë, të cilët përmes grupeve të organizuara dhe organizatave të ndryshme (i)legale në momente të caktuara po ndikojnë drejtpërdrejt në destabilizimin e situatës së përgjithshme të sigurisë në vend. Nuk është konfidencial fakti se një pjesë e madhe e policëve serbë të SHPK-së, veçanërisht në pjesën veriore të Kosovës, kanë marrë paga të dyfishta, nga buxheti i Kosovës dhe nga MUP-i i Serbisë. Madje, në një kërkesë të mëhershme zyrtare të bërë nga Këshilli Nacional Serb (KNS) dhe Kisha Ortodokse Serbe, kërkohej që të largoheshin policët shqiptarë nga Mitrovica.
Nga të dhënat e proklamuara në media, por edhe nga burimet e SHPK-së, konstatohet se gjatë vitit të kaluar në rajonin e Gjilanit, por edhe në pjesët tjera të Kosovës, kanë hyrë forca të konsiderueshme të pjesëtarëve të MUP-it të Serbisë, të cilët janë takuar vazhdimisht me lidhjet e tyre, që kanë qenë në cilësinë e bashkëpunëtorëve, disa prej të cilëve figurojnë në listat e pagave të MUP-it serb. Kjo mbase nuk është ndonjë befasi sepse që nga paslufta e këndej, me pak ndryshime Ministria e Punëve të Brendshme e Serbisë, në rregulloren e miratuar të këtij shërbimi, mbi parimet e rregullimit të brendshëm të Serbisë, ka pasë edhe të ashtuquajturin “Sekretariatin për Kosovën”, brenda të cilit funksionon “Drejtoria Koordinuese për Kosovën”. (Shih për këtë faqen zyrtare të MUP-it të Serbisë).
     Policët serbë në pikën kufitare 1 dhe 31 në veri të Kosovës, u përgjigjen vetëm zyrtarëve të EULEX-it. Policët e komunitetit serb, që punojnë në këto dy pika kufitare, nuk i përgjigjen sistemit të komandës së unifikuar të Policisë së Kosovës, por i përgjigjen policisë së EULEX-it. Kjo gjendje ishte aktuale edhe para djegies së dy pikave kufitare, kur u raportonin strukturave të UNMIK-ut. Qeveria e Kosovës, në kornizën e shpenzimeve për vitin 2009, e ka futur si prioritet edhe shpenzimin e 420 mijë eurove për rindërtimin e dy pikave kufitare 1 dhe 31 në kufirin me Serbinë, por kjo çështje duket se nuk do të rregullohet shpejt. Është fakt i ditur botërisht dhe është raportuar qindra herë se strukturat paralele serbe, të dirigjuara nga Beogradi zyrtar, gjatë tërë periudhës së pasluftës i kanë shantazhuar dhe kërcënuar të gjithë qytetarët serbë që e pranojnë realitetin në Kosovë, në raste të caktuara duke marrë edhe masa radikale ndaj tyre. Atëherë bie fjala, pse tolerohen këto struktura dhe pse lejohet funksionimi i pushtetit paralel?! Të gjitha strukturat paralele serbe në Kosovë gjatë gjithë kohës janë formuar, financuar dhe drejtuar nga Beogradi zyrtar. Strukturat paralele serbe në veri por edhe në pjesët tjera të Kosovës, kanë punuar në dy drejtime:
   - në ndarjen e serbëve prej institucioneve të Kosovë dhe,
   - në rritjen e varësisë së tyre prej Serbisë.
     Për strukturat paralele serbë të sigurisë flet edhe “Raporti për strukturat paralele 2006-2007” i OSBE-së. Veprimet e tilla po nxiten, sponsorizohen, organizohen dhe kryhen nga ekstremistë, militantë, zyrtarë qeveritarë nga Beogradi etj. dhe mund të sfidojnë sigurinë edhe përmes formave të ndryshme të sulmeve dhe inkursioneve kufitare të ushtrisë, policisë apo forcave paramilitare nga Serbia me pretekst të mbrojtjes së minoritetit serb. Radiot, televizioni lokal në gjuhën serbe si dhe mjetet tjera të informimit, janë pothuajse tërësisht nën ndikim të Beogradit. Një politikë të tillë kanë mbajtur edhe përfaqësuesit e minoritetit serb në Kosovë. Sllavisha Petkoviq, ish-ministër në Qeverinë e Kosovës, i cili qe shkarkuar për shkak të skandaleve të shumta, në një intervistë dhënë gazetës beogradase “Svedok”, tregonte se sa është i angazhuar për destabilizimin dhe ndarjen e Kosovës. Në atë intervistë, Petkoviq paraqitet madje edhe si lider dhe shpëtimtar i serbëve të Kosovës (!). Më tutje, në intervistën dhënë “Svedok”-ut ai kishte cekur se “serbët e Kosovës janë mbështetur për muri, se ata nuk dëshirojnë të jetojnë në një Kosovë të pavarur, se ata dëshirojnë të shkëputen nga Kosova përmes organizimit të një referendumi” etj. Shikuar nga aspekti i sigurisë, paraqitjet e tilla janë nxitje, reflektime që shkaktojnë pakënaqësi, tendenca për ta krijuar një terren të pasigurt.
    Më 15 tetor 2007, ish PSSP-ja i atëhershëm, Joachim Ruecker, i kishte dërguar një letër selisë së OKB-së në Nju Jork por edhe ish-ndërmjetësit për statusin e Kosovës, Marti Ahtisaarit, nëpërmjet të cilës ankohej në një mënyrë për strukturat e Serbisë që veprojnë gjithandej Kosovës. Letra përmbante afërsisht 30 faqe, përfshirë edhe fotografi të objekteve e ndërtesave të uzurpuara nga Serbia, ku veprojnë strukturat e saj prej agjencive pyjore e deri te zyrat e ministrave të Serbisë. Pjesë të këtij dokumenti i pati botuar “Koha Ditore”.
     Edhe ashtu ka të dhëna të prekshme për ekzistimin e forcave të MUP-it serb në Kosovë, për veprimtarinë e njësive të Brigadës së 58 serbe të Këmbësorisë, të cilat operojnë në disa pjesë të vendit, si p.sh, në Zveçan, Zubin Potok, në veri të Mitrovicës, në disa pjesë të Gjilanit, Kamenicës, Vitisë, Novobërdës, Ranillugut dhe Shtërpcës. Pos kësaj, në Kosovë operojnë rreth 7-8 organizata ilegale serbe, të cilat duket se dirigjohen nga shërbimet sekrete ushtarake, të cilat aktivizohen herë pas here në momente të caktuara. Një kohë qendrën e policisë paralele serbe në Zubin Potok e drejtonte kapiteni Zhivojin Gjuriq, bashkë me asistentin e tij Zvezdan Mihajloviq. Brenda kësaj qendre përfshihej edhe Departamenti i Gazivodës që numëronte rreth 35 policë, duke përfshirë këtu qendrën operative, një patrullë në terren dhe një patrullë në Gazivodë. Këto pika të policisë paralele serbe kanë pas mjetet për qarkullim dhe komunikim. Policia paralele, apo siç është quajtur “policia komunale”, ka funksionuar edhe në Leposaviq. Komandant ka qenë Dushan Ivanoviq, ndërsa zëvendës i tij, Zhivan Nestoroviq. Ata janë ndihmuar edhe nga Radenko Nedelkoviq dhe Sasha Arsiq. Në mesin e tyre dyshohet të ketë edhe pjesëtarë të BIA-s. Kjo bazë ka pas një Departament në Soçanicë dhe në Leshak, dhe ka numëruar rreth 90 policë.
     Autoritetet e Republikës së Kosovës dhe ato ndërkombëtare kishin shpallur të pavlefshme zgjedhjet ilegale serbe të 11 majit 2008 në Kosovë, në të cilat banorët serbë të komunave me shumicë serbe zgjodhën përfaqësuesit e tyre. Këto zgjedhje i forcuan strukturat paralele serbe, të cilat vazhdojnë të mbeten sfidë për Kosovën edhe pas shpalljes së pavarësisë. Nën drejtimin e strukturave të shërbimeve sekrete serbe, sidomos të ish-strukturave të vjetra të ish-punëtorëve të MUP-it, SUP-it, KOS-it, DB-së etj, në dhjetor të vitit të kaluar mbi 1 000 veteranë serbë të luftës, pjesëmarrës edhe në luftën e Kosovës, i kishin mësyer pikat kufitare Serbi-Kosovë, konkretisht pikën kufitare në Mendar, me kërkesën që Qeveria e Beogradit t’ua paguajë nga 500 mijë dinarë të mbetura borxh për shërbimin që kanë bërë gjatë luftës në Kosovë. Në një rast të tillë pati edhe disa policë shqiptarë të plagosur në pikën kufitare me Serbinë. Analistë të ndryshëm të çështjeve të sigurisë vlerësojnë se gjendja në veri tash e dhjetë vite është një “konflikt i ngrirë” me pak gjasa të integrimit të plotë në sistemin qeverisës të Kosovës.
     Strukturat paralele serbe që si të tilla edhe më tutje vazhdojnë të funksionojnë në veri të Mitrovicës, të cilat i përfaqësojnë institucionet e shtetit serb, vazhdimisht e provokojnë elementin shqiptar që jeton në veri. Vitin e kaluar këto struktura e kanë bërë regjistrimin e popullatës së atjeshme, për ta paraqitur se Serbia është funksionale në atë pjesë. S’do koment se serbët e veriut të Mitrovicës, por edhe të pjesëve tjera të Kosovës, janë të ndikuar dhe të shantazhuar nga politika e Beogradit. Por u bënë dhjetë vite që shkaktojnë trazira, pasiguri dhe tensione ndëretnike. Dihet botërisht se në pjesën veriore të Mitrovicës, kanë gjetur strehë shumë kriminelë serb e shqiptarë që kërkohen nga drejtësia. Disa prej tyre japin dokumente false, duke filluar nga patentshoferët, letërnjoftimet, dëftesat shkollore, fletkurorizimet, kontratat për shitblerje të ndryshme të pronave të serbëve dhe shqiptarëve, vizat por edhe të një varg manipulimeve rreth regjistrimit të automjeteve në veriun e Mitrovicës. Sipas burimeve të hapëta shumica e automjeteve që numrin e parë e kanë 519-KS janë të regjistruara fals në atë qendër. Rreth këtyre rasteve policia në Mitrovicë, ka hasur në shumë parregullsi rreth regjistrimit të veturave me targa KS dhe shumica e këtyre veturave regjistrohen pa proces të verifikimit me libreza të falsifikuara në Beli Manastir, Vukovar, Zvornik etj. Atje me pak euro mund të regjistrosh çfarëdo lloj të veturës në atë qendër dhe të lëvizësh nëpër territorin e Kosovës.
     Pos kësaj, për pesë vite në Fakultetin Filozofik që funksionon në kuadër të “Universitetit të Prishtinës”, me seli në veri të Mitrovicës, gjatë periudhës 1999-2004 janë dhënë 1 000 diploma të falsifikuara. Kështu u ka deklaruar mediave dekani i këtij fakulteti, Dragi Malinkoviq. Për lëshimin e këtyre diplomave janë ngritur mbi 54 akuza penale ndaj pesë personave të këtij fakulteti. Me diploma false të lëshuara në këtë fakultet janë punësuar një numër i caktuar njerëzish nëpër institucionet e ndryshme. Zyrtarët e doganave në Mitrovicë, pos që i kanë dhënë hapësirë krimit të organizuar dhe kontrabandës në atë pjesë, strukturat paralele serbe nuk i lejojnë mallrat kosovare që të eksportohen në Serbi me dokumente që lëshohen nga Doganat e Republikës së Kosovës. Lidhur me këtë, në Lagjen e Boshnjakëve në veri të Mitrovicës, funksionon një zyrë e Serbisë, e cila lëshon dokumente për mallrat kosovare që eksportohen në Serbi.
Veçanërisht që nga vitet ‘90-të e këndej, minoriteti serb në Kosovë po e luan rolin e shumicës dhe po e dikton ligjin. Edhe ky element ka shkaktuar tensionime të vazhdueshme në fushën e sigurisë. Drejtuesit post-millosheviqianë, me përjashtim të të ndjerit Gjingjiq, jo vetëm që de facto nuk e kanë pranuar realitetin e ri të Kosovës, por në mënyrë makiaveliste kanë përdorur serbët e Kosovës për të penguar çdo hap të këtij vendi në drejtim të rimëkëmbjes dhe vënies së tij në rrugën e progresit dhe të integrimit. Radikalizmi serb dhe mbështetja e tij nga institucionet qeveritare, të cilët vazhdojnë të mbështesin programet shtetërore antishqiptare, kanë për qëllim t’i kthejnë shqiptarët në një “bombë njerëzore” për ta destabilizuar rajonin, kuptohet duke vënë në lëvizje edhe elementin e vet të instrumentalizuar me kohë. Origjina e këtyre organizatave apo grupacioneve strukturohet nga ish-strukturat e segmenteve të caktuara të MUP-it serb, disa sish të kërkuar për krime edhe në Serbi por edhe më gjerë, nga ish-ushtarakë të ushtrisë serbe të cilët kanë marrë pjesë në luftërat në hapësirat e ish-Jugosllavisë, nga ish-paramilitarë dhe ultranacionalistë serbë, të cilët në shumicën e rasteve kontrollohen nga segmente të caktuara të strukturave të inteligjencës civile e ushtarake por edhe të sektorëve tjerë të sigurisë në Serbi. Sipas burimeve serbe, qysh nga muaj maj i vitit të kaluar, 385 shërbyes të ish-Ushtrisë Jugosllave janë paguar që të organizojnë forcat serbe të mbrojtjes qytetare në veri të Kosovës. Në anën tjetër, Dragan Mihajlloviq, kryetar i Komunës, strukturave paralele në Zveçan, kishte deklaruar se ne edhe ashtu funksionojmë si pjesë e Serbisë. Zyrtarë të Serbisë e kanë pranuar madje edhe publikisht se në Graçanicë vepron Sigurimi Shtetëror i Serbisë, i cili monitoron të gjitha lëvizjet e serbëve të kësaj pjese të Kosovës dhe çdo gjë që ka lidhje me shqiptarët, është e dyshimtë për ta. Nga kjo strukturë në biseda informative thirren shpesh edhe serbët e dyshimtë, madje ata thirren edhe në zyrat e Sigurimit Shtetëror në Nish, zëvendëskryeshef i të cilit është Nikolla Iliç, ish-kryeshef i Stacionit policor në Lipjan. Lidhur me këto situata, vitin e kaluar, komandanti i NATO-s, Harry Ulrich, është alarmuar pasi që kryetari i komunës së Zubin Potokut, Sllavisha Ristiç, e kishte njoftuar atë se uniforma të zeza ushtrojnë në veri të Kosovës.
      Në janar të këtij viti, pasi tensionimet ishin rritur në masë të madhe nga provokimet dhe sulmet e shpeshtuara të serbëve, banorët shqiptarë në veri të Mitrovicës u detyruan të vetorganizohen dhe të bënin rojë gjatë natës për t’u mbrojtur nga sulmet e mundshme. Për shkak të paraqitjeve dhe veprimeve të njëanshme dhe joefikase, banorët shqiptarë të pjesës veriore të Mitrovicës, deklaruan se nuk kanë besim te policët e stacionit verior në Mitrovicë, sepse, sipas tyre, policia e këtij stacioni e bën politikën e Beogradit në Kosovë. Gjatë problemeve të fundit në veriun e Mitrovicës, të ndërlidhura veçanërisht me kthimin e banorëve shqiptarë në lagjen Kroi i Vitakut, për të rindërtuar shtëpitë e tyre të djegura nga forcat serbe para dhjetë vjetësh, u pa qartë se pjesëtarët serbë të Policisë së Kosovës, pos që nuk e respektojnë vijën e zinxhirit komandues, u pozicionuan në anën e demonstruesve të dhunshëm serbë për të penguar kthimin e banorëve shqiptarë në pronat e tyre, me ç’rast pati edhe disa banorë shqiptarë të lënduar.
     Lidhur me këtë, Policia e Kosovës ka filluar hetimin ndaj komandantit të stacionit policor në veri të Mitrovicës, Milija Millosheviq, ish-pjesëtar i MUP-it serb, me dyshimin e bazuar se ka bërë shkelje të zinxhirit komandues në lagjen Kroi i Vitakut, ku tash sa ditë janë bllokuar punimet e shqiptarëve për rindërtimin e shtëpive, me pretekst se ka pasë urdhër nga EULEX-i, për të mos lejuar vazhdimin e punimeve të shqiptarëve në lagjen e Kroit të Vitakut. Pos Milija Millosheviqit, janë duke u hetuar edhe disa policë të tjerë për mosrespektimin e zinxhirit komandues në veri të Mitrovicës, sidomos policë të stacionit policor në veri të Mitrovicës. Po ashtu, serbët dhe shqiptarët, kohë pas kohe kanë kërkuar largimin e rreshterit Tadisha Tomasheviq nga posti i komandantit të nënstacionit të policisë në Syriganë. Kjo kërkesë u bë edhe në mbledhjen për komunitete të Banjës dhe Syriganës, ngase në kohën kur policët serbë kishin lëshuar radhët e SHPK-së, Tadisha Tomasheviq kishte shkuar me punë në Zubin Potok.
Gjatë punës në terren SHPK-ja, në rajone të ndryshme të Kosovës ka hasur në një varg rastesh ku të ndaluarit kanë qenë pjesëtarë të MUP-it serb. Në një rast, pjesëtarët e SHPK-së gjatë një kontrolli rutinor kishin ndaluar Novica Ristiqin (1970), nga fshati Bratillovc i Dardanës, bashkë me dy kolegë tjerë, të cilët kishin pranuar se janë pjesëtarë të MUP-it serb në Vranjë. Herë pas here xhandarmëria serbe ka hyrë në territorin e Kosovës duke i provokuar banorët e fshatrave përreth vijës kufitare, veçanërisht në komunën e Dardanës dhe Gjilanit. Kundër provokimeve të xhandarmërisë serbe, disa herë ka pasur protesta nga banorët lokalë. Ndoshta ky problem është paksa më kompleks ngase kontrolli i mbikëqyrjes së vijës së gjelbër edhe më tej është përgjegjësi e KFOR-it. Këtë kompetencë KFOR-i ende nuk e ka dorëzuar tek autoritetet e sigurisë vendore.
Në të gjitha këto aktivitete, pjesëtarët e policisë nga radhët e komunitetit serb, sigurisht, janë të përfshirë nën ndikimin e politikës së Beogradit, e cila domosdoshmërisht mbështetet në strukturat e MUP-it dhe shërbimeve sekrete serbe. Kjo situatë ngjallë pasiguri tek banorët shqiptarë, krijon ndarje dhe provokon konflikte ndëretnike, të cilat fillimisht duket se mund të kenë përmasa të izoluara, por në raste më të volitshme mund të përhapen, duke marrë përmasa më të gjëra. Për vendosjen e rendit, të sigurisë dhe kushtetutshmërisë në gjithë territorin e vendit, rrezik të përhershëm paraqesin strukturat paralele - grupet ekstreme serbe që dirigjohen nga Beogradi. Sipas të dhënave dhe burimeve të hapëta, nga Beogradi dirigjohen edhe një pjesë e konsiderueshme e pjesëtarëve serbë të Policisë së Kosovës, të cilët paralelisht kanë vepruar në kuadër të MUP-it serb, nga i cili edhe janë paguar.
     Pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës, Qeveria e Serbisë ka ndikuar drejtpërdrejt te pjesa e minoritarëve serbë - pjesëtarë të SHPK-së, për bojkotimin e punës në Policinë e Kosovës. Ka zëra që thonë se përkeqësimi i gjendjes materiale të policëve që vijnë nga radhët e minoritetit serb, ka bërë që këta të futen edhe në strukturat paralele të MUP-it serb me veprim në Kosovë. Por faktikisht një pjesë e madhe e tyre paraprakisht u kanë takuar strukturave të MUP-it serb, e prej andej janë futur në radhët e SHPK-së, por nuk janë larguar fare nga MUP-i. Disa zyrtarë të lartë serbë del se kanë qenë të implikuar në veprime kriminale së bashku me strukturat e krimit të organizuar, të manipuluar nga MUP-i serb. Kjo situatë ceket si e tillë edhe në raportin e ministrit të brendshëm të Kosovës, Pajaziti, dërguar Komisionit Parlamentar për Punë të Brendshme dhe Siguri, në shkurt të vitit 2009.
    Në shkurt të këtij viti, mbi 300 protestues serbë kishin shprehur kundërshtimet e tyre kundër formimit të Forcës së Sigurisë së Kosovës (FSK). Ndërsa i ashtuquajturi “Shtab i Krizës” në Graçanicë, i përfaqësuar nga Sllavisha Nikoliq, në një takim me përfaqësuesit e UNMIK-ut, kishte kërkuar që “policët e nacionalitetit serb të SHPK-së, në jug të lumit Ibër të kenë të njëjtin status sikurse policët në veri të Kosovës qendrore”. Në fakt kjo ishte si një lloj marrëveshjeje mes këtij “shtabi” dhe UNMIK-ut. Po ashtu, brenda kësaj marrëveshjeje përfshihej edhe hapja e nënstacioneve të reja policore nëpër enklavat serbe, që do të udhëhiqen nga policët serbë, të cilët do ta kenë uniformën e SHPK-së, por do të komandohen nga policia e UNMIK-ut dhe do t’i referojnë Beogradit dhe UNMIK-ut. Në këtë marrëveshje është kërkuar edhe rritja e numrit të policëve në këto vendbanime. Ky takim qe deklaruar i pasuksesshëm nga zyrtarët e policisë, mirëpo ata së paku ashtu mendonin, vepronin dhe deklaroheshin, madje publikisht. Kjo lloj marrëveshje ishte proklamuar edhe nga Sllavisha Nikoliqi në radion serbe “KiM”. Një pjesë e minoritarëve serbë në Kosovë, SHPK-në e konsiderojnë shërbim armik. Së paku kështu janë prononcuar disa herë në media e prononcime tjera publike. Shumica e minoritarëve serbë - policë të SHPK-së, të cilët i lëshuan vendet e punës, nuk i patën kthyer mjetet, uniformat, radiolidhjet etj. Ka pasë të tillë që para mediave kanë thënë se ne nuk njohim dhe nuk kemi takuar asnjë serb ta njohë pavarësinë e Kosovës.
Në një mënyrë, Qeveria e Serbisë largimin e pjesëtarëve të komunitetit serb nga SHPK-ja e shfrytëzonte në terren edhe për shkëputje, e cila, sipas tyre, duhej të funksiononte nën komandën e policisë ndërkombëtare. Ata më vonë kishin planifikuar që të kërkonin të jenë më ndryshe uniformat e SHPK-së që do të vishnin policët e komunitetit serb. Në SHPK një kohë të gjatë ka pasë një situatë specifike, me realitete të ndryshme. Stacionet policore në veriun e Mitrovicës, në Gjilan dhe Shtërpcë kanë dallime dhe ngjashmëri. Tri realitete në pjesë të ndryshme të Kosovës që ndërlidheshin me reagimet e rreth 700 policëve serbë të SHPK-së.
     Realiteti i parë ka të bëjë me veriun e Kosovës, ku policët serbë arritën të inaugurojnë idenë “me uniforma të SHPK-së, por jashtë SHPK-së”, veprim ky që u kalua në heshtje nga instancat përkatëse të institucioneve vendore e ndërkombëtare. Realiteti i dytë paraqitet në Anamoravë, përkatësisht në rajonin policor të Gjilanit, atë të Graçanicës dhe në rajonin policor të Prishtinës, në të cilat u tentua të bartet modeli i Mitrovicës, por që nuk u realizua krejtësisht. Mirëpo, ata që refuzuan komandën e policisë së shtetit të Kosovës, kërkuan të kthehen nën autoritetin e policisë së UNMIK-ut, edhe pse policia ndërkombëtare që moti ia ka kaluar kompetencat policisë vendore. Realiteti i tretë paraqitet në rajonin e Ferizajit, ku rreth pesëdhjetë policë serbë të stacionit policor të Shtërpcës, që mbulonin edhe qendrën e skijimit në Brezovicë, nuk ishin rebeluar në masë të madhe. Ata pas disa takimeve me oficerë të SHPK-së dhe të UNMIK-ut vazhduan punën. Në rajonin e Mitrovicës (në veri të vendit) mbi 270 policë serbë të SHPK-së, kanë vazhduar punën nën autoritetin e policisë së UNMIK-ut, që edhe ashtu ka në kompetencën e vet rajonin e Mitrovicës, si i vetmi rajon që nuk është bartur në kompetencë të SHPK-së.
     Zhvillimet e deritanishme tregojnë qartë se Ballkanit nuk i nevojitet krijimi i një “konflikti të ngrirë”. Deshëm apo jo, Kosova është në procesin e formësimit të elitave. Ato sapo janë ndërtuar dhe, në fund të fundit, po sendërtojnë atë që quhet balancë e shqiptarëve me të tjerët. Serbët nëse nuk e kanë kuptuar se çdo të thotë bashkëjetesa me shqiptarët dhe të tjerët, janë të dënuar të mbesin epruveta e Ballkanit. Instancat e Serbisë vazhdojnë të mbeten kundërshtarë të përhershëm të Kosovës. Serbia dhe Qiproja ishin të vetmet kundër anëtarësimit të Sindikatës së Policisë së Kosovës në Konfederatën Ndërkombëtare Sindikale të Policisë.
     Gjatë kohës sa ish-zëdhënësi i Millosheviqit, ministri i brendshëm serb Ivica Daçiq, ishte në Bruksel, edhe përfaqësuesi i lartë për Siguri dhe Politikë të Jashtme i BE-së, Javier Solana, kishte biseduar me të për rëndësinë e kthimit të pjesëtarëve serbë në Policinë e Kosovës. Rreth këtij problemi ka qenë i angazhuar edhe shefi i EULEX-it Yves de Kermabon. Po ashtu, përfaqësuesi i lartë për Siguri dhe Politikë të Jashtme i BE-së, Javier Solana, pasi kishte vizituar Beogradin në mars të këtij viti, kishte kërkuar nga zyrtarët e Qeverisë së Serbisë që të dërgojnë sinjale pozitive për kthimin e policëve e gjykatësve në vendet e tyre të punës. Në anën tjetër, zyrtarë serbë, në mesin të të cilëve edhe i ashtuquajturi ministër serb për Kosovën në qeverinë e Serbisë, Goran Bogdanoviq, kishte thënë se janë duke u zhvilluar bisedime me EULEX-in, në mënyrë që ky mision ta marrë zinxhirin komandues dhe të sigurojë prani të përhershme të pjesëtarëve të vet në të gjitha stacionet dhe nënstacionet në mjediset serbe në Kosovë.
     Që nga shpallja e pavarësisë, policët serbë të SHPK-së, në tri komunat e veriut të Kosovës haptazi refuzuan t’i marrin urdhrat nga Prishtina. Ata filluan t’i përgjigjen vijës së tyre komanduese, të ndërtuar mbi baza të sistemit paralel dhe shefit të policisë serbe në Mitrovicë, i cili i koordinonte aktivitetet e kësaj strukture me Policinë e Kombeve të Bashkuara (UNMIK) dhe forcat paqeruajtëse të NATO-s. Madje komandant i vetëshpallur i këtyre policëve serbë të SHPK-së në veri ishte Goran Stojanoviqi, i cili qysh disa ditë para shpalljes së pavarësisë nuk ishte paraqitur në vendin e tij të punës si komandant i Drejtorisë së Trafikut të SHPK-së në Shtabin Kryesor në Prishtinë.  
     Mirëpo, situata ndryshoi me ndërhyrjen e kryetarit të Serbisë, Boris Tadiq, i cili i dha sinjalin paralajmërues të ashtuquajturit ministër për Kosovën në Qeverinë e Serbisë, Goran Bogdanoviq, për ta proklamuar lajmin për kthimin në radhët e Policisë së Kosovës të pothuajse të gjithë policëve serbë, të cilët ishin suspenduar prej 1 marsit të vitit 2008, sepse refuzuan të vazhdojnë shërbimin në SHPK për shkak të pavarësimit të Kosovës. Ky veprim i Tadiqit është një sinjal i qartë se Beogradi zyrtar, më nuk mund të vazhdojë të mbajë pezull gjendjen e policëve të vetlarguar serbë të SHPK-së, prandaj, ashtu siç u urdhëruan ta lëshojnë punën, u dha urdhri për kthimin e tyre në punë.
     Në vendimin për kthimin në punë të policëve të minoritetit serb, të cilët me urdhër të Beogradit i lëshuan vendet e punës në të gjitha rajonet e Kosovës, në shenjë pakënaqësie për shkak të shpalljes së pavarësisë thuhet se “të gjithë oficerët, të cilët do të vendosin të kthehen në radhët e Policisë së Kosovës deri me datën 30 qershor 2009, ora 16, nuk do t’i nënshtrohen asnjë lloji të procedurave disiplinore si rezultat i vendimit të tyre subjektiv, i vendimit Nr.405/08”. Kthimi i policëve serbë në punë, duket të jetë bërë sipas një marrëveshje interne ndërmjet EULEX-it dhe Serbisë. Madje, rreth 350 pjesëtarë serbë të SHPK-së që pas ultimatumit të Beogradit e kishin braktisur demonstrativisht SHPK-në, pas shpalljes së Pavarësisë së Kosovës. Kërkesat për t’u kthyer këta policë në punë, Qeveria e Serbisë i kishte kushtëzuar me kërkesën që policët serbë të Kosovës të jenë nën komandën e UNMIK-ut. Ky ishte qëndrimi zyrtar i Serbisë.
     Në mes tjerash, duhet përmendur se kriza globale financiare që e ka goditur shumë Serbinë, ka bërë që Beogradi të ketë gjithnjë e më pak mundësi për t’i financuar strukturat e tij paralele në Kosovë, të cilat kërkojnë afërsisht deri në 120 milionë euro në vit, siç ka ndodhur vitet e kaluara. dhe përkundër kësaj, deshëm apo jo, gjendja në pjesën veriore të Mitrovicës tash dhjetë vite është një “konflikt i ngrirë”, dhe kërkon kohë e angazhim të madh për integrimin e plotë në sistemin qeverisës të Kosovës. Këtë e ka bërë në një mënyrë, legalizimi i BIA-s në Kosovë, i cili është bërë nëpërmjet Komitetit për Bashkëpunim mes Policisë së UNMIK-ut dhe MUP-it të Serbisë, madje jo vetëm i BIA-s por edhe i shërbimeve të tjera. Shërbimet në fjalë dhe veprimet që po ndodhin muajve të fundit në veriun e Mitrovicës, e kanë sfiduar në masë të madhe punën e EULEX-it si autoritet që në letër e ka përkrahjen serbe, por jo edhe në terren.
Bogradi e ka luajtur një lojë të dyfishtë sa i përket kthimit të policëve serbë në vendet e punës. E para, është ndikimi i krizës ekonomike në Serbi, e cila është shoqëruar edhe me presione të shtuara ndërkombëtare, që në radhë të parë vijnë nga Bashkësia Evropiane, gjë që e ka detyruar Ministrinë e Punëve të Brendshme të Serbisë të merr masa graduale, duke sjellë edhe vendime të prera për ndaljen e mbështetjes financiare për strukturat e saj në Kosovë. Këtë e tregon edhe fakti i refuzimit të futjes në listat e rrogave të pjesëtarëve serbë nga ana e MUP-it të Serbisë. Ky ka qenë një presion që ka bërë që policët e minoritetit serb, të cilët e kishin braktisur punën për shkak të shpalljes së pavarësisë të kthehen në vendet e tyre të punës. Nuk kanë qenë as paralajmërimet për shpalljen e konkursit të ri për këto vende, as largimi pa pagesë. Pas presioneve të lartpërmendura, MUP-i serb në njëfarë mënyre ka filluar të tregojë se do të refuzojë që t’i fusë në listën e rrogave serbët që kanë shërbyer në Policinë e Kosovës, të cilëve deri në këtë kohë, paralelisht u ka dhënë edhe nga një pagë shtesë, pos pagës që e kanë marrë nga policia e Kosovës. ër pagesat e dyfishta të minoritarëve serbë në Policinë e Kosovës tregon edhe Bratisllav Kragoviq, njëri nga policët që shërben në veri të Mitrovicës, i cili thotë se më herët ka punuar në MPB-në e Serbisë, prej nga është pensionuar dy-tri vite më parë. Ai e merr pensionin nga Serbia dhe rrogën nga Shërbimi Policor i Kosovës.. do që të jetë, Policia e Kosovës është e paraparë të jetë multietnike. Për këtë arsye duket se i nevojiten serbët ashtu si janë, të rebeluar, terroristë, pjesëmarrës në krime lufte, që i raportojnë Beogradit, që nuk e njohin shtetin e Kosovës dhe Kushtetutën, që janë pjesë e strukturave paralele, njerëz që krijojnë probleme etj. Tek e fundit ky është realiteti. Kurse, integrimi i komunitetit pesëpërqindësh serb si pjesë e një shoqërie shumetnike në Kosovë vazhdon të qëndrojë mbi të gjitha prioritetet. Mirëpo, kjo nuk varet nga institucionet e Kosovës, as nga vullneti i popullatës serbe që jeton në Kosovë (që vazhdon të jetë e dirigjuar dhe shantazhuar nga Beogradi), por nga udhëheqja serbe në Beograd. igurisht ky proces shkon pak më ngadalë për shkak se është i ndërlidhur ngushtë me efikasitetin e misionit më të madh evropian EULEX, me ç’rast BE-ja nuk dëshiron komprometimin e saj shkaku i përpjekjeve minuese të deritanishme të institucioneve serbe. Shumëkush pyet se si është e mundur që EULEX-i dhe Kosova të bashkëpunojnë me Serbinë, kur organet dhe institucionet e saj policore, të sigurisë, gjykatave, jurisprudencës, të qeverisë dhe të parlamentit etj., janë të stërmbushura me udbashë të Sllobodan Millosheviqit, të cilët nuk kanë pësuar kurrfarë metamorfoze mendore as politike, as të pikëpamjeve dhe të qëndrimeve të tyre negative, kur është fjala jo vetëm për Kosovën, por edhe për vetë rendin e brendshëm shoqëror dhe politik në Serbi.
Vuk Drashkoviqi, kryetar LPS-së dhe ish-ministër i Punëve të Jashtme të Serbisë, në një intervistë të publikuar më 13 shtator 2009, në “BLIC”, ndër të tjera thotë se “pa reformimin e thellë dhe të gjithanshëm demokratik të Serbisë, BE-ja, as EULEX-i nuk duhet të bashkëpunojnë e as ta favorizojnë regjimin e Beogradit, qoftë në liberalizimin e regjimit të vizave për shtetasit e saj, qoftë në fushën ekonomike, politike, qoftë në atë policore, ushtarake etj., sepse ende nuk është distancuar, as nuk është spastruar nga recidivat politiko-propagandistikë, policorë, medialë, diplomatikë dhe ushtarakë etj. të Serbisë së Sllobodan Millosheviqit”, për të vazhduar se “rrjeti i policisë sekrete paralele të Sllobodan Millosheviqit, të Radomir Markoviqit dhe të Millan Radonjiqit edhe sot është më i fuqishëm sesa vetë shteti serb. Vetëm në këtë mënyrë mund të shpjegohet fakti se pesë vjet pas vrasjes së Zoran Gjingjiqit, shumica e pjesëtarëve të shërbimeve sekrete, që kanë marrë pjesë dhe, edhe sot marrin pjesë në krimet e tyre kanë ngelur të paprekur nga policia serbe dhe nga shërbimi zyrtar sekret i BIA-s”.
Si pjesë të këtij mentaliteti, po përmendim deputetin e Kuvendit të Kosovës, Dragan Dimiq, i cili për shtatë vite rresht kishte ra në kundërshtim me ligjin dhe kishte bërë vepra penale. Madje ai ishte përfshirë edhe në aktivitete kriminale, vjedhje të veturave, mashtrim, falsifikim të dokumenteve. Kishte penguar personat zyrtarë në kryerjen e detyrave, kishte falsifikuar patentë-shoferë, kishte dëmtuar pronën, e vepra tjera.
     Ky është mentaliteti serb i krijuar në relacion me Kosovën, është një edukim qytetar në raport me Kosovën. Sido që të jetë dhe sido që të sillen ata, ne kemi nevojë për minoritete, por edhe shpresojmë se do të integrohen në hap me kohën dhe në dimension me zhvillimet në rajon. Lidhur me këtë, në Beograd mendojnë dhe veprojnë ndryshe. Sipas observimit faktografik të ish-ministrit të jashtëm serb, Vuk Drashkoviq, “rrjeti i shërbimeve sekrete paralele policore, nuk ka karakter periferik, por thelbësor, janë më të fuqishme sesa vetë shteti serb, sepse ato janë të pranishme dhe veprojnë në gjykata, në avokaturë, në parlament, në qeveri, në media, në kryemafi…, që përbëjnë fuqinë qendrore” (“Blic”, Beograd, 13 shtator 2009).
     Në këtë periudhë problemet mes Kosovës dhe Serbisë filluan të shtohen me theks të veçantë pas arrestimit në flagrancë të tre oficerëve të BIA-s në Kosovë: Igor Juçinac (1976), serb nga Kosova, ish-pjesëtar i SHPK-së deri në vitin 2007, Millutin Radanoviq (1957) dhe Predrag Zhelkoviq (1976) shtetas të Serbisë, të cilët Policia e Kosovës i arrestoi në Çagllavicë, në qershor të këtij viti. Ata akuzohen të kenë nxitur familjarë të serbëve të zhdukur, por edhe qytetarë shqiptarë, për të bërë dëshmi të rrejshme me qëllim të trillimit të aferës për gjoja trafikimin (transplantimin) e organeve njerëzore gjatë luftës nga UÇK-ja, duke u ofruar të paktën prej 100 deri në 300 mijë euro për një deklaratë të tillë.
Lidhur me personat e arrestuar, janë publikuar prova në media edhe përmes televizionit publik të Kosovës - RTK, ku të arrestuarit janë shfaqur duke biseduar rreth blerjes së dëshmitarëve të rrejshëm, duke ju premtuar të holla dhe të mira tjera materiale për të deklaruar dhe dëshmuar rrejshëm se ata qenë viktima të transplantimit të organeve njerëzore gjatë kohës së luftës në Kosovë. Agjentët e shërbimit sekret serb BIA, kanë deklaruar se shumat e premtuara për dëshmitarët e tillë i paguan shteti. Ditë më parë është arrestuar edhe vëllai i njërit nga tre të arrestuarit e lartcekur për shkak se e kishte kërcënuar me vdekje njërin nga dëshmitarët e këtij rasti. I arrestuari i fundit në këtë proces, Gligor Juçinac, është zyrtar i lartë i stacionit policor të Shtimes.
     Situata e krijuar pas bojkotimit të punës nga policët serbë ishte mjaft delikate dhe kërkonte maturi të madhe për ta tejkaluar këtë gjendje, madje kërkonte kohë, tolerancë dhe bindje të anës tjetër për koncepte të gabuara. Megjithatë, tejkalimi i kësaj gjendje është kontribut i pjekurisë së Ministrisë së Brendshme të Kosovës, Policisë së Kosovës në bashkëpunim me Inspektoratin, EULEX-in dhe ndihmën direkte të instancave tjera ndërkombëtare, të cilat për një kohë të shkurtër e kanë sensibilizuar masën e frustruar të policëve nga radhët e minoritetit serb në Kosovë, të cilët, të ndikuar nga politika e Beogradit e kanë lëshuar punën në shenjë proteste me pretekst se nuk punojnë në Kosovën e pavarur.
     Tolerime të kësaj natyre ishin bërë edhe më herët me pranimin e oponentëve të “Rojeve të Urës” në radhët e SHPK-së. Faktikisht, ky tolerim ishte bërë përmes një lloj kushtëzimi që e kishte bërë Qeveria e Serbisë në bashkëpunim me përgjegjësit e njësisë së “Rojeve të Urës” si kushtëzim për ta shpërbërë këtë formacion. Ky problem ishte trajtuar nga analistë të ndryshëm, gazetarë e politikanë, duke hedhur kritika të rrepta ndaj UNMIK-ut dhe organeve tjera kompetente për tolerime të tilla. Mirëpo ata ishin arsyetuar se disa ish-policë serbë nga Kosova, por edhe nga radhët e të ashtuquajturës “Roje të Urës” kanë filluar trajnimin për policë të Kosovës në Akademinë Policore në Vushtrri, citonin mediet lokale burimet e UNMIK-ut. Në atë kohë, në njërën anë, zëdhënësi i UNMIK-ut në Mitrovicë, Xhorxhi Kakuk, thoshte se nuk është në dijeni rreth kësaj çështjeje dhe nuk e di nëse ish-pjesëtarët e “Rojeve të Urës” janë duke u aftësuar për policë në Vushtrri. Ai theksonte se nuk mund të aftësohen për policë ata që kanë histori kriminale, por faktikisht kjo po ndodhte. Në anën tjetër, një zëdhënës tjetër i policisë ndërkombëtare në Mitrovicë, Soxhi Dou, kishte konfirmuar se në Akademinë Policore në Vushtrri kanë filluar aftësimin disa ish-policë serbë. “Është e vërtetë se aktualisht ne kemi disa rekrutë për aftësim në Vushtrri, të cilët kanë eksperiencë policore”, tha Dou, por ata që verifikohen se kanë histori kriminale, duhet të largohen menjëherë nga ky aftësim për policë. Ndërkaq, Vlladimir Rakiq, përfaqësues politik i “Rojeve të Urës” i kishte konfirmuar një radioje lokale se disa pjesëtarë të këtij formacioni kanë filluar aftësimin në Vushtrri.
     Pra, një pjesë e formacionit të “Rojeve të Urës” janë pranuar si pjesë e minoritetit serb në SHPK dhe në asnjë rast nuk është trajtuar biografia e tyre kriminale. Aktiviteti i “Rojeve të Urës” në Mitrovicë është i lidhur me strukturat e politikës së Beogradit, të clat veprojnë sipas direktivave që ka Beogradi për Kosovën. Ky grup është i dyshuar për kryerjen e shumë vrasjeve në atë pjesë, si të shqiptarëve, si të serbëve. Iniciativa për formimin e njësisë së “Rojeve të Urës” ka rrjedhur nga njerëzit që mbajnë pozita të larta në linjat e përfaqësimit politik të minoritetit serb të Kosovës
     Shërbimet sekrete serbe edhe më tutje i mbajnë në lidhje strukturat e caktuara të ish-pjesëtarëve të policisë serbe, të cilët ishin pjesë e policisë së sistemit të Millosheviqit dhe punuan derisa u tërhoqën në qershor 1999, pas fushatës ajrore të NATO-s. Kjo strukturë me besueshmëri të plotë në sistemin e Millosheviqit, më vonë u instaluan-kthyen në policinë e Kosovës, përmes zinxhirit komandues të UNMIK-ut, i cili, nëpërmjet oponentëve të caktuar proserbë, të ngarkuar me detyra të rëndësisë së veçantë, ka bërë përpjekje për ta instaluar komplet strukturën e administratës serbe në Kosovë. Kjo shtresë, me sa është parë deri më tani, punuan dhe vazhdojnë të punojnë kundër progresit të Kosovës dhe integrimit të saj drejt Evropës. Një numër i caktuar i kësaj strukture vazhdojnë të jenë pjesë e policisë së Kosovës, të cilët në momente të caktuara janë treguar më labilë në qëndrime dhe kanë qenë më pranë strukturave të BIA-s, duke ndihmuar në shumicën e rasteve konceptin e pushtetit paralel në Kosovë. Kjo është brengë, të cilën shoqëria jonë duhet ta shërojë me kalimin e kohës, duke i zbutur antagonizmat me qëllim të afrisë drejt një jete të përbashkët pa dallime të mëdha nacionale e racore, duke krijuar kushte të sigurisë dhe një jete normale. Në rastin konkret, duhet të pengohet ndikimi destruktiv dhe eksportimi i dhunës nga Beogradi në Kosovë. Minoriteti serb duhet të marrë përgjegjësinë për veprimet e veta dhe të integrohet në institucionet e vendit.
     Ditë më parë është marrë vendim që pasaportat serbe të mos lëshohen më në Kosovë. Si pasojë e presionit të Komisionit Evropian ndaj Beogradit, ky i fundit është detyruar që t’i mbyllë të gjitha qendrat serbe për lëshimin e letërnjoftimeve dhe pasaportave në Kosovë, që kanë funksionuar që nga viti 1999. Duhet kujtuar se shqiptarët e Kosovës kishin marrë mbi 300 mijë pasaporta, nënshtetësi, fletëkurorizime, diploma, patentë-shoferë, kontrata të shitblerjes etj. Nga ky projekt Serbia kishte fituar miliona euro nga shqiptarët e Kosovës. Pasiqë dokumentet e udhëtimit dhe dokumentet tjera serbe nuk lëshohen më në Kosovë, edhe më tutje nuk dihet se si do të trajtohen njerëzit që më herët kanë marrë nënshtetësinë serbe dhe posedojnë dokumente të tilla. Ky problem sigurisht do të trajtohet nga Komisioni Evropian. Për nëntë vite këto linja kanë funksionuar të papenguara në Kosovë.
     Prandaj, institucionet e Kosovës duhet të bëjnë trysni te bashkësia ndërkombëtare për ndërprerjen e gjithanshme të veprimtarisë së strukturave paralele serbe në Kosovë, të cilat si të tilla po shkaktojnë pengesa tepër të mëdha në zhvillimin e vendit dhe paraqesin rrezik të përhershëm për destabilizimin e vendit. Përderisa në Beograd nuk ka ndryshuar fare mentaliteti që nga koha e Millosheviqit dhe është në rritje disponimi nazist serbomadh, gjë që e tregojnë ngjarjet e fundit të zhvilluara në Beograd, rrahjet dhe keqtrajtimet deri të vdekje të të huajve, siç ndodhi me tifozin francez; përderisa Serbia hapë “fabrika” për prodhim çetnikësh në Bosnjë (kujto shkollat çetnike që do të nxjerrin nga 10 mijë çetnikë brenda vitit) dhe ofrojnë publikisht miliona dollarë për kokën e këtij apo atij personi, bashkësia ndërkombëtare duhet të trajtojë me kujdes të shtuar lëshimet politike që po i bën Serbisë, sepse dikur mund të jetë vonë.
 
* Autori është drejtor i OJQ-së për Hulumtime dhe Ndriçime Historike “ANATEMA”. Ka vijuar studimet postdiplomike për Marrëdhënie Ndërkombëtare dhe Diplomaci.
 
==================================
 
  

Nga kërcënimet e Serbisë!

ISH – USHTARËT E UÇK-së TË BATALIONIT “ATLANTIKU” TË GATSHËM

PËR TË MROJTUR SËRISH KOSOVËN

 (www.pashtriku.org - 22.07.2007

Veteranët e Batalionit Atlantiku, të cilët  më 1999 iu bashkuan radhëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, në luft për ndalimin e spastrimit etnik dhe çlirimin e Kosovës së bashku me forcat e SHBA-ve dhe NATO-s kundër forcave serbe, më 17 korrik 2007 u mblodhën në Nju Jork për të shprehur shqetësimet e tyre të thella me zhvillimet e fundit rreth zgjidhjes së statusit të Kosovës.

Ish ushtarët e Batalionit Atlantiku potencuan zemërimin e tyre për shtyerjet e vazhdueshme dhe mos pranimin e vullnetit dhe të drejtës së vetevendosjes së popullit të Kosovës për shkak të kërcënimit të Rusisë me veto në Këshillin e Sigurimit. Ish-luftëtarët e Batalionit Atlantiku theksuan se papajtueshmëria e Rusisë dhe kërcënimi me veto në Këshilllin e Sigurimit në rast të pranimit të pavarësisë së Kosovës, paraqesin rrezik serioz për paqen, stabilitetin dhe perspektivën e demokracisë në Ballkan.

„Rusia është duke shfrytëzuar Kosovën si pretekst të diktojë politikën europiane dhe për të kontrolluar politikën e vendeve të cilat frikësohen nga Rusia të pranojnë pavarësinë e pashmangshme të Kosovës.“- tha Uk Lushi, zëdhënës i Batalionit Atlantiku gjatë luftes çlirimtare më 1999. „Vendet europiane duhet ta ruajnë unitetin dhe të paraqesin një platformë të qartë për njohjen e menjëhershme të mvëtësisë së Kosovës ose përndryshe mund të rrezikojnë rilindjen e konflikteve në Ballkan, të cilat do të bëjnë politikën dhe aftësinë vendim-marrëse të Europës jorelevante.“- shtoi zoti Lushi.

Batalioni „ATLANTIKU“ i gatshëm të mbrojë Kosovën nga carllazarët e Serbisë

Ish – luftetarët e Batalionit Atlantiku u deklaruan fuqishëm në mbështetje të Shoqatës së Veteranëve të UCK-së në Prishtinë dhe proklamatës së tyre për mbrojtjen e pavarësisë dhe lirisë së Kosovës me çdo kusht. ”Nga Nju Jorku i dërgojmë botës mesazhin se jemi të gatshëm si më 1999 edhe miliona herë tjera të bëjmë të njejtën sakrificë për të mbrojtur jetën, lirinë dhe demokracinë për të gjithë qytetarët e Kosovës,”- tha Frank Idrizi, ish-komandant i Batalionit Atlantiku. “Shtetet e Bashkuara dhe UÇK-ja kanë luftuar për të njejtat vlera dhe principe… Të luftosh në UÇK kishte kuptimin e të luftuarit për lirinë e Kosovës, të drejtat njerëzore dhe vlerat amerikane. Ne si qytetarë amerikanë i shijojmë dhe mbajmë gjallë privilegjet e demokracisë amerikane çdo ditë, por poashtu, për asnjë sekond, nuk ndalemi se menduari për përpjekjen e njerëzve tanë të cilët do të duhej të gezonin privilegjet e demokracisë dhe lirisë mu sikur amerikanët.“- shtoi me tutje ai.

Arber Muriqi, ish-ushtar i Batalionit Atlantiku, theksoi se refuzimi i të drejtës së menjëhershme të Kosoves për pavarësi apo çfarëdo kthimi në tavolinën e bisedimeve është hedhje pluhur në sytë e qytetarëve të Kosovës, te cilët kanë treguar durim ndaj premtimeve për pavarësi për kohë tepër të gjatë. “Komuniteti ndërkombëtar duhet ta kuptojë se kompromise tjera me Serbinë do të rrisin rrezikun për turbullira në mbarë Ballkanin, ngase kompromiset shtesë do të hapnin kutinë e Pandorës lidhur me të ardhmen e shqiptarëve në Maqedoni, Luginë të Preshevës, Mal të Zi dhe në Greqi.“- u shpreh Muriqi

Labinot Baraliu, ish luftëtar i UÇK-së i cili emigroi në Nju Jork pas luftës në Kosovë,  tha: “Shqiptarët kanë gëlltitur koncesione të dhimbshme ashtu që të lejojnë paqen të mbizoterojë. Kjo ka rezultuar në ndarjen e tyre në gjashtë shtete të ndryshme edhe pas rënies të sypozojë se status quo do të jete e përhershme nëse Kosovës i mohohet e drejta për vetëvendosje dhe të ardhme më të mirë.“- përfundoi Baraliu.

Asambleja e takimit i dërgoi një letër Parlamentit të Kosovës përmes së cilës kërkohet nga përfaqesuesit e zgjedhësve të Kosovës të shpallin independencën së më parë. Në letër u rishpreh gatishmëria e palëkundshme e ish – ushtarëve të Batalionit Atlantiku të mbrojnë Kosovën dhe pavaresinë  e saj.

Pjesëmarrësit e takimit i bën thirrje qeverisë amerikane të kërkojë zgjidhje jashtë mekanizmave të Kombeve të Bashkuara nëse Rusia vazhdon me bllokadën e Këshillit të Sigurimit si dhe të mbajë premtimin e Presidentit Bush, i cili  me rastin e vizitës historike në Shqiperi me 11 qershor tha: „ Dikur vjen koha – herët a vonë, kur duhet të thuhet- mjaft është mjaft. Kosova është e pavarur.“

 Më 17 korrik 2007 - Nju Jork

 

 Nacionalistët serbë shfaqin gadishmërinë për të “ripushtuar” Kosovën! 

NE SHQIPTARËT NUK TUTEMI, AS NUK HEQIM DORË NGA PAVARËSIA 

Shkruan: Xhavit HALITI  - 12.07.2007

 "Guximi" i Samarxhiqit dhe Ponoshit

    Nacionalizimi, duke të “errësuar” arsyen, të errëson edhe shkimin edhe dëgjimin. Për fat të keq, kjo “sëmundje”, e manifestuar prej kohësh nga udhëheqësit e lartë serbë, ne vend që të “shërohet”, sa vjen e bëhet më agresive duke i shtrirë dukshëm metastazat e saj në gjithë kupolën shtetërore të të gjitha niveleve.

   I sapo zgjedhur në kabinetin qeveritar, ministri serb për Kosovën, Sllobodan Samarxhiç, që e ka marrë këtë detyrë i bindur se nuk ka asnjë lidhje e “pushtet administrativ” mbi Kosovën, merr “guximin” të deklarojë: “Vetëm me Kosovën brenda kufijve të saj, Serbia do të bëhet pjesë e BE-se”. Dhe toni kategorik i ministrit serb për Kosovën rritet, kur ai deklaron: “Refuzojmë kategorikisht ftesën amerikane që Serbia të pranojë një shtet të ri shqiptar të ndërtuar në territorin e saj”.

  Cilat janë kompetencat e këtij minstri pa objekt per t’i ushtruar ato?! I vendosur në krye të një posti të stisur ministerial në qeverinë serbe, ai refuzon “kategorikisht” njohjen e pavarësisë së Kosovës. Këto deklarata euforike bëhen në një kohë kur prej mëse 8 vjetesh, gjithë opinioni ndërkombëtar ështe në dijeni dhe përgjithësisht, në mbështetje të pavarësisë faktike e ligjore të Kosovës nga Serbia. 

   Të “refuzosh” ështe me pak se sa të kërcënosh “guximshëm”, siç bën shefi i ushtrisë serbe, gjeneral-lejtnant, Zdravko Ponosh, që e konsideron si të ligjshme ndërhyrjen e ushtrisë serbe në Kosovë, në rast se ajo do të shpallë pavarësinë. Ky gjeneral “trimosh”, deklaroi në agjencinë e lajmeve “Blic” se “nëse Kosova do të shpallë pavarësinë, atëherë ushtria serbe do të ndërhyjë, duke zbatuar urdhrat” dhe më tej, vazhdon: “Shteti ka monopolin e përdorimit të forcës, vecanërisht të forcës ushtarake. Në këtë kuptim ushtria nuk ka asnjë të drejtë të mbajë një axhendë të shkëputur. Përveç kësaj, ata, të cilëve u janë besuar në dorë armët, janë të aftë  të kontrollojnë emocionet e tyre”. Thënë ndryshe, Ponosh “premton” se në një ndërhyrje të re ushtarake në Kosovë, ushtria serbe nuk do të veprojë me mjetet dhe mënyrat e kohës së Millosheviçit.

    Thuhet dhe, përgjithësisht, pranohet se mësohet nga pësimet. Për çdo individ, bashkësi, komunitet, madje edhe nga popullsi, popuj ose kombe kjo thënie mbahet parasysh. Por, për një pjesë të vogël serbësh, kryesisht në funksione të larta shtetërore, të sunduar nga nacionalizmi, “humbjet” në Kroaci, Bosnjë e Kosovë janë “harruar”. Ata kanë harruar që s’mund të veprojnë më me popullin e Kosovës si me 1989-n. Dhjetë vjet më vonë ata u larguan nga Kosova, pas ballafaqimit ushtarak me UÇK-në dhe ndërhyrjes së forcave të NATO-s. Nacionalistët serbë as që duan ta marrin në konsideratë koston, që paguam ne, shqiptarët e Kosovës, për të arritur në statusin aktual. Për këtë status, kostoja është mbi 14 000 të vrarë, qindra fshatra e qytete të shkatërruara, rreth 1 milion njerëz të larguar me forcë nga vatrat e tyre pa një orientim për strehim e mbijetesë.

   Ne nuk harrojm asgjë. Ne, shqiptarët, dim edhe të “falim”, kur na kërkohet hapur dhe sinqerisht ndjesë për krimet e kryera në konjuktura të caktuara politike. Por ne, shqiptarët, nuk tutemi e, ca me pak, nuk heqim dorë nga e drejta etnike, historike e ligjore e fituar me shumë sakrifica e gjak: Nuk heqim dorë nga pavarësia. Do të dëshiroja që kokat e nxehta të disa nacionalistëve serbë as të mos e përmendnin dhe ca me pak ta “provonin” një ndërhyrje ushtarake në Kosovë!

   Nuk u kërkoj krerëve shtetërorë të Beogradit të heqin dorë nga çka e kanë të pamundur ta bejnë, “nga nacionalizmi agresiv”. Por, edhe në kuadrin e tij, mund të bëjnë përpjekje për “të parë” dhe për “të dëgjuar” më mirë. Në mos i kanë dëgjuar dhe nuk i kanë parasysh deklaratat e Kryeadministratorit të Kosovës, Joakim Ryker në Këshillin e Sigurimit; apo thëniet e ambasadorit amerikan në OKB, Khalilzad para KS-së, besoj se e kanë të freskët deklaratën e Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-se, Ban Ki Mun, mbi të cilën duhet të reflektojnë: “Çdo shtyrje ose prolongim i kësaj çështjeje shumë të rëndësishme (zgjidhjes së statusit të Kosovës-shen.im) do të mund të ketë ndikim për paqen dhe sigurinë, jo vetëm në Kosovë, jo vetem në Ballkan, por në tërë situatën e Evropës”.  

 Durimi e ka një kufi!

“UÇK, SËRISH NËN ARMË”

(www.pashtriku.org - 04.07.2007 / 12:15)

Shkruan: Ben ANDONI

Durimi e ka një kufi. Dhe, durimi i veteranëve shqiptarë të UÇK-ve të trojeve shqiptare, nuk është kaq i madh. Ky ishte lajtmotivi, që pas shumë kohësh, gati një javë më parë në Deçan, ata u mblodhën bashkë si dikur. Duket se reagimi i parë është ndaj përgatitjeve të Gardës së Car Llazarit, që ka kërcënuar se për 2 orë e marrin të gjithë Kosovën. Por, ajo që ende nuk thuhet është përballë: Çdo të bëhet nëse statusi i Kosovës do të shtyhet ende?! Abdyl Mushkolaj, Komandanti i Veteranëve të Dukagjinit është i qartë dhe bëhet i tmerrshëm, kur bëhet fjalë për provokimin e fundit të serbëve. “Aj, janë 30.000 veta anëtarë të Gardës së Car Llazarit që pretendojnë se për dy orë e marrin Kosovën. Ej,... nanën, ne u tregojmë vendin”, thotë për MAPO-n dhe një qeshje me zë e shkul nga telefoni. “Zoti Mushkolaj, po armët me të cilat do i përballni, ku i keni?”-pyesim. “A ka shtëpi shqiptari pa armë?”, përgjigjet ai me një tjetër pyetje. Pak muaj më parë ka qenë i akuzuar se ka goditur Manastirin e Deçanit.
Faik Fazlliu, kryetari i veteranëve të lënduar të Kosovës është më diplomatik se Mushkolaj. “Ne kemi filluar prej kohësh konsultimin e degëve tona për situatën dhe shpejt do dalim me një qëndrim. Esenca është që nëse do të ketë shtyrje të mëtejshme të statusit, situata nuk do të jetë stabile në Kosovë. Por, nuk do të ketë reagim të armatosur....”, shprehet ai. Në ditët e fundit të luftës ai është plagosur dhe ka humbur këmbën. Ka qenë vetëm 22 vjeç kur ka nisur luftën, në kulmin e moshës, kur shokët e tij jetonin akoma adoleshencën. Fazlliu tregon se takimi i Deçanit është vazhda e takimeve të degëve të ndryshme, që veteranët i kanë filluar nga bazat e tyre, për të parashikuar një të ardhme. I kujdesshëm për peshën e fjalëve që thotë, ai kujdeset që deklaratat e tij të mos teprohen, ndërsa nuk e mohon, që ngritja e strukturave paramilitare serbe, ka qenë një nga shkaqet, që gjumi i tyre të prishet më shpejt. “Nuk i kemi frikë”, thotë shkurt, “por i kemi paralajmëruar që të kenë kujdes”.
Ish-ushtarakët, me grada të ndryshme, të gjymtuar, tash në lule të moshës, kthyer në pensionistë, dhe në pritës lajmesh për kauzën e tyre- ishin tubuesit e çështjes së re të Kosovës. Ajo do të shtrihet shpejt dhe në vende të tjera. Eshtë tepër diplomatik dhe i kujdesshëm. Edhe pse nuk e pëlqen përballjen e miqve të tyre në negociata, që përbëjnë delegacionin e Kosovës dhe në qëndrimin pritës të zyrtarëve kosovarë. Për ata, burrat e rinj, që tashmë përfaqësojnë veteranët e Luftës së Kosovës, kjo nuk është e njëmendtë. Shtyrja e statusit të Kosovës u duket si tallje me gjakun e shokëve të tyre, që tash janë në një botë të qetë, ku nuk dëgjohet asgjë. Qoftë bisedat e pafundme për statusin dhe qoftë klithmat e serbëve. Fazlliu, thotë se serbët nuk do të guxojnë, kurse Abdyl Mushkolaj është “i etur” për ata. “Le të vijnë! Do t’i presim”-thotë.

Veteranët
Pas paralajmërimit për protesta këtë javë nga “Vetëvendosja”, shoqatat e dala nga lufta deklaruan se nuk do të heshtnin, nëse do të ketë zgjatje pa afat të vendimit për statusin dhe madje do i japin vetë drejtim punës. Kryetari i Shoqatës së Veteranëve të Luftës për rajonin e Dukagjinit, Abdyl Mushkolaj thotë se statusi është shtyrë disa herë dhe tani është koha që të thuhet përfundimisht, se kur do të qartësohet e ardhmja e Kosovës. Atë që përsërit për MAPO-n, ai e ka thënë dhe pak ditë më parë për BBC-në: “Jemi duke punuar për të bërë presion që çështjen e statusit të Kosovës, që ta afatizojnë ndërkombëtarët, e nëse jo, atëhere si veteranë të luftës jemi të detyruar që vetë ta afatizojmë dhe ta mbajmë premtimin e dhënë”.
Deri para pak kohësh, gjithçka dukej se shkonte vaj. Pos problemeve të përditshme dhe zvargjes së vazhdueshme të lajmeve për statusin. Raundi i negociatave, përgatitja e dokumentit të Ahtisarit, afati, Këshilli i Sigurimit, sërish përgatitja e dokumentit të kryenegociatorit, Vetoja ruse... Kurse, grupi i burrave, që për statusin e Kosovës kishin luftuar pa ekuivoke, kishte referenca të tjera për kohën dhe pavarësinë. Prej kohësh me degët e tyre ish-njerëzit e UÇK-së i kanë matur mirë hapat e tyre. Ata kanë filluar përgatitjet me strukturat e tyre dhe në protestën e djemve të Vetëvendosjes, në këtë fund-muaj, ata për herë të parë do të bashkëpunojnë hapur. Jo më kot. Përballë tyre, prej ditësh serbët përgatiten dhe u bien tam-tameve.

Ushtari vigjilent i UÇK-së


“Kosovën e marrim për dy orë”
Serbët janë të bindur se mund ta destabilizojnë lehtë Kosovën. Zhelko Vasiljeviç, përfaqësues politik i Gardës së Car Llazarit, një formacion paramilitar i krijuar në fillim të majit “për të mbrojtur Kosovën”, ka ngritur shumë pështjellim kur ka paralajmëruar marshim drejt Kosovës më 28 qershor, për të kujtuar betejën në Gazimestan. “Mund ta marrim Kosovën për dy orë, - i tha ai gazetës “Express” në Kosovë. - Kemi rreth 30 mijë trupa, 1 mijë prej të cilëve do të marrin pjesë në manifestim. Por nuk duam të kemi konflikte të reja në këtë moment”, -u shpreh përfaqësuesi i guerilasve serbë. Vasiljeviç deklaron se “shqiptarët dhe serbët nuk janë ende armiq të përbetuar, por mund të bëhen. Pavarësia është një luftë e re”, - thotë ai. “Nëse dikush do të donte që të mos shkohet deri tek lufta dhe kjo të zgjidhet në mënyrë paqësore, atëherë jemi ne ata. Ne e dimë ç’janë dhimbjet e luftës, por janë disa gjëra që nuk zgjidhen pa luftë”, - theksoi ai. “Si pjesëtarë të Gardës, i japim mbështetje të plotë Koshtunicës dhe Tadiç-it për zgjidhje diplomatike, por zgjidhja duhet të jetë një lloj autonomie, e cila është e pranueshme edhe për serbët edhe për shqiptarët”, - deklaroi shefi i Gardës së Car Llazarit.
Një qëndrim prej nacionalizmi të dëshpëruar. NATO ka paralajmëruar se do të parandalojë gardën e ashtuquajtur të nacionalistëve vullnetarë serbë, që të festojnë përvjetorin e betejës së Kosovës, me qëllim që të shmanget rreziku i përplasjes me Shqiptarët. “Nëse ata vijnë, duhet ta kenë të qartë se misioni ynë është ndërhyrja e menjëhershme, dhe ne këtë do ta bëjmë”, ka thënë komandanti i KFOR it, Roland Kater”. Përmes një urdhri ekzekutiv, në mesjavë Përfaqësuesi Special, Joakim Ryker, ka ndaluar hyrjen ose praninë në Kosovë të cilitdo person që deklarohet se është, ose që dyshohet në mënyrë të arsyeshme se mund të jetë anëtar i “Gardës së Car Llazarit”, e cila ka paralajmëruar një demonstrim në Kosovë.

Veteranët në kërkim
Ndërkohë që UÇK-istët e kanë marrë punën seriozisht. Pas Deçanit, veteranët do të takohen në Preshevë, në Maqedoni, në Mal të Zi dhe pastaj në Nënën Shqipëri. Dita dhe vendi nuk thuhet, kuptohet. Kudo vigjëlojnë serbët. Çështja mendohet se do të marrë përmasa, sipas Fazlliut, nëse Prishtina dhe Beogradi nuk arrijnë marrëveshje kompromisi gjatë 120 ditëve të ardhshme. Në fakt, shqetësimi më i madh i veteranëve është diku tjetër. Të bindur se shokët e tyre (ata që sot drejtojnë në Kosovë dhe janë në negociata) i kanë braktisur, ata nuk janë të bindur se Kosova po ecën në rrugën e duhur. Politikanët tanë, pretendojnë veteranët, nuk kanë ide të qarta se si të ndërtohet shteti. “Ne iu kemi bërë të ditur të gjithëve se kjo çështje kërkon zgjidhje, nëse duan të kenë qetësi në Ballkan”, ka thënë Xhavit Jashari, kryetar i Shoqatës së Familjeve të Dëshmorëve të UÇK-së për Express. Atyre nuk iu intereson shumë se çfarë thotë klasa politike, e cila ka vite që përsërit të njëjtat fjalë në lidhje me pavarësisë. “Jemi duke vëzhguar situatën politike dhe së shpejti do të marrim një vendim, do të dalim me qëndrim konkret se çfarë do të bëjmë”, cilëson Jashari.

Përballë UNMIK
Por, kjo nuk është e lehtë, kur vendit i janë shtuar problemet ekonomike dhe kur mungesa e statusit bën që gjendja pezull të vijojë edhe më tej. Dhe për këtë ka kontribuar, sipas tyre, edhe UNMIK-u. “Është një burokraci, ndaj të cilës kemi pasur rezerva që herët në vitet 2000 dhe mendojmë se misioni i tyre është i kaluar. Ne jemi kundër tyre, por jo kundër KFOR-it, që i kemi pasur aleatët tanë në luftë”, shprehet Faik Fazlliu. Jemi në pritje dhe duam një afat për statusin, sepse kështu nuk mund të vazhdohet më, shprehet ai në emër të miqve të tij, që presin. “Në kohën dhe në momentin e duhur do të përgjigjemi me mjetet e duhura. Ne do të zgjedhim formën, që do t’i përgjigjet kohës”. Abdyl Mushkolaj, që shprehet më direkt shton se: “Do të dalim me qëndrimin tonë shumë shpejt”. Një shprehje misterioze, e paqartë dhe enigmatike për momentin.
Gjithsesi, ky humor i keq i shpërndarë nëpër Kosovë e ka bërë kryeadministratorin Rycker që të shprehet se “Institucionet e përkohshme dhe komuniteti ndërkombëtar, duhet të sigurojnë miratimin e ligjeve që janë paraparë me pakon e zotit Ahtisaari. Me këto ligje, Kosova jo vetëm që do të bëhet një entitet funksional, por njëkohësisht do të mundësohet edhe zbatimi i vetë pakos. Kjo është baza e statusit”.

...
Por për veteranët e UÇK-së kjo mund të mos jetë e mjaftueshme. Durimi i tyre, por edhe i qytetarëve të tjerë të Kosovës po soset. Dhe atëhere UÇK mund të jetë sërish realitet.

 

“Carllazarëve” të Beogradit ju themi:

 EDHE NE PJESËTARËT E USHTRISË ÇLIRIMTARE TË KOSOVËS JU PRESIM...!

 Shkruan: Kolonel Abdyl MUSHKOLAJ 

(www.pashtriku.org – 25.06. 2007 / 16:25)

 ***

 * Serbia po krijon situata që me vështirësi tejkalohen, siç është rasti me paralajmërimin e ardhjes së të ashtuquajturës “Gardë e Car Llazarit” më 28 qershor në Gazimestan. Ky është një provokim tepër i rëndë që po i bëhet Kosovës. Kriminelët e JSO-së dhe njësive tjera terroriste serbe që e lanë në gjak, e masakruan, e dogjën dhe e shkatërruan Kosovën, kësaj radhe të rreshtuar në “Gardën e Car Llazarit” po rikthehen në Kosovë. Kërkojmë nga qytetaret serb që të mos jenë në mesin e tyre sepse askush nuk mundë tu garantoi për sigurinë e tyre. Po rikthehen ata që vranë e masakruan mbi 20 mijë shqiptarë, po kthehen mu në vendin ku 18 vjet më parë Sllobodan Millosheviqi, me bekimin e elitës së kishës ortodokse serbe, e nxori përfushe planin për ripushtimin, spastrimit etnik dhe për serbizimin përfundimtar të Kosovës dhe njëkohësisht u shpalli luftë të gjithë popujve joserbë të hapësirës së ish-Jugosllavisë. Këtu u shpalos platforma për spastrimet etnike dhe gjenocidin që gjatë një dekade e bëri Serbia mbi popujt tjerë, por nuk u vu dot para drejtësisë, nuk u përgjigj fare për krimet e tmerrshme të bëra në dekadën e fundit të shekullit XX.

*Apelojmë tek qytetaret serbë që të mos bashkëngjiten me strukturat paramilitare të gardës së Car Llazarit, sepse askush nuk mund që t’ju afrojë siguri, gjithë ashtu kërkojmë nga SHPK-ja dhe KFOR-i që të mos i marrin nënë mbrojtje gardën e krimeve.

 ***

Shtyrja e paarsyeshme e statusit dhe mosdefinimi i çështjes së Kosovës në njërën anë dhe provokimet e vazhdueshme që vijnë nga Serbia në anën tjetër, ka bërë që situata të merr përmasa të konflikteve të reja. Me sa kemi parë gjerë më tani çështja e Kosovës është duke u trajtuar njëanshëm, janë duke u përsëritur padrejtësitë ndaj popullit shumicë të Kosovës dhe po i kërcënohen rreziqe e padrejtësi të reja.

U bënë tetë vjet që nga përfundimi i luftës, që shqiptarët e presin ditën për të qenë të pavarur. Kësaj radhe edhe pritjes i ka ardhur fundi, sikurse i ka humbur kuptimi qëndrimit të mëtutjeshëm të UNMIK-ut në Kosovë, që praktikisht me kursin politik të ndjekur në Kosovë është treguar të jetë administratë me prirje proserbe dhe proruse, e cila në vend të zgjidhjes së çështjes së Kosovës i dha përmasat postkonfliktuoze.

Ne e kemi tejkaluar fazën e përpilimit të programeve dhe filozofinë e pritjes, prandaj kërkojmë nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Anglia e miqtë tjerë që sa më parë ta caktojnë një datë dhe një ditë te definimit te statusit te Kosovës, duke i dhënë të drejtën e shtetësisë,  të cilën e ka pas me mijëra vjet por pushtuesit serb me ndihmën e Rusisë ia abroguan këtë të drejtë.

Situatën edhe ashtu konfliktuoze po e provokojnë oponentë të caktuar të strukturave ndërkombëtare në bashkëpunim me qeverinë serbe. Deklarata e kryeprokurores së Tribunalit Ndërkombëtar të Hagës, Karla Del Ponte, për shtyrje të statusit të Kosovës, është e patolerueshme dhe ia humbi kuptimin drejtësisë, për të cilën ajo është e thirrur, ajo e çjerri maskën ndoshta pa dashje, duke u rreshtuar haptazi në listën e miqve të Serbisë. Tani i kemi edhe më te qarta motivet e ngritjes së aktakuzës kundër ish-komandantit të Zonës Operative të Dukagjinit, Ramush Haradinaj dhe bashkëluftëtarëve Lahi Brahimaj e Idriz Balaj, si dhe aktakuzës së mëhershme të Fatmir Limajt me shokë, të cilët po përgjigjen për krimet që bënë forcat serbe në Kosovë.

Enklavizimi i Kosovës dhe ndarja e Mitrovicës secilën ditë e më shumë po rëndojnë si barrë mbi supet e këtij populli të cilit ka filluar t’i humbë durimi sepse e ka lodhur gjendja e status quo-së, e ka lodhur zvarritja e zgjidhjes së statusit të Kosovës, e kanë lodhur padrejtësitë, varfëria, provokimet, paaftësitë e pushtetarëve e fenomene tjera të papërballueshme.

Mbi të gjitha, Serbia vazhdimisht po ngre projekte për ta destabilizuar Kosovën. Serbia po krijon situata që me vështirësi tejkalohen, siç është rasti me paralajmërimin e ardhjes së të ashtuquajturës “Gardë e Car Llazarit” më 28 qershor në Gazimestan. Ky është një provokim tepër i rëndë që po i bëhet Kosovës. Kriminelët e JSO-së dhe njësive tjera terroriste serbe që e lanë në gjak, e masakruan, e dogjën dhe e shkatërruan Kosovën, kësaj radhe të rreshtuar në “Gardën e Car Llazarit” po rikthehen në Kosovë. Kërkojmë nga qytetaret serb që të mos jenë në mesin e tyre sepse askush nuk mundë tu garantoi për sigurinë e tyre. Po rikthehen ata që vranë e masakruan mbi 20 mijë shqiptarë, po kthehen mu në vendin ku 18 vjet më parë Sllobodan Millosheviqi, me bekimin e elitës së kishës ortodokse serbe, e nxori përfushe planin për ripushtimin, spastrimit etnik dhe për serbizimin përfundimtar të Kosovës dhe njëkohësisht u shpalli luftë të gjithë popujve joserbë të hapësirës së ish-Jugosllavisë. Këtu u shpalos platforma për spastrimet etnike dhe gjenocidin që gjatë një dekade e bëri Serbia mbi popujt tjerë, por nuk u vu dot para drejtësisë, nuk u përgjigj fare për krimet e tmerrshme të bëra në dekadën e fundit të shekullit XX.

Provokimet dhe paralajmërimet e fundit të gardistëve serbë janë ogurzeza dhe të patolerueshme. Nxitjet e tilla janë shkëndija të një lufte të re, janë paralajmërime të ripushtimeve serbe. Prandaj sa më larg duart nga Kosova dhe krijimi i këtyre situatave që provokojnë luftëra të reja në këto anë.

Beogradi po e mban peng dhe po e instrumentalizon dhe po e shantazhon tmerrësisht pakicën serbe të Kosovës, e pasojat dhe përgjegjësitë po i mbajmë ne, banorët e Kosovës.

Ne si shoqata të dala nga lufta e UÇK-së për rajonin e Dukagjinit apelojmë tek pakica serbe që të mos i përkrahin makinacionet e vjetra kriminale të regjimit të Beogradit dhe mbeturinave të Millosheviqit që po tentojnë të ngjallen si fantazma të së kaluarës duke e dëmtuar të tashmen, viktimë e të cilëve ranë jo rrallë herë edhe vetë pjesëtarët e pakicës serbe, vetëm e vetëm që të arrijnë efekte të caktuara politike.

Po kthehen në Kosovë paramilitarë, elita gardiste, ushtarakë, policë e struktura tjera të cilët në kohën e tyre bartnin kufomat e shqiptarëve për në Serbi, po kthehen ata që i poqën furrave qindra shqiptarë gra e fëmijë që s’kishin as një mëkat në jetën e tyre por vetëm pse ishin shqiptarë.

Vallë bota e qytetëruar është verbuar para gjithë kësaj?!

Ne u kemi besuar KFOR-it, SHPK-së e strukturave tjera që janë përgjegjës për sigurinë në Kosovë, kemi besuar e menduar se do t’i parandalojnë ata, gjë që edhe e kanë për detyrë. Por nëse nuk ndodhë kjo ne jemi të detyruar t’i marrim masat vet ashtu si dimë dhe mundemi.

Por, para së gjithash apelojmë që sa më parë Kosovës t’i njihet statusi i shtetit të pavarur, dhe të ndërpriten problemet e armiqësitë një herë e përgjithmonë, zvarritja e përcaktimit të statusit të pavarur të Kosovës nuk është zgjidhje, sepse në të kundërtën problemet dhe konfliktet e reja janë të pashmangshme.

Kryetari i OVL të UÇK-së për Dukagjin,

Kolonel Abdyl Mushkolaj

Kthehu ne fillim

-----------------------

Lufta me Serbinë nuk ka mbaruar!

 KOHA PËR VETËMBROJTJE! 

Shkruan: Fatos ALIU - Prishtinë, 22.05.2007

Kosova është e pambrojtur, populli i saj i çamatosur, pa ushtri të vet mbrojtëse, pa shtet, me rrezik permanent nga agresioni i ushtrisë serbe, pasi si Serbia edhe politikat e deritashme pro rezolutës 1244 të KS OKB, e kanë deklaruar Kosovën pjesë të Serbisë, ndërsa Plani i Ahtisarit, edhepse në interes të serbëve, nuk është i pranueshëm për Serbinë. Populli shqiptar duhet të përgatitet për vetëmbrojtje, sepse do të bëhet vonë dhe nuk do të jetë çudi të përsëritet historia e dëbimeve masive të vitit 1999! Ky është apeli të cilin duhet t’ia bëjnë vetes shqiptarët, për rrezikun që po i kanoset popullit tonë.

Lufta me Serbinë nuk ka mbaruar. Në vitin 1999 vetëm është ndaluar, për të vazhduar në kohën dhe gjendjen edhe më të rëndë për shqiptarët e paarmatosur, pa ushtri mbrojtëse.

Iluzioni se KFOR do t’i mbrojë shqiptarët, se do të hyjë në luftë për shqiptarët, është (vetë)mashtrimi më i madh i kohës. Ushtarët e huaj shumëkombësh, nuk kanë ardhë për ta mbrojtur Kosovën nga Serbia, as për ta pavarësuar, por për interesat e tyre kalimtare dhe strategjike, të cilat do t’i realizojnë me ata që tregohen më të vendosur dhe më të qartë, e kjo, pas tetë vjetëve të pasluftës, është Serbia, e jo Kosova dhe shqiptarët. Deri më sot, për tetë vjet, klasa politike e Kosovës i ka bërë lëshime kolosale Serbisë, duke e kthyer humbjen e saj në fitore të njëpasnjëshme në arenën ndërkombëtare, si në aspektin politik, diplomatik, ekonomik, edhe ushtarak. Përderisa Serbia është armatosur dhe fuqizuar, Kosova dhe populli i saj është çarmatosur dhe dobësuar.

Ka dy rrugë, ose pacifizim dhe nënshtrim ndaj kompromiseve për të mbetë pjesë e Serbisë dhe sundimit djallëzor, ose orientim për bashkim kombëtar, me përgatitje për vetëmbrojtje nga agresioni i ardhshëm. Alternativa e vetme e shpëtimit ka qenë dhe është: përcaktimi i qartë dhe vendosmëria unanime për Shqipëri të Bashkuar, për bashkimin e Shqipërisë së coptuar. 

Populli shqiptar anembanë ka orën e fundit, në fazën e paraardhjes së një misioni të ri nga BE, që të ngritet kundër tiranisë, ripushtimit barbar si nga qarqet e huaja kolonialiste, poashtu edhe nga klanet mafioze uzurpatore të vendit, të cilat kanë krijuar pashallëqe në kurriz të popullit shqiptar dhe tokave të tij. Këto klane dhe liderët e këtyre klaneve jolegjitime, tani janë satanizuar definitivisht, si argatë të së keqes djallëzore. Ajo pjesë e popullit që ka votuar për këta liderë, diku më pak se 50%, ka votuar për ta mëvetësuar e jo për ta plaçkitur dhe shitur Kosovën. Tani ata mund të kenë vetëm legjitimitetin e djallit, por jo edhe të Popullit e Zotit.

Forcat e së vërtetës dhe të drejtësisë, të distancuara apo izoluara nga politikat kompromituese të agresorit, e kanë për obligim para Zotit dhe Popullit, që të bashkohen për VETËMBROJTJE kombëtare, familjare e individuale. Tani po rrezikohet qenja, si kolektive edhe individuale, si shpirtërore edhe materiale e kombit shqiptar.

Forcat e errësirës, duke qenë në kryengritje të përhershme kundër Zotit, i kanë bërë për vete liderët me të cilët kooperojnë kundër popullit shqiptar, për ta çarmatosur e degraduar popullin shqiptar, për ta sunduar e skllavëruar atë, duke e shpronësuar nga të gjitha vlerat e tij shpirtërore dhe materiale.

Forcat e dijes dhe luftës për të vërtetën dhe të drejtën, që qëndrojnë papërkulshëm në rrugë të Zotit e Kombit, e kanë për obligim të ngriten në Kryengritje, të përbashkuar kundër forcave të errësirës. Jo se kjo është një aventurë, por një obligim pa alternativë para Vetes e Botës, një detyrë e natyrshme e luftës për ekzistencë të një populli, një mision hyjnor legjitim, të cilin e miraton dhe pohon vetë Perëndia.

Kthehu ne fillim

 Barometri diplomatik 

LLOGARIA E GABUAR E KOHËS SË VAMPIRËVE PARAMILITARË TË “CAR LLAZARIT” PËR TË

RIMARSHUAR NË KOSOVËN SHQIPTARE SIKURSE MË 1989-1999!

Shkruan: Prof.Dr.Mehdi HYSENI

 Më 08.05.2007

 --------------------------------

[“Ato grupe, vërtet, ishin ushtri private, shumica e të cilave ishin kriminelë, por, pavarësisht nga kjo, kanë qenë të toleruara dhe të mbështetura nga pushteti serb, posaçërisht nga Ministria e Mbrojtjes. Ndër më famëkeqet kanë qenë çetnikët e  PRS-së së Vojislav Sheshelit, të njohur si “Beli orlovi”, të drejtuara nga Dragoslav Bokan dhe Mirko Joviq i Ripërtritjes Popullore Serbe”, si dhe “Dushan Silni” dhe “Srpska garda” e Lëvizjes së Përtëritjes Serbe të Vuk Drashkoviq. Mirëpo, ndër formacionet paramilitare më të njohura dhe më të fuqishme (në kryerjen e krimeve dhe të mizorive gjenocidale  ndaj popullatës civile të pambrijtur në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë – vërjetje –mh) në hapësirat e theksuara, gjithësesi, kanë qenë “Crvene beretke” dhe “Srpska dobrovoljacka garda-SDG e Zhelko Razhnjatoviq-Arkan. Mirëpo, nga të gjitha formacionet paramilitare, të cilat,prej vitit 1991  e  deri më sot, vetëm njëra prej tyre është rasformuar, ajo e Milan Paroshkit.” (Shih: www.dnevnik.com), 05.05.2007

***

  • TEODOSIJE SIBALIQ (peshkopi i Lipjanit):“ Nuk mund të ketë trup të pashpirt: Kosova do të jetë serbe derisa ajo të jetojë në shpirtin e popullit serb dhe, derisa serbët të jenë të gatshëm për të jetuar në të, pavarësisht nga të gjitha vështirësitë të cilat na rrethojnë sot…” (NS,nr.485, 8.01.2005).

 

  • BILANA SËRBLANOVIQ:“KOSOVO VISE NIKADA  SRPSKO”! “KOSOVA KURRË MË  SERBE.”(B92,4.05.2007).

Peshkopi i Lipjanit: Teodosjie Sibaliq

Ky pohim i vonuar  për më se 1 shekull, është objektiv, sepse mbështet të vërtetën historike dhe legjitime se Kosova kurrënjëherë nuk ka qenë territor i ligjshëm i Serbisë, e  as “shpirt, as zemër i trupit”, e  as “djep” i serbëve dhe i Serbisë, por i shqiptarëve dhe i Shqipërisë Etnike. Mirëpo, kur serbomëdhenjtë paranoidë, barbarë dhe gjenocidalë janë në gjendje t’i lënë kockat dhe kokën e tyre të molepsur  hegjemoniste për koloninë e tyre të dikurshme 100-vjeçare, atëherë, pse edhe ne shqiptarët të mos vdesim për Kosovën tonë dardane(ilire).  Pse me të gjitha forcat dhe me gjithë  potencialin tonë  kombëtar  dhe shtetëror, të mos e mbrojmë Kosovën tonë shqiptare, kur historia dhe bashkësia ndërkombëtare janë në anën tonë. Nuk ka fare rëndësi numri  “5000 a 50.000” i kriminelëve paramilitarë  çetniko-fashistë gjenocidalë serbomëdhenj, të cilët me  ndërsyrjen dhe me mbështetjen e  shërbimeve, të organeve dhe të instituciuoneve të ndryshme sekrete a publike serbe dhe të Kishës Ortodokse  Serbe, më 5 maj 2007 janë “kunguar” dhe “bekuar” në kishën “Lazarica”të Krushevcit se do të përsërisin luftën, agresionin, plaçkitjen, terrorin  gjenlocidal (ashtu sikurse kanë vepruar në intervalin kohor 1989-1999 , duke e djegur Kosovën dhe, duke i masakruar shqiptarët, të cilët në atë kohë ishin të pambrojtur nga preventiva diplomatike dhe ushtarake e bashkësisë ndërkombëtare), me qëllim që  ta “kthejnë Kosovën në Serbi” , po qe se ajo do të njihet ndërkombëtarisht si shtet i pavarur  nga ana e Amerikës dhe e aleatëve të saj.

Me gjithë kërcënimet e  propagandës  subversive dhe luftarake të “ushtrisë” paramilitare serbe, të quajtur  me emrin  “car Lazar” , nën komandën e Zhelko Vasileviqit (deputet i parlamentit te Serbisë dhe  “kollovogjë” i kasapëve paramilitarë çetnikë), ne kësaj radhe jemi më të  fuqishëm dhe më përgatitur se kurrë, që t’i përgjigjemi çdo sulmi dhe çdo provokimi, që do të shfaqej  nga harangat dhe nga  bandat “profesionale” (për të shuar etjen e tyre ataviste me gjakun e pafalshëm të shqiptarëve, duke torturuar, duke  dhunuar, duke vrarë, duke therur në bajonetat e ndryshkura çetnike foshnja, fëmijë,  gra shtatëzana, pleqë dhe të rinj civilë shqiptarë në Kosovë) terroriste gjenocidale çetniko-fashiste serbomëdha. Si  ata, ashtu edhe “mësuesit” e dobët të tyre qeveria dhe Kisha Ortodokse Serbe, duhet ta mbajnë parasyh faktin se  në Kosovë më  nuk kanë asnjë gjasë më të vogël për të depërtuar, sepse kohët dhe rrethanat politike dhe ushtarake  kanë ndryshuar në themel, edhe pse  paranoja kolektive serbe është verbuar dhe nuk po sheh se Kosova qe 8 vjet nuk është nën sovranitetin kolonial serbomadh, as nën “mëshirën” e regjimit gjenocidal terrorist paramilitar, militar dhe policor të Serbisë së kriminelit Slobodan Milosheviq,  por nën juridiksionin  politik dhe ushtarak paqësor të bashkësisë ndërkombëtare (UNMIK dhe KFOR) dhe të frocave të TMK-së, si dhe të  forcave  të tjera të armatosura, të organizuara gjithëpopullore shqiptare, jo vetëm në Kosovë, por në mbarë hapësirat e Shqipërisë Etnike. Kjo do të thotë se, popullata civile shqiptare  në Kosovë dhe jashtë saj (Anamoravë, Iliridë, Malësi e Madhe e Mbishkodrës) është nën preventivën e plotë të faktorit mbrojtës shqiptar  dhe të forcave ndërkombëtare ushtarake, të instaluara në Kosovë, që njihen me emrin KFOR. Më konkretisht, çdo fallangë (e madhe apo e vogël) terroriste paramilitare a militare çetniko-serbe, pavarësisht nga mbështetja e tyre e brendshme apo e jashtme, që  do të mësyjë për të kryer asksione inkursive terroriste në Kosovë, do të ndeshet me thyerje qafe dhe koke nga forcat mbrojtëse shqiptare dhe ndërkombëtare e  jo me lutjet mëshiruese të popullatës  së pambrojtur dhe të  pafuqishme civile, si  dhe të pedagogjisë së paqes pasive të rugovizimit,  sikurse në krimin gjenocidal të tyre,të  kryer gjatë viteve  1998-1999.

Prandaj, çdo tentim i Serbisë dhe i  serbëve  terroristë që, ushtarakisht të ndërhyjnë në Kosovë, do të jetë fatal jo vetëm për  aktorët e atij “aksioni invadues”, por edhe për vetë minoritetin kolonial serb në Kosovë, edhe për vetë Beogradin, i cili më nuk do të bombardohej (nën përkujdesjen e kamerave të “fotoreporterëve” frengo-ruso-serbë dhe të aleatëve të tyre antiamerikanë) “   vetëm  me avionët luftarakë  të forcave ajrore, por edhe nga ato tokësore dhe detare të NATO-s. Për më tepër, çdo ndezje dhe përflakje  e ndonjë konflikti ushtarak përbrenda kufirit të territorit të Kosovës shqiptare nga ana e invaduesve kriminelë çetniko-fashistë serbë,të shtytur dhe të përkrahur nga regjimi militarist i Beogradit dhe i politikës së ndyrë të KOS-it, do të ketë për shkak dhe për pasojë që “epiqendra e termetit” të luftës së intensitetit të lartë të zhvillohet jo në Kosovë, por në thellësinë më të madhe të Serbisë, duke përfshirë në plan të parë Beogradin dhe objektivat streategjike ushtarake të Serbisë, si dhe bazat e saj të arsenalit të armatimeve dhe të armëve kimiko-biologjikle në Krushevac, në Lluçani dhe në Vinça etj., të cilat kanë neglur, të padëmtuara nga  bombardimet  78-ditëshe të forcave luftarake të Aleancës së Atlantikut Verior- NATO (24 mars-10 qershor 1999). Me një fjalë, çdo tentativë e  konfliktit të armatosur  terrorist invadues në Kosovë qoftë në formë sporadike individuale apo të organizuar nga ana e Serbisë së Boris Tadiqit(kryetar) dhe të Vojsilav Koshtunicës(kryeministër), do të jetë një aventurë e reprizuar e regjimit të dështuar gjenocidal  dhe nazifashist e kasapit të Ballkanit, Slobodan Milosheviq, mirëpo, për ndryshim, do të ketë katastrofën e Serbisë, jo të Kosovës, sepse ajo nuk do të ketë kapacitet, as forcë ushtarake për të përballuar  fuqinë e luftës së drejtë mbrojtëse të NATO-s dhe të Amerikës në Kosovë.

(1) Alternativa  e vetme e Serbisë, njohja e pavarësisë së Kosovës!

Për t’iu shmangur konfrontimit ushtarak me   forcat e NATO-s dhe të shqiptarëve në Kosovë,  si dhe për të shpëtuar dhe siguruar gjithanshmërisht ekzistencën dhe ardhmërinë e pakicës serbe në Kosovë, në vend të  deklaratave kërcënuese luftarake antishqiptare, se  do të përdorë forcën, (në rastë se Kosovës do t’i njihej statusi i pavarësisë nga ana e bashkësisë ndërkombëtare, me qëllim që, Kosovën sërish ta kthejë nën sovranitetin e saj kolonial), ndër shtetet e para në Ballkan, do të duhej ta njihte pavarësinë e Kosovës, sepse kjo, pikësëpari, do të ishte në interes të pakicës serbe në Kosovë dhe të normalizimit të marrëdhënieve ndërshtetërore të Serbisë me  shtetin e ardhshëm të Kosovës. Ndryshe, çdo bllokadë dhe përzierje e Serbisë në çështe të brendshme të Kosovës, thjesht, do të thotë fundin e minoritetit serb në Kosovë, si dhe izolimin e serbëve dhe të Serbisë jo vetëm në relacionet rajonale ballkanike, por edhe në shkallë evropiane dhe ndërkombëtare.

Në rast se Serbia do të provokojë luftën në Kosovë, me qëllim që atë ta copëtojë sipas Planit të saj “A”, duke u mbështetur në instruksionet  dhe në ndihmën direkte të Rusisë, atëherë, do të jetë e sigurt se ajo do të pësojë sanksione edhe më drastike sesa regjimi gjenocidal i Slobodan Milosheviqit. Për të mos ndodhur diç e tillë, serbët dhe Serbia, duhet të marrin parasysh, edhe  opinionet dhe këshillat e vlefshme të forcave dhe subjekteve përparimtare serbe, siç është edhe ky mesazh i saktë dhe tejet realist i shkrimtares serbe, Bilana Sërblanoviq, “ Serbët duhet zgjuar nga gjumi dhe, t’u thuhet se Kosova kurrë më nuk do të jetë serbe.Tani, duhet të mbrohen vetëm pakica serbe dhe monumentet e kulturës në Kosovë, asgjë më shumë.”(B92,04.05.2007), drejtuar jo vetëm  shpirtërve të zinj meskin të peshkopit serb të Lipjanit, Teodosije Sibaliq, të peshkopit Artemije Radosavleviq, të  patriarkut Pavle të Kishës Ortodokse Serbe, Boris Taditiq (kryetar), Vojislav Koshtnicës (kryeministër), Vuk Drashkoqivit (ministër i Jashtëm) dhe Sanda Rashkoviq-Iviq (krryetare e Qendrës Koordinuese për Kthimin e Serbëve në Kosovë) të Republikës së  Serbisë, por edhe gjithë popullit serb, se njëherë e përgjithmonë duhet të heqin dorë nga politika paranoide e ndyrë mitologjike, mashtruese dhe falsifikatore  e  kuazishkencës dhe   e politikës  kishtare dhe qeveritare serbomadhe, se Kosova nuk është serbe, por shqiptare.

Kjo përgjigje me bazë të qëndrueshme morale, historike, politike dhe të ligjshme si për Beogradin zyrtar, politikën kishtare të KOS-it, ashtu edhe për “ushtrinë e re” paramilitare-vampirizuese të “car Llazirt”, të promovuar në kishën “Lazarica” në Krushevac, më 5 maj 2007, është paralajmërimi i fundit me interes gjithëserb  se më në Kosovë nuk kanë shans të marshojnë kurrfarë bandash, harangash, njisitesh, eskadronësh paramilitarë, policorë vrastare  për të masakruar fëmijë, gra shtatëzana, pleqë e të rinj...,etj., dhe, për të plaçkitur dhe vjedhur pasuri, për të djegur dhe rrënuar shtëpia, banesa dhe vendbanime të shqiptarëve, duke shndërruar Kosovën në hirin kishtar mesjetar dhe në varreza masive, krim dhe gjenocid ky, i kryer më 1998-1999 po nga këta të njëjtit paramilitarë-vampirë-vrasës  të “car Llazarit”-Slobodan Milosheviqit,të Vojislav Sheshelit, të Zhelko Razhnjatoviq-Arkanit, të Vuk Drashkoviqit dhe të Kishës Ortodokse Serbe, sepse në Kosovë në vend të “markave gjermane”..., etj., të plaçkitura  me dhunë dhe me terror  gjenocid nga popullata civile shqiptare, kësaj radhe do t’i presin plumbat dhe raketet e forcave ndërkombëtare të NATO-s (KFOR-it) dhe të forcave mbrojtëse shqiptare.

(2) Cila është struktura e gardës paramilitare “Car Llazar”?

Me gjithë njohurinë tonë të deritashme lidhur me kryerjen e krimeve monstruoze gjenocidale të formacioneve  private-shtetërore-kishtare-patologjike paramilitare të çenikëve fashistë serbë, të cilët kanë shkaktuar me dhjetra, qindra dhe mijëra viktima në n jerëz të të gjitha moshave kundër popullatës civile në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë(1991-1999), sipas kallëzimit penal të Prokurorisë së Tribunalit të Hagës, struktura organiztave e tyre ishte kjo: [“Ato grupe, vërtet, ishin ushtri private, shumica e të cilave ishin kriminelë, por, pavarësisht nga kjo, kanë qenë të toleruara dhe të mbështetura nga pushteti serb, posaçërisht nga Ministria e Mbrojtjes. Ndër më famëkeqet kanë qenë çetnikët e  PRS-së së Vojislav Sheshelit, të njohur si “Beli orlovi”, të drejtuara nga Dragoslav Bokan dhe Mirko Joviq i Ripërtritjes Popullore Serbe”, si dhe “Dushan Silni” dhe “Srpska garda” e Lëvizjes së Përtëritjes Serbe të Vuk Drashkoviq. Mirëpo, ndër formacionet paramilitare më të njohura dhe më të fuqishme (në kryerjen e krimeve dhe të mizorive gjenocidale  ndaj popullatës civile të pambrijtur në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë – vërjetje –mh) në hapësirat e theksuara, gjithësesi, kanë qenë “Crvene beretke” dhe “Srpska dobrovoljacka garda-SDG e Zhelko Razhnjatoviq-Arkan. Mirëpo, nga të gjitha formacionet paramilitare, të cilat,prej vitit 1991  e  deri më sot, vetëm njëra prej tyre është rasformuar, ajo e Milan Paroshkit.” (Shih: www.dnevnik.com)].,05.05.2007

Simbolet e strukturave paramilitare serbe - që përbëjnë Gardën e "CAR LLAZARIT"!

Si në kuptimin moral, politik dhe jurdik, ashtu edhe në atë të demokratik  e paqësor, çfarë do të thotë  “mbijetesa” 17-vjeçare e  RECIDIVIT të njësitive dhe efektiveve private-paramilitare çetniko-fashiste serbe për  Gjykatën Ndërkombëtare të Hagës dhe për vetë sistemin gjyqësor dhe të drejtësisë së Serbisë nën drejtimin e Boris Tadiqit (kryetar) dhe të Vojislav Koshtunicës(kryeministër)? (1) – Do të thotë se, Serbia është shkëputur dhe distancuar nga zinxhiri i politikës paramilitare terroriste të regjimit militarist të Slobodan Milosheviqit? –Jo! (2) – Do të thotë kjo,  se Serbia është  reformuar dhe noveluar në kuptimin  e demokracisë dhe të demokratizimit të saj, sipas standardeve të BE-së, të OSBE-së dhe të OKB-së?- Jo! (3) – Do të thotë kjo, se Serbia  i ka “pastruar” obligimet dhe përgjegjësinë e saj para  Gjykatës Ndërkombëtare të Hagës në ekstradimin e të gjithë kriminelëve  me në krye Ratko Mladiqin dhe Radovan Karaxhiqin, të cilët mbajnë përgjegjësi penale ndërkombëtare për kryerjen e akteve të krimit të gjenocidit në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë? – Jo! (4) – Do të thotë kjo, se Serbia me tërë këtë bagazh të pashlyer  nga skena politike dhe shoqërore e formacioneve ekzistuese terroriste paramilitare, të cilat, pothuajse,edhe pas dy dekadash  ende nuk janë nxjerrë në bagën e zezë të drejtësisë ndërkombëtare dhe vendore për të dhënë llogari sipas peshës së  veprave të tyre kriminale të luftës gjenocidale, të kryer në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë?-Jo! – Andaj, si është e mundur që një Serbi e këtillë-“dele e zezë” për humanizimin, drejtësinë, demokracinë, paqen,bashkëpunimin dhe sigurinë ndërkombëtare, të jetë kthyer në  OKB, në OSBE, si dhe në strukturat e tjera të Bashkimit Evropian? – Ky është rast precedent dhe turpi më i madh i faktorëve dhe institucioneve ndërkombëtare,që kanë pranuar rikthimin e Serbisë gjenocidale në OKB, pa dhënë asnjë llogari ligjore as materiale për zhdëmtimin e viktimave të gjenocidit dhe të agresionit pushtues të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, të shkaktuara në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë.

Si për “regjimin demokratik” të Serbisë, ashtu edhe për institucionet demokratike të BE-së, e në veçanti të OKB-së, të SHBA-së dhe të NATO-s, duhet të jetë i qartë fakti se,  pa eliminimin e forcave ekzistuese paramilitare dhe terrosite serbe (prej të cilave një kontingjent i tyre, i stacionuar në pjesën veriore të Mitrovicës, qe 8 vjet radhazi nuk pushuar së vepruari me aksionet e tij subversive terroriste në përndjekjen dhe terrorizimin e shqiptarëve dhe të boshnjakëve nga shtëpitë dhe banesat e tyre),  si dhe të arsenalit ushtarak konvencioal dhe kimiko-biologjik  të Serbisë, nuk mund të llogaritet, as të shoresohet për arritjen e ndonjë paqe të qëndrueshme dhe sigurie të garantuar për popujt e Ballkanit, në veçanti për shtetet fqinje siç janë Kroacia, Kosova, “Maqedonia”, Hungaria etj.

Krahas karakterit me përmbajtje  negative, armiqësore, antihumane dhe antiligjore të formacioneve paramilitare në kurriz të viktimave të gjenocidit serbomadh, të kryer në Kroaci kundër kroatëve, në Bosnjë kundër myslimanëve dhe në Kosovë kundër shqiptarëve(1990-1999), [“Marko Lapushina (gazetar dhe ekspert policor i gazetës javore serbe të Beogradit “Ndeljni telegraf”  ka pasqyruar edhe këto karakteristika negative të paramilitarëve të “Gardës Car Llazar”, të formuar në vendlindjen e car Llazarit në Krushevac, më 5 maj,2007:” Ato janë forca të rrejshme nacionale, të cilat veten e quajnë si forca mbrojtëse gjithëserbe.Ato nuk kanë lidhje me car Llazarin, por përfaqësojnë patriotizimin e rrejshëm, duke u përpëlitur që vetes së tyre t’ia atribuojnë ndonjë aureolë të heroit kombëtar dhe të trimave të rinj legjendarë të Serbisë.”( www.dnevnik.com,05.05.2007)].

Sa më sipër prania dhe ekzistenca e sistemit paralel paramilitarist në Serbi provon sheshit se në cilën pjesë të Ballkanit, ende nuk është fituar lufta  kundër terrorizmit ndërkombëtar, kundër pritivizmit barbar të egër, kundër mbeturinave fashiste dhe kundër fundamentalizmit serbomadh, faktorë këta, të rrezikshëm për paqen dhe sigurinë ndërkombëtare.

Kthehu ne fillim

------------------------------------------------

 Në fokus të gazetës “Danas“

 RADIKALËT E SHESHELIT MË 5 MAJ KANË PARALAJMËRUAR KRIJIMIN E

GARDËS SË „CAR LLAZARIT“ PËR TË MBROJTUR KOSOVËN!

 

Gazeta "Danas"E shtune - e diele 28-29 prill 2007

***

Vasiljeviq: tashmë i kemi 5000 vullnetar

“Në oborrin e kishës së Lazaricës në Krushevc, më 5 maj do të mbahet ceremonia e Gardës së Car Lazarit, qëllimi i së cilës ceremoni është që të organizoj vullnetarë në të gjitha anët e Serbisë, të cilët vullnetarë në rast të shpalljes së pavarësisë së Kosovës, do të jenë të gatshëm që me armë t’i mbojnë interesat e Serbisë”, i ka thënë të përditshmes beogradase Danas të datës 28 -29 prill, kryetari i Lëvizjes së Veteranëve të Serbisë, �eljko Vasiljeviç. Sipas tij, së bashku me Lëvizjen Popullore Serbe dhe me lëvizjet e tjera serbe në kishën e Lazaricës në Krushevc, solemnishtë do të themelohet Garda e Car Lazarit qëllimi i së cilës është çlirimi i Kosovës dhe Metohisë.

 Sipas shpjegimit të Vasiljeviqit, i cili është edhe deputet në Kuvendin e Serbisë nga radhët e Partisë Radikale Serbe të Vojsllav Sheshelit, më 5 maj në portën e kishës së Lazaricës, do të parakalojë e uniformuar qeta e parë e Policisë Kristiane, e përbërë nga veteranë të luftës nga 30 qytete të Serbisë. Vasiljeviq, ka thënë se në këtë ceremoni, do të marrin pjesë disa qindra anëtarë, por tash veq janë të evidentuar 5000 vullnetarë.

“Detyra e tyre është që të organizojnë sa më shumë njerëz të cilët në rast të shpalljes së pavarësisë së Kosovës, do të jenë të gatshëm për t’i mbrojtur interesat serbe. Si organizatë, i japim përkrahje të plotë procesit diplomatik të bisedimeve në mbrotje që intesat serbe në Kosovë të mbeten brenda kufijve të Serbisë, sepse nëse dikush e di se çka janë përjetimet dhe pasojat e luftës, atherë jemi ne”, ka thënë Vasiljeviq. Uniformat e maskuara, vullnetarët i kanë blerë vet në vlerë prej 35, deri në 40 euro në vende të ndryshme dhe kështu që uniformat edhe mund të jenë të dallueshme, kurse disa të tjerë që kanë marrë pjesë nëpër luftëra, veç i kanë uniformat, ka shpjeguar Vasiljeviq.

“Në radhët e këtyre vullnetarëve, ka disa gjeneralë dhe oficerë të tjerë të pensionuar të cilët na i sistemojnë strukturën dhe planet operative ushtarake, planet e lëvizjes dhe të sulmeve”, ka deklaruar për gazetën Danas, z. Vasiljeviq, i cili ka shtuar se lëvizja mund të ketë probleme të ndryshme nga reagimet e shtetit, por beson se ato nuk do të jenë të theksuara.

Se si do të sigurohen armët në rast të luftës, Vasileviq ka thënë se në Serbi ka shumë armë në duar të popullatës. Kurse, lidhur me faktin se vullnetarët serbë as që do të mund të hynin në Kosovë për shkak të prezencës së forcave ushtarake ndërkombëtare, ai i ka thënë gazetës Danas se, nuk mundet në mënyrë hermetike të mbyllet kufiri pavarësisht se sa ka forca ushtarake ndërkombëtare në Kosovë, dhe besojmë se ata nuk do të përzihen ndërkaq, ne kemi besim dhe gjithashtu, e dim se si sillen në rast lufte forcat ushtarake paqësore.

“Duam që t’u kujtojmë njerëzve se ekzistojn mënyra të ndryshme për realizimin e interesave tona, në fund të fundit edhe përmes luftës. Në mesin e vullnetarëve ka edhe shqiptarë të cilët duke qenë lojal ndaj shtetit të Serbisë, pas vitit 1999, janë përzënë nga Kosova”, ka thënë Vasiljeviq, i cili ka thënë se tubimi është paralajmëruar zyrtarisht në organet e MUP –it, në Krushevc. Personeli i kishës së Lazaricës, ka thënë se ata nuk do të perzantojnë në manifestimin e 5 majit, mirëpo askush nuk mund ti ndaloj ata që duan të jenë në liturgji dhe, ata që duan ta vizitojnë kishën.

“Kisha, nuk e ka vendin në këtë manifestim dhe Kosovën ka kush ta mbrojë”, i ka thënë agjensisë Beta, stavrofor Ljubivoje Radoviq, dhe ka bërë të ditur që përfaqësuesi i Lëvizjes së Bashkuar Popullore ka kërkuar që kori i kishës të këndoj në manifestim, dhe të mbahet ceremonia kishtare e mëngjesit por për këtë, duhet leja e Episkopit të Nishit, zotit Irinej. Ndërkaq, në policinë e Krushevcit, agjensisë Beta i është thënë se Lëvizja e Bashkuar Popullore Serbe është e regjistruar si parti politike. Sipas policisë, ajo e ka lajmëruar tubimin që do të mbahet më 5 maj që do të filloj prej orës 9.00, dhe organet e rendit do të marrin masat e duhura të sigurisë dhe mbajtjes së rendit në këtë manifestim, shkruan e përditshmja Danas. Përgatiti: F. Ajvazi

Kthehu ne fillim

-----------------------------------------------------------

SHPËRTHIM PRANË KUVENDIT KOMUNAL NË PRESHEVË(03.04.07)

KOSOVA LINDORE NËN MËSHIRËN E TANKSAVE SERBE!

Kosova Lindore

Më 09.02.2007

Në një informatë që ka arritur në adresën tonë elektronike nga korrespodenti ynë B.H nga Bujanoci, thuhet:

"Ushtria serbe filloi t´i tregoj muskujt e saj me parakalimet e njësive tankiste me 6, 7 dhe 8 shkurt nëpër vendbanimet e pastra shqiptare të Komunës së Bujanocit siç janë fshatrat Lluçan, Nasalc dhe Letovic. Këtë demonstrim të forcës ushtria serbe e ka bërë gjatë ditës ku janë parë nga një numër i qytetarëve shqiptarë kurse informatat nga tereni tregojnë se lëvizjet e tyre janë më të shpeshta gjatë natës.

Popullata shqiptare e Kosovës Lindore është e shqetësuar dhe e frikësuar nga rritja e jashtëzakonshme e numrit të madh të pjesëtarëve të ushtrisë dhe xhandarmerisë serbe nëpër vendbanimet e pastra shqiptare të komunës së Preshevës, Medvegjës dhe Bujanocit.

Ajo është e pambrojtur dhe duarthatë dhe nuk di se ku të kërkoj ndihmë sepse Kosova nuk ka   ushtri, Shqipëria nuk ka ushtri. Politikanët shqiptar, dhe ''posllaniku shqiptar i parlamentit serb''  thonë rrini urtë e mos e provokoni situatën.Të njëjtat fjalë i thonë edhe ndërkombtarët. Rrini urtë thonë ata  e kontribuoni paqes!!!


&

SKENARET E REJA DHE  TË VJETRA TË SERBISË  -  KUNDËR SHQIPTARËVE

Shkruan: Sheradin BERISHA

     Më19 Nëntor 2006

________________________

Çka tha Daniel Server në janar 2005, për planet ushtarake të Serbisë ndaj Kosovës?!

Zhvillimet politike…në veri të Kosovës për askënd nuk duhen nënvlerësuar.“Beogradi po përgatitet, pas ndonjë veprimi të keq të shqiptarëve, për të hedhur forcat e tij në pjesën veriore të Kosovës. Nuk ka njeri që kohët e fundit të ketë qenë në Beograd e që nuk e ka krijuar këtë përshtypje. Nëse amerikanët dhe evropianët nuk ndërmarrin hapa energjikë, druaj se ekziston një përpjekje e re e zgjidhjes së dhunshme të situatës në Kosovë,…” - kështu kishte deklaruar, më 15 janar 2005, për “Zërin e Amerikës” z. Daniel Server, drejtor i Iniciativës Ballkanike në Institutin e Paqes. Dhe këtë përceptim të situatës nga z.Server, e përforcojnë edhe më, dislokimet e fundit (tetor 2006) të forcave ushtarake serbe në Kosovën lindore, që krejt padrejtësisht po thirret Lugina e Preshevës.
Pavarësisht nga deklarimet e përditshme të administratës së UNMIK-ut dhe të institucioneve të Kosovës se, situata në veri të Kosovës është e qetë dhe nën kontroll të plotë, informatat nga terreni bëjnë të ditur se në tri komunat veriore të Kosovës, të cilat dominohen kryesisht nga komuniteti serbë (e që para një kohe janë shkëputur plotësisht nga  Prishtina) veprojnë në forma të kamufluara njësi vullnetare serbe, të organizuara nga Beogradi. Në një koment të botuar më 16 qershor 2006 në gazetën “Epoka e re” konstatohet se, “njësitë paraushtarake dhe ushtarake të qeverisë së Serbisë kanë shkelur në territorin e Kosovës dhe e kanë situatën nën kontroll në veri. Disa nga ata qarkullojnë me uniforma të SHPK-së, disa me veshje civile, disa me uniforma të kamufluara.”

 

 

Në këtë mënyrë, duket se Qeveria e Beogradit ka imponuar shpalljen e “gjendjes së jashtëzakonshme” në tri komunat e veriut të Kosovës dhe prandaj, në këtë frymë sillen të gjithë serbët deri te Ura e Ibrit, ku ndahet jugu prej veriut të Mitrovicës. Për të argumentuar këtë fakt “Epoka…” ka bërë publike edhe një listë (regjistër) emrash të njësiteve vullnetare serbe të ashtuquajtura të “Kosovë – Toplicës”!

Cilat njësi vullnetare serbe të “Kosovës - Toplicës”, veprojnë

në forma të kamufluara në veri të Kosovës?!


Regjistri i luftëtarëve të njësiteve vullnetare të Kosovës - Toplicës, të
instaluara në veri të Kosovës

Vullnetarët e luftës së re !!!


SHTABI
Komandant - Kapiten Ratko Zeçeviq, Prokuple

Zv.Kom. - Kapiten Kl1 Mile Miletiq, Prishtinë

Kreu i Shtabit - kapiten Dragan Damjanoviq, Prishtinë

Zëvendësshef i shtabit operativ - Kapiten Aleksander Xhorxheviq, Prokuple


ANËTARËT E TJERË TË SHTABIT

Kapiten Radun Dabizhleviq, Prokuple

Komandant Radovan Curçiq, Prokuple

Oficer i Shërbimit Kapiten Milorad Zarkoviq, Prishtinë

Shef Operativ N/Kolonel Stevan Marinkoviq, Prishtinë

Referent i informimit Katerina Axhançiq, Prishtinë


GRUPI 1, NJËSITI 1:

Komandant Zhelko Niniq,Prishtinë - Fushë Kosovë

Zv/Kom.Tomo Krastiq, Prishtinë - F/K

Anëtarë :
Branko Bojiq, Prishtinë F/K
Novica Milosheviq, Prishtinë - F/K
Sinisha Blagiq, Prishtinë
Gordana Stojmenovska
Bozho Miletiq, Prishtinë - F/K
Mishko Kovaçeviq, Prishtinë - F/K
Zoran Vukadinoviq, Prishtinë -F/K
Milovan Filipoviq, Prishtinë - F/K

GRUPI 1, NJËSITI 2:
Komandant Bozhidar Andriq, Prishtinë

Anëtarë:
Momir Angjelkoviq
Vidan Slavkoviq
Milorad Jovanoviq
Stanislav Kolariç
Milorad Slavkoviq
Damir Kolariç
Boshko Jugoviq, Prishtinë
Ilija Jugoviq
Predrag Jugoviq
Zhivorad Cvetkoviq
Branislav Niçkeviq

GRUPI 1, NJËSITI 3:

Komandant Dragutin Saviq, Lipjan


Anëtarë:
Milosh Laliç
Dejan Lasiç
Slavisha Stoliç
Momçillo Vujoviq
Milan Dimkiç
Goran Kostiç
Nebojan Dabelkoviq
Lubisha Mihajloviq

GRUPI 1, NJËSITI 4:

Komandant Branko Avramoviq, Prishtinë
Zvenko Jovanoviq
Slobodan Samarxhiç
Dragan Mihajloviq
Zharko Jovanoviq
Mirko Mirkoviq
Veneislav Smiliç
Dragisha Petroviq
Milo Zekoviq

GRUPI 2, NJËSITI 1:
Komandant grupi Dragan Paviqeviq, Pejë
Komandant i Njësitit 1, Grupi 2- Momo Stijovac, Pejë-Deçan
Dushan Ceroviq
Dragan Xhorxheviq
Mishko Cvetkoviq
Branislav Mihajloviq
Vukoje Joçiq
Dragolub Krasiç
Momo Ivanoviq
Miomir Stojanoviq
Ranko Laban
Branko Ristoviq
Korrier - Zoran Stajiç

GRUPI 2, NJËSITI 2:
Komandant Miodrag Jokiq, Pejë
Slavko Bulatoviq
Pero Martinoviq
Slavolub Mihajloviq
Dragan Gojkoviq
Dragolub Çirkoviq
Dejan Kovaçeviq
Milovan Stepiq, Klinë
Marko Shqekiq, Pejë
Slobodan Obradoviq
Nenad Vujshiç

GRUPI 3, NJËSITI 1
Kom Grupi Zhivorad Petroviq, Prokuple
Komandant i Njësitit 1,Grupi 3- Aleksander Vidojkoviq
Dragan Simonoviq
Milovan Kujoviq, Podujevë
Mile Vukashinoviq
Blazho Blagojeviq
Sretan Kuveliç
Srgjan Deniç
Jovica Grujiç

GRUPI 3, NJËSITI 2:
Komandant Slobodan Seferoviq, Prokuple
Sasha Zlatkoviq
Milija Zlatkoviq
Rexhep Plavo, Vushtrri
Momcilo Iliq, Prokuple
Zoran Zhukiq, Kurshumli
Vesna Tamburkova, Shkup
Miloje Kovaçeviq, Prokuple
Tomislav Stevaniviq

GRUPI 3, NJËSITI  3:
Komandant Zvonimir Filipoviq, Gjilan
Radovan Stojkoviq
Aleksander Nikoliç
Nenad Milenkoviq
Zharko Metodijeviq
Srgjan Dunish
Velibor Cvetkoviq
Goran Cvetkoviq
Xhorxhe Simiç

NJËSIA LOGJISTIKE:
Komandant Kapiten Ratko Zheçeviq
Intendant Çedomir Vraniq, Graçanicë
Shef armatimi Lubinko Xhorxhaviq
Stanimir Zharkoviq
Slavko Vujoviq, Prishtinë
Danilo Guberiniç
Jordan Mihajloviq

Nuk duhet harruar se, në listën e vullnetarëve serbë që kontrollojnë sot një pjesë të territorit tonë në veri të Kosovës dhe të cilët lëvizin edhe nëpër enklavat serbe në brendësi të Kosovës, janë emra të njohur për shqiptarët, janë po ata që kanë kryer krime barbare, gjatë viteve 1998-1999 në Kosovë.

Duke u bazuar në këto fakte,(aq sa u thanë), gjykoj se, UNMIK-u dhe lidershipi politikë e institucional i  Kosovës, nuk mund ta fshehin dot gjendjen e nderë në veri.

Heshtja dhe fshehja e këtij realiteti të hidhur veçanërisht nga klasa jonë politike, pa dyshim është veprim i papërgjegjshëm dhe si i tillë shumë i rrezikshëm për të ardhmen e Kosovës.

Ngjashmëritë e skenareve të vjetra dhe të reja të Serbisë, karshi Kosovës!

Situata aktuale në veri të Kosovës dhe dislokimi i forcave militare serbe me arsenal të llojllojshëm armatimesh të rënda në kufi me Kosovën, të kujton në disa aspekte, zhvillimet politiko-ushtarake të vitit 1912 në këto hapsira. 

    Po i referohemi fakteve historike:

   Dihet mirëfilli se në verën e vitit 1912 pas një kryengritjeje të  përgjithshme shqiptare në Kosovë…, po merrte fund sundimi pesë shekullor i Turqisë në gjeografinë Shqiptare. Dhe, në këto rrethana Serbia së bashku me shtetet tjera ortodokse (Malin e Zi, Bullgarinë dhe Greqinë) e të mbështetura nga fuqitë e mëdha: Rusisa dhe Franca, kishin bërë planet ogurzeza për coptimin e tokave shqiptare.

  Në operacionet për pushtimin e tokave shqiptare, Serbia angazhoi 286 mijë forca operative me 550 armë artilerike. Kjo forcë operative ishte e strukturuar në katër armata. Ndërkaq vetëm për pushtimin e Vilajetit të Kosovës, është mobilizuar Armata e III-të serbe, që numëronte 63 mijë forcash ushtarake, të komanduar nga gjenerali famkeq Bozhidar Jankoviç (udhëheqës i organizatës çetnike serbe "Narodna Odbrana") dhe nga shefi i shtabit koloneli Dushan Peshiq. Kjo armatë vendkomandimin e kishte në Kurshumli, ndërsa efektivat e kësaj armate përbëheshin nga:44 batalione, 9 eskadrone dhe 25 bateri!(ShihSh.Braha: "Gjenocidi serbomadh dhe qëndresa shqiptare (1844-1990), Gjakovë 1991;  Prof.Dr.H.Bajrami: ”Si e okupoi Serbia Kosovën më 1912 (1), Prishtinë 2003)

 Tani vini re!!!

 Komanda e armatës së III-të serbe, që trupat e saj i kishte dislokuar dhe vënë në gjendje gatishmërie në jug të Serbisë, pra në kufi me Vilajetin e Kosovës, (ashtu siç i ka dislokuar aktualisht në tetor-nëntor 2006), qysh në shtator 1912 kishte futur në brendësi të teritorit të Kosovës njësi çetnike, krejt me qëllim të shkaktimit të konflikteve të vogla, krijimit të frikës në popull dhe depërtimit sa më të lehtë të trupave të saj në Kosovë (ashtu siç ka futur njësitë vullnetare serbe të ashtuquajtura ”Kosovë-Toplicës” tani në vitin 2006) !!!

Komanda e Armatës së III-të serbe në shtator - tetor 1912 në brendësi të Kosovës kishte futur katër aradha çetnike, si:

1. Aradhën Çetnike të Llapit, nën komandën e kapiten Vojisllav Tankosiqit;

2. Aradhën Çetnike të Lisicës, nën komandën e kapiten D.Sekuliqit;

3. Aradhën Çetnike të Llukovës,nën komandën e kapiten P.Bllazhariqit;  dhe

4. Aradhën Çetnike të Gjilanit nën komandën e kapiten B.Simiqit.(Po aty )

Në cilat zona përreth Kosovës, u dislokuan forcat e armatës së

III-të serbe në shtator-tetor 1912?

   Më 14 tetor 1912 forcat e Armatës III serbe ishin dislokuar në këto zona: Zona e Toplicës përfshinte Divizionin e Shumadisë në sipërfaqen Kurshumli - Bajë e Kurshumlisë; Divizioni i dytë i Moravës ishte i stacionuar në terenin Merdar – Raqë; Divizioni 2 dhe 3 i artilerisë ishte i koncentruar në zonën: Kurshumli - Bllacë. Në këtë teritor ishin përqendruar: një bateri e rëndë topash dhe bateria 3-t e të ashtuquajturave ”haubica”, që kishin mundësi gjuajtjeje me frekuenca të gjata. Ndërkaq, në zonën e Medvegjës ishin koncentruar: Brigada e parë e Moravës dhe Divizioni i dytë i Drinës në territorin Ratkocer – Merkonjë - Medvegjë; Brigada e parë e Moravës ishte koncentruar në terenin Dukat - Maja e Topallës - Tullar, ndërsa divizioni i parë malor dhe bateria e 4-t e haubicave ishte e përqëndruar në sipërfaqen Medvegjë -Lebanë.

Nga grupi i Toplicës ishin koncentruar këto forca serbe: Divizioni I-rë i Shumadisë nëpër Lumin e Bajës deri në Perpalac, me qëllim të depërtimit kah Podujeva dhe Prishtina. Regjimenti 11 (batalioni 1 dhe 2 me baterinë e 6 fushore) ishin përqëndruar në shkrepat e Dabishevcit; Regjimenti 12 ishte vendosur në nyjën strategjike Perpallac (batalioni 1 dhe 2) në Shushnjakë dhe në Erëlishtë deri te Kërtoku (batalionet 3 dhe 4 me bateritë 4 dhe 5 fushore), duke marrë pozicione vrojtuese në lidhje me njësitë ushtarake në Dabinoc.(Prof.Dr.H.Bajrami: vepra e cituar më lartë)Të gjitha këto forca ushtarake serbe, vetëm e pritnin urdhërinë e komandës, për të sulmuar forcat kufitare shqiptare dhe për të depërtuar brenda në Kosovë.

Siç vihet në pah nga argumentet historike, Beogradi aktualisht po përpiqet t´i vë në zbatim  skenaret e vjetra (siç ka bërë gjithmonë në të kaluarën), por harrohet fakti themelor se, kushtet dhe  rrethanat politiko - strategjike të zhvilluara në vitin 1912 në Ballkan e më gjerë, janë shumë të ndryshme me ato që pozhvillohen në vitin 2006.

Kthehu ne fillim

____________________________________________________________________

Kërcënimi i Serbisë!

ÇFARË NJËSISH USHTARAKE DHE LLOJESH TË ARMATIMIT, KA DISLOKUAR

SERBIA NË KUFI ME KOSOVËN ?!

&

ALBUM

I ARMATIMEVE DHE I TEKNIKËS LUFTARAKE TË FORCAVE TË ARMATOSURA TË SERBISË,

TË POZICIONUARA PËRRETH KUFIRIT ME KOSOVËN

 NËNTOR 2006

Sjellja e forcave të freskëta të ushtrisë, njësive komando, të gjandarmerisë serbe dhe armatimeve të rënda, në Luginën e Preshevës, në gjysmën e tetorit 2006 dhe pozicionimi i tyre përreth kufirit të Kosovës Unmikistan, njëkohësisht me deklaratën e një zyrtari të lartë serbijan, se për të intervenuar në Kosovë, “nëse eskalon situata atje” i kemi të gatshëm 100.000 ushtarë serb të armatosur me armatimet më bashkëkohore, përforcon dyshimin e bazuar, se Kosova Unmikistan po rrezikohet nga një blitz krig i ushtrisë serbijane.

Bazuar në përvojën që kemi me Serbinë, situata mund të eskalojë brenda natës, me siguri për këtë është duke u kujdesur “Srpski Oslobodilacki Antitroristi�ki Pokret” (“Lëvizja Çlirimtare Antiterroriste Serbijane”) dhe pjella e saj “Srpska Oslobodila�ka Vojska Kosova” (“Ushtria Çlirimtare Serbijane e Kosovës”), sipas skenarëve të përgatitura që moti!

Përballë kësaj gjendjeje të rëndë të sigurisë dhe me tendencë të përkeqësimit të saj, e ndjeva të nevojshme për të bërë diçka. Kështu që ma mori mendja se do të ishte në dobi të popullit, përgatitja dhe prezantimi i këtij Albumi.

Mund të dyshohet me bazë, se pas agresionit kushtetues armiku shekullor serbo-çetnik, do të ndërmerr një agresion ushtarak, duke sulmuar territorin e Kosovës Unmikistan nga tri drejtime, me qëllim të ripushtimit apo të ndarjes, menjëherë pas “zgjidhjes “ së një farë statusi të saj.

Me siguri, gjatë këtij agresioni të rrufeshëm ai do të përdor kundër popullit tonë( i cili me siguri do të rezistoj),  armatimet e tij moderne me të cilat posedon dhe që janë bërë përpjekje për t’u paraqitur në këtë Album. Andaj, kuadrot drejtuese dhe mbrojtësit e Atëmemëdheut duhet ta dinë efektin e çdo arme serbijane dhe mënyrën e mbrojtjes ndaj saj, në mënyrë që asnjëherë të mos ndodhen në befasi, të mos njohin friken dhe të mos bien pre e panikut.

Kam bindjen se  përmbajtje edhe pse modeste e këtij albumi do t’u jep një çik ndihmesë.

Albumi i armatimeve e teknikës luftarake të forcave serbijane, ka për qëllim, t’u vijë në ndihmë kuadrove dhe mbrojtësve të truallit atëmemëdhetar, për të njohur armatimin dhe tekniken e re luftarake, me të cilën janë të pajisura edhe njësitë madhore ofanzive serbijane, të dislokuara në Luginën e Preshevës, në rrethinën e Prokuples dhe Çaçakut.

Me siguri, se po me këto njësi kreu shtetëror dhe kishtar serbomadh i kërcënon shqiptarët, se nëse nuk janë të kënaqur me statusin e ardhshëm të Kosovës, do të ndërmarrin veprimet e domosdoshme “për çlirimin e kësaj krahine serbe”.

Është fakt i pakontestueshëm, se Ushtria Serbijane pas disfatës të turpshme që përjetoi në Kosovë, ka punuar pandërprerë dhe pa u penguar nga askush (as nga ata dashamirë “tanë”, që dërdëllisin se forca mbrojtëse e Kosovës duhet të jetë numerikisht, jo më e madhe se 2500 forca të armatosura me armatime të lehta), për t’u kthye dhunshëm në Kosovë.

Përballë këtij rreziku real, përgatitjet për vetëmbrojtje dhe vetëvendosje për të ardhmen e tij, para popullit tonë parashtrohen si domosdoshmëri.

E lypin interesat madhore të Atëmemëdhet, për të qenë në gjendje për t’u organizuar, për të ndërmarr veprimet e domosdoshme dhe për t’i drejtuar ato me sukses. Por, para se gjithash është domosdoshmëri e momentit historik që të përbashkojmë potencialin tonë veprues dhe mendor, pa dallim ideologjie, feje dhe krahine, rreth një qëllimi bosht: Shpëtimi i Atëmemëdheut. Vetëm kështu të përbashkuar, do të jemi në gjendje t’ua japim  hakun e merituar, të gjitha hordhive agresore ndaj interesave të ligjshme të kombit dhe vendit tonë.

Në kuadër të këtij Albumi janë bërë përpjekjet të sinqerta për të pasqyruar të dhënat taktike-teknike të armëve të ndryshme të këmbësorisë, të artilerisë, të tankeve e të  transportierëve të blinduar, të granatave, granatahedhësve, raketave dhe raketahedhësve të forcave ushtarake e policore serbijane, maqedonse e malaziase.

Kuadrot drejtuese të forcave mbrojtëse shqiptare duhet të njohin e t’u shpjegojnë efektivave armatimin e armikut tonë të përbetuar, jo vetëm në aspektin teknik, duke perifrazuar të dhënat, por të analizojnë “anët e forta dhe të dobëta ” të tyre dhe masat më efikase për t’i bërë ato të paefektshme, pse jo edhe për t’i kapur të pa dëmtuara, duke përdorur taktikë të shkathët dhe duke shfrytëzuar me mjeshtri e invencion terrenin, si dhe rrethanat që ofron ai.

Njohja e armatimit dhe e teknikës luftarake që pasqyrohen në këtë album, do të duhej të shërbejë për t’iu kundërvënë me sukses efekteve të tyre e për të dalë fitimtar mbi to, duke parashikuar, gjetur e zbatuar në vazhdimësi mënyra të reja të kundërveprimit, duke u ruajtur nga shfaqjet e skematizimit dhe shablonizimit.

Duke e shfrytëzuar përvojën e pasur nga luftërat e popullit tonë për liri, sidomos të Epopesë së Lavdishme të Famëmadhes UÇK, kundërvënia ndaj agresionit serbo-çetnik, që sipas gjasave reale edhe do të ndodhë, do të kurorëzohet me sukses të plotë dhe me humbje minimale.

Gjatë përpilimit të këtij albumi, përveç të dhënave nga terreni (Lugina e Preshevës, Tullari, Kurshumlia dhe Sanxhaku), janë shfrytëzuar edhe përvoja dhe literature shkencore e Ushtrisë Shqiptare dhe Serbijane.

Si forma ashtu dhe pjesa dërmuese e tekstit të kësaj parathënie është marrë nga parathënia e një Albumi të Ministrisë së Mbrojtjes të Republikës së Shqipërisë, të botuar në vitin 1990.

Autori: Sejdi Veseli

 

Brigada parashutiste serbijane 63

           Brigada parashutiste nr.63 në përbërje të Divizionit parashutist të Nishit, e cila mori një leksion të mirë në Koshare nga veprimet e koordinuara në mes të pjesëtarëve të Famëmadhes Ushtria Çlirimtare e Kosovës dhe të artilerisë të Ushtrisë Shqiptare, është e dedikuar për kryerjen desantëve speciale ajrore, në thellësinë operativo-strategjike të kundërshtarit. Një pjesë e pjesëtarëve të kësaj brigade-efektivat e saj komando janë sjellë në Luginën e Preshevës, në gjysmën e dytë të tetorit 2006 (në vigjilje të referendumit për Kushtetutën e Serbisë), si përforcime gjandarmërisë dhe ushtrisë serbijane dhe janë pozicionuar në afërsi të kufirit me Kosovën Unmikistan, me siguri jo për qëllime paqësore!  Pjesëtarët e këtij formacioni të ushtrisë serbijane, të armatosur me armatimet më bashkëkohore, janë ekspert për veprime në terrene të ndryshme, në terrenin malor, fushor, në lumenj e liqe, në vendet të banuara...janë ekspert për veprime prapa linjave të frontit, për vëzhgime, rikonicioni të terrenit dhe për diversione. Kjo njësi është e armatosur me pushkët mësymëse M-21 të kalibrit 5.56 mm, me automatik të kalibrave  7,62 mm, pushkë automatike afriko-jugore të kalibrit 5,56 mm, me pushkët snajper të kalibrave 7,62 mm, 7,9 mm dhe 12,7 mm, pushkomitraloz dhe mitraloza të kalibrit 7,62 mm dhe me pistolete dhe revolver të tipave të ndryshëm.

 

            Nga armatimet e rënda kjo njësi i ka në dispozicion AGS-17 BGA 30 mm, bazuaka dhe raketa që hedhen nga krahu ( Zolja M-80 64 mm, Osa M-79 90 mm, sistemin raketor kundërblind “Bumbar” 136 mm, minahedhësit M-69 82 mm dhe M-70 60 mm, si dhe topin malor B-1 76 mm, të gjitha këto të prodhimit serbijan dhe Ambrust 67 mm, të prodhuar në fabrikat e Messerchmit-Bolkov-Bohm të Gjermanisë, si dhe RPG-29 “Vampir”, kalibër 105.2 mm, të prodhimit rus). Këto njësi lëvizin në terren me ndihmën e xhipeve të prodhimit serb dhe të jashtëm, si dhe me transportier të blinduar të tipit M-53/59 “Praga”, VPB M-86/BOV-M/BOV-VP... Kjo njësi edhe pse në esencë është njësi e këmbësorisë, ajo mund të përdor helikopterët Mi-8 dhe aeroplanët An-26.

            Mbrojtja nga veprimet e kësaj njësie: Për t’u mbrojtur me sukses nga veprimet shumë të rrezikshme të këtyre njësive, duhet të ndërmerren këto veprime: goditja e tyre me zjarr të përqendruar, që prej hedhjes së tyre nga fluturakja e deri në tokëzimin e tyre; zbulimi i shpejt i vendeve të rigrupimit të tyre pas tokëzimit dhe goditjet e rrufeshme, së pari me mjete plasëse dhe mandej me të gjitha llojet e armatimeve që posedon njësia çlirimtare; zbulimi i shpejt i drejtimit të lëvizjes së këtyre njësive, përgatitja e sulmeve të befasishme dhe të pandërprera nga njësite të vogla, të cilat godasin dhe tërhiqen shpejt, me qëllim të mashtrimit të armikut për ta tërhequr përballë pritave të përshtatshme për ta goditur me zjarr të kryqëzuar dhe asgjësuar. Kjo taktikë e luftimit është përdorur nga çlirimtarët shqiptar gjatë LANÇ, nga çlirimtarët vietnamez (Vietkongu) dhe së fundit nga luftëtarët e UÇK-së. 

 

PUSHKA AUTOMATIKE MËSYMËSE M-21           

Pushka automatike mësymëse M-21 me kalibër 5.56 mm, është konstruktuar në fabrikën serbijane të armatimeve “Zastava”, duke u bazuar AK-47, të njohur si kalashnjikov, ofron kushte goditje precize të caqeve.

Kjo pushkë moderne e prodhuar sipas standardeve të NATO-s, gjatë veprimeve mësymëse zëvendëson edhe snajperët e kalibrave të vogël dhe granatat e dorës, ngase e ka të montuar shënjestrën moderne optike dhe hedhësin e granatave të kalibrit 40 mm.  

Karikatori kësaj pushke është ndërtuar nga polimere të kualitetit të larë, ndërsa tyta është kalitur dhe e kromizuar nga brenda.

Në fundin e qytës lëvizëse të kësaj pushke që është në formë të patkoit, mund të vendoset një pjesë rezervë e punuar nga goma e cila e mbron krahun e qitësit dhe i siguron kushte komode, sidomos gjatë hedhjes së granatës.

            Amortizuesi i flakës në fundin e tytës, jo vetëm kryen funksionin e stabilizuesit të armës gjatë qitjes, por e zvogëlon mundësinë për t’u zbuluar pozicioni nga ku shtihet me këtë armë.

            Kjo armë është e konstruktuar deri në atë shkallë të përsosmërisë, sa që i ofron përdoruesit të saj edhe këtë mundësi, të rregulloj mekanizmin e qitjes edhe për rafalë me nga tri të shkrepje

    Karakteristikat teknike:-të pushkës-21

            Kalibri:   5.56 mm;                        

            Karikatori: 30 fishek;

            Mënyra e shkrehjes: gjysmë automatike  dhe automatike;

            Shpejtësia e zjarrit:  560-680 fishek/minutë:

            Radiusi maksimal i veprimit: 500 metra.             

            -të granatahedhësit të vendosur nën tytën e Pushkës M-21

            Kalibri: 40 mm;

            Masa (kg): 1,5;

            Radiusi maksimal: 400 metra;

            Radiusi i efektit vrastar të predhës:20 metra.

 

GRANATAHEDHËSI AUTOMATIK BGA-30 mm                     

            Hegjemonistët serbomëdhenj krahas modernizimit të armatimeve të tyre (me siguri jo për qëllime paqësore), të shumta për nga sasia, ngase e kishin përvetësuar afro 80% të arsenalit të ish-APJ-së, e cila kishte qenë njëra prej fuqive të mëdha ushtarake, kah fundi i viteve të nëntëdhjeta  prodhoi edhe BGA 30mm. Këtë armë shumë moderne, e projektoi, e prodhoi dhe e zhvilloi në fabrikën e armatimeve “Zastava” në Kragujevc, duke u bazuar në modelin e armës ruse AGS-17-Plamaja me kalibër 40 mm.

Tipi provues i kësaj arme u provua në Kosovës, konkretisht në fshatin Kaçandoll, në Koshare dhe në Shalë të Bajgores. Provimi i saj u bë duke shti ndaj pozicioneve të UÇK-së dhe ndaj popullatë të pambrojtur civile shqiptare. Përdorimi i kësaj arme u bë: në Kaçandoll dhe Shalë nga helikopteri Mi-8, në Koshare nga pozicionet e njësive komando të Brigadës 63 të Divizionit parashutist të Nish-it, ndërsa në Drenicë dhe Dukagjin nga autoblindat.

Gjatë kryqëzimit luftarak kjo armë tregoi rezultate të shkëlqyeshme, andaj filloi prodhimi serik i saj dhe tani gjendet si armë standarde, jo vetëm në të gjitha gjinitë e ushtrisë serbe, por në atë maqedose dhe malaziase. Me siguri, kjo armë shumë efektive gjendet edhe nëpër njësitë e të ashtuquajturës “Ushtria Serbe për Çlirimin e Kosovës”, e cila me siguri vepron, jo vetëm në veriun e Kosovës, por edhe në enklavat serbijane në brendi të Kosovës.

Kjo armë e efikasitetit të lartë paraqet një hap të madh përpara, duke i krijuar kushte njësive ushtarake plane të reja taktike dhe strategjike.

Sistemi modern i konstruktit i kësaj arme e bënë të mundshme asgjësimin e caqeve në distanca të mëdha, në kushte të ndryshme të terrenit dhe klimatike, me një radius të lartë të veprimit vrastar.

Kjo armë është e dedikuar për asgjësimi dhe paralizimi caqeve të armikut, qofshin ato të pozicionuar brenda, apo jashtë transheve, në një largësi prej 1.7 km, si dhe për neutralizimin autoblindave të lehta, largësi prej 1 km.

            Kjo armë është e pajisur me shënjestrën moderne NSBG-1 e cila i rritë shikimin për 2.6 herë. Ajo mundëson marrja në mënyrë direkte, gjysmë direkte dhe indirekte, si dhe në kushtet e shikueshmërisë së dobësuar.

            Manovrimi prej një vendi dhe përgatitja për veprim e BGA është shumë e thjeshtë dhe e lehtë.

            Në mëvarshmëri të nevojave, BGA mund të automjete luftarake dhe helikopter.

Disa nga karakteristikat e BGA 30mm

 

            Kalibri i granatave: 30 mm;

            Karikatori: 29 granata;

            Numri i vjaskave të tytës: 12;

            Hapja e zjarrit: automatike dhe selektive;

 

PUSHKËT AUTOMATIKE M70/M72/M85/M92

            Familjen e armëve automatike të këmbësorisë, të prodhimit vendor dhe që aktualisht janë në përdorim të ushtrisë dhe policisë sebijane, e përbëjnë:

Të gjitha këto armë janë prodhuar, duke u mbështetur në konstruktin familje së madhe të armëve automatike AK-47 Kalashnikov.

Kjo armë është aq e njohur sa që nuk është e nevojshme që të shkruhet më shumë për te.

Disa nga karakteristikat e armëve të prezantuara më lartë

Modeli

M70B1

M70AB2

M72AB1

M85

M92

Kalibri

7.62

7.62

7.62

5.56

7.62

Mekanizmi i zjarrit

gjysmë automatike dhe automatike

gj.aut. dhe automatike

gj.aut. dhe automatike

gj.aut. dhe

automatike

gj.aut. dhe automatike

Radiusi efektiv

400 m

400 m

700 m

200 m

300 m

Karikatori

30 fishek

30 fishek

75 fishek

30 fishek

30fishek

Shkrepja

620fishek/minutë

620 fishek/minutë

620 fishek/minutë

700 fishek/minutë

620 fishek/minutë

 

PUSHKA AUTOMATIKE R-4

Pushka automatike mësymëse R4 është zhvilluar kah fundi viteve të shtatëdhjeta në firmën jugoafrikane për avancimin dhe prodhimin e armatimeve LIW Vektor, ndërsa prodhimi serik i saj ka filluar në vitin 1982.

Kjo armë është pjesë e armatimit standard të ushtrisë dhe policisë së Afrikës së Jugut, ndërsa shfrytëzohet nga njësitë speciale të Ushtrisë dhe MUP-it serbijan.

Kjo pushkë u konstruktua dhe u prodhua duke pasur për bazë pushkën izraelit Galil dhe vetëm disa modifikime të vogla e bëjnë të dallueshme prej saj. Ashtu, sikurse edhe Galil, R4 funksionon sipas principit të AK-47.

Në R4 janë të montuara dy këmbëz, të cilat e forcojnë stabilitetin e saj gjatë qitjes dhe e rritin precizitetin edhe ashtu shumë të lartë të saj. Këto këmbëza i shërbejnë ushtarit që është i ngarkuar me te edhe për të këputur pengesat e ndërtuara nga telat gjembor.

R4 ushqehet me municion amerikan 5.56 mm, të tipit M293. Mund të shërbehet edhe me municionin SS -109  standard të NATO-s, por preciziteti i saj zvogëlohet dukshëm.

Nga R4 mund të lancohet mina tromblonike R1M3, dhe të goditen caqet me efikasitet të madh, deri në 75 metra.

Disa nga karakteristikat taktike-teknike të R4

 

            Kalibri: 5.56 mm;

            Karikatori: prej 30 dhe 50 fishekësh;

            Mekanizmi: gjysmë automatik dhe automatik;

            Zjarri: 650 fishek/minutë

            Radiusi efikas: 500 metra.

 

PISTOLETA AUTOMATIKE “SHKORPION” M-84

 

Pistoleta automatike Skorpion M-Pistoleta automatike Skorpion M-Pistoleta automatike Skorpion M-84 është e prodhuar në fabrikën serbijane të armatimeve “Zastava” Kragujevc, në bazë të licencës së prodhuesit çek, Vz.61 Skorpion.

Kjo pistoletë automatike e kalibrit 7.65 mm është e dedikuar për luftime nga afërsia, pra për paralizimin dhe asgjësimin e forcës së gjallë armike gjatë përballjeve luftarake me te në distanca të vogla, deri në 150 metra.

Dimensionet e vogla të kësaj arme shumë efikase e bëjnë atë shumë të përshtatshme për armatosjen e ekuipazheve të mjeteve të blinduara, të pilotëve të helikopterëve dhe të efektivave policore dhe ushtarake të ngarkuara për kryerjen e detyrave speciale në pjesët urbane të terrenit.

Kjo pistoletë është e pajisur edhe me qytë e cila paloset në pjesën e epërmet saj, duke përfunduar në pjesën e zbuluar të tytës.

Ka edhe dy varajanta të kësaj pistolete, të cilat vetëm kalibri i bën të ndryshueshme nga M-84, ngase ato kanë kalibër 9x17 mm dhe 9x18 mm Makarov.

Sipas nevojës Skorpion M-84 mund të shfrytëzohet edhe si armë me shurdhues të zërit.

Gjatë luftës për çlirimin e trojeve shqiptare nga pushtuesit serbijan dhe maqedonas, kjo armë është përdorur edhe nga guerilasit shqiptar.

 

KARAKTERISTIKAT TAKTIKE DHE TEKNIKE 

Kalibri: 7,65x17 mm ;                       

Karikatori: 10 dhe 20 fishekë;      

Shpejtësia praktike e zjarrit gjysmë automatik: 35 fishek/min;

Shpejtësia praktike zjarrit rafal: 100 fishek/min;

Shpejtësia teorike e zjarrit: 750 fishek/min;

Radiusi i veprimit: 75-150 metra;

MITRALOZI SERBIJAN M-84

 

            Ky mitraloz modern është prodhuar në fabrikën serbijane të armëve “Zastava” në Kragujevc, duke u shërbye mitralozin rus PKM.

            Kjo armë është përdorur masovikisht gjatë luftës së fundit në trojet e okupuara shqiptare, jo vetëm nga forcat serboçetnike dhe maqedonse, por edhe nga luftëtarët e UÇK-së.

            Gjatë luftimeve kjo armë është dëshmua si shumë precize dhe shumë vrastare, andaj nga policia dhe ushtria serbo-çetnike e kishte marrë nofkën “mbjellësi i vdekjes”, ndërsa nga paramilitarët e Arkanit, kjo armë quhej me nofkën “Ceca”.

            Ashtu si dhe mitralozat tjerë edhe mitralozi M-84, është i dedikuar për paralizimin dhe asgjësimin e forcës së gjallë të ushtrisë armike, pikave të zjarrit, mjeteve të pa blinduara dhe të blinduara lehtë dhe fluturakeve në lartësi të vogla dhe të tokëzuara.

            Shënjestra e kësaj arme është e efektshme deri në 1.500 mm.

Radiusi efektiv kësaj arme kundër caqeve të pa mbuluara është 1000 metra.

Rezultatet më të mira arrihen në distancat prej 600 metra.

Mekanizmi i shkrehjes së kësaj arme është i rregulluar për të punuar me tri shpejtësi: rafalë të shkurtër  10 fishek;

   -rafalë të gjatë 25 fishek dhe zjarr të furishëm dhe të pandërprerë, teoritikisht  deri në 700  dhe praktikisht 250 fishek për një minutë.

Kjo armë ushqehet me municion 7,62 x 54R, të tipave të thjeshtë, blindëshpues, blindëshpues-djegës, shënues dhe shpërthyes-shënues, nga rrethatoret prej 50 fishekësh dhe me kutit me 100 dhe 250 fishek.

Realisht, kjo armë vetëm kur vendoset në stativen tri këmbëse mund të quhet mitraloz, në rastet tjera jo vetëm se quhet por realisht është vetëm pushko-mitraloz. Kur këtë armë e vendosim në stativën tri këmbëse, jo vetë se ia rrisim precizitetin, por edhe e aftësojmë për goditjen e objekteve në fluturim deri në lartësinë prej 600 metrash.

Në rastet kur kjo armë përdoret, jo vetëm duke peshuar mbi dy këmbëzat(të palueshme), të cilat i ka pjesë përbërëse, por edhe gjatë mësyerjes, e lozë vetëm rolin e pushko-mitralozit.

Për të marrë në shenjë nga kjo armë përdoret shënjestra mekanike, optike (ON M80) ose shënjestra pasive e natës( PN 5x80).

Tabela e shënjestrës të fundit mekanike është shënuar me 15 gravura, ndërsa gravurë është e shënuar me numër të posaçëm, duke filluar prej 0 e deri në 15.

Distanca ndërmjet dy gravurave është 100 metra.

Shënjestra e shënuar me 0 përdoret për gjuajtjen e caqeve në ajër.

KARAKTERISTIKAT TAKTIKE-TEKNIKE 

Kalibri: 7,62 mm;

Pesha e rrethatores prej 100 fishekësh: 3,8 kg

Pesha e rrethatores prej 250 fishekësh: 9,4 kg

Pesha e mitralozit : 10 kg

Radiusi i veprimit: deri në 1500 m

Zjarri: 700 fishek/minutë

AUTOMATIKU Heckler & Koch MP5

Automatiku H&K MP5është një armëve më të përhapura nëpër njësitë e specializuara policore dhe ushtarake në botë. Me këtë armë janë të armatosura e dhe njësitë speciale të ushtrisë serbe, siç është “Kobra” e Brigadës parashutiste 63, brigadës speciale 72...

KARAKTERISTIKAT TAKTIKE-TEKNIKE

 

            Kalibri: 9x19 mm;

            Shpejtësia e zjarrit: 800 fishek/minutë;

            Kapaciteti i karikatorit: 15 dhe 30 fishek.

 

PUSHKA SULMUESE SPAS -15

            Kjo armë moderne sulmuese dhe për mbrojtje nga afërsia është prodhuar në gjysmën e dytë të viteve të tetëdhjeta të shakullit të kaluar, në fabrikën italiane Franchi S.p.A., ndërsa përdorimi i saj në njësitë speciale të ushtrisë dhe policisë serbijane, ka filluar të përdoret në vitin e parë të shekullit vijues.

 

KARAKTERISTIKAT TAKTIKE-TEKNIKE

            Kalibri: 12 mm.

            Kjo armë ushqehet me municion të gjuetisë, të modifikuar për përdorim luftarak.

            Radiusi efektiv i kësaj arme është 40 metra.

            Sistemi i shkrehjes është gjysmë automatik (pump-action/gas-actuated).

            Karikatori: 6 fishekë.

            Pesha e armës: 3,4 kg.

 

PUSHKA E RËNDË SNAJPER M-93

Kjo pushkë e rëndë snajperike M-93 është prodhuar në fillim të viteve të nëntëdhjeta në Fabrikën “Zastava” të Kragujevcit, sipas sistemit të Mauzerit dhe me kalibër 12.7 mm . Nga ushtria serbe ka filluar të përdoret në vitin 1998, ndërsa është përdorur gjatë luftës në Kosovë dhe në Luginën e Preshevës. Me këtë snajper modern ka qenë e armatosur edhe ushtria maqedonse dhe që e ka përdorur kundër çlirimtarëve shqiptar, sidomos në rrethinën e Tetovës.

             Kjo armë e rëndë snajperike dhe shumë precize është e dedikuar parësisht për asgjësimin e forcës së gjallë armike, si të atyre në ambient të hapur, ashtu dhe atyre në automjetet e pablinduara, në largësitë prej 1500 metra, ndërsa për asgjësimin e ushtarëve armiq në mjetet e me blindë të lehtë dhe prapa pozicioneve të fortifikuara deri në 800 metra.

            Krahas asgjësimit të forcës së gjallë të forcës së gjallë të kundërshtarit, ky snajper përdoret për paralizimin, dëmtimin dhe asgjësimin e automjeteve të pa blinduara dhe të blinduara lehtë, të fluturakeve të tokëzuara, radarëve dhe pajisjeve të ndryshme elektronike, si dhe të qendrave komanduese dhe të ndërlidhjes, duke përdorur municion blindëshpues djegës.

Ky snajper I pajisur me shënjestrën optike “Zrak” M94 8x56, është shumë efikas për paralizimin dhe asgjësimin e çerdheve snajperiste të kundërshtarit, andaj dhe përdoret për sigurimin e zonave të caktuara tokësore.

            Tyta e kësaj pushke snajper është punuar nga I njëjti çelik që përdoret për punimin e tytave të topave të të gjitha kalibrave, krom-nikel-vandijumi. 

Karakteristikat taktike dhe teknike

 

Kalibri: Për përdorimin e ushtrisë dhe policisë serbe 12.7 x 108 mm (tipi “Gurjinov”) dhe për përdorimin nga blerësit e jashtëm 12.7x99 (versioni i municionit që përdoret nga mitralozi amerikan Browning M2HB.

Pesha: 16 kg (versioni për përdorim nga ushtria dhe policia serbe) dhe 14,5 kg (versioni për përdorim nga blerësit e jashtëm).

Kapaciteti i karikatorit: 5 fishek.

Radiusi efikas i veprimit: 1600 metra.

Mbrojtja nga goditjet e snajperëve armiq: Vetëm maskimi maksimal, zbulimi i shpejtë dhe eliminimi i çerdheve të snajperëve kundërshtar është mbrojtja efikase, kundërgoditjeve vdekjeprurëse të kësaj pushke.

SNAJPERI GJYSËMAUTOMATIK M-76                            

Trashëguesja e pushkëve M48A dhe M69, snajperi gjysmë automatik e prodhuar në fabrikën “Zastava”, duke u bazuar në principin e pushkës automatike M70 të cal.7.62mm, është snajperi më i popullarizuar në hapësirat e ish RSFJ-së.

 

Kjo pushkë snajper është prodhuar në numër shumë të madh dhe është shfrytëzuar masovikisht në të gjitha luftërat, si nga ushtria serbijane ashtu dhe ato sllovene, kroate, boshnjake dhe shqiptare (UÇK-ja).

            Ky snajper është i dedikuar për asgjësimin e ushtarëve kundërshtar (edhe snajperëve) në pozicionet e vetmuara, të rëndësishme dhe në largësi të mëdha.

            Në këtë pushkë është e vendosur shënjestra optike ON M76 me aftësi zmadhues pre 4 herësh.

Karakteristikat taktike dhe teknike

 

            Kalibri: 7.92 mm (7.92x57 Mauzer).

            Radiusi efikas i veprimit: prej 800 deri në 1000 metra.

            Kapaciteti i karikatorit : 10 fishek.


            Mbrojtja nga goditjet e snajperëve armiq: Vetëm maskimi maksimal, zbulimi i shpejtë dhe eliminimi i çerdheve të snajperëve kundërshtar është mbrojtja efikase, kundërgoditjeve vdekjeprurëse të kësaj pushke.

BOMBA E DORËS M-75

Bomba mbrojtëse serbe e dorës bënë pjesë në arsenalin armatimeve të këmbësorisë, e dedikuar për paralizimin dhe asgjësimin e forcës së gjallë armike, gjatë përballjës së afërt me te.

Kjo bombë është treguar shumë efikase gjatë luftimeve në territorin e ish RSFJ-së, veçanërisht në Kosovë, Luginën e Preshevës dhe në Luginën e Vardarit, por dukshëm nen nivelin e bombave të ushtrisë shqiptare, të këtij destinacioni.

 Efikasiteti i kësaj bombe u vërtetua gjatë sulmeve të luftëtarëve të UÇK-së, ndaj pozicioneve të forcave pushtuese serbijane, në transhe, gjatë mësymjes, si në terreni fushor, ashtu dhe në atë malor. (Çlirimtarët shqiptar posedonin sasi të konsiderueshme edhe të kësaj arme serbijane, ngase kishin kapë depo dhe transporte të pushtuesit).

Kjo bombë është e konstruktuar për t’u aktivizuar në edhe në dëborë, baltë dhe ujë.

Me ndihmën e kësaj bombe mund të përgatiten edhe mina të befasisë dhe shumë të rrezikshëm ndaj efektivave të kundërshtarit.

Në foto janë paraqitur trupi i bombës serbijane M-75, eksplozivi plastik, detonatori i tipit “Buschon” dhe koka e bombës bashkë me mekanizmin e siguresës.

Në bërthamën e bombës janë të futura afro 3000 sfera të çelikta, me diametër 2,5-3 mm.

Radius vrastar i kësaj bombe është 12-18 metra, ndërsa ai plagshaktues 30-50 metra.

Mbushja eksplozive e këtij tipi të bombës përbëhet prej 36-35 gram të eksplozivit plastik.

Kjo bombë shpërthen 3-4 sekonda pas është hequr siguresa dhe është hedhur, kështu që sado i shkathët kundërshtari, nuk ka as një mundësi teorike që të kthej në drejtim të mbrojtësit.

Ky tip i bombës prodhohet edhe në IRJ të Maqedonisë me shenjën dallues M-93, por rëndësia e granatave të dorës është zvogëlua në shkallë të madhe, me futjen në përdorim të hedhësve automatik të granatave, sidomos të atyre të vendosur poshtë tytës së pushkëve mësymëse të këmbësorisë ( sikur ai në pushkën automatike  serbijane M-21)

 

Minahedhësi serbijan M-70
 

Minahedhësi serbijan benë pjesë në kategorinë e të ashtuquajturve “ minahedhësit komando”. Ngase kjo armë është e dedikuar për pajisjen e njësive komando, sidomos për kryerjen e veprimeve diversante, kundërdiversante dhe veprimeve tjera speciale.

Kjo armë shfrytëzohet për luftime në afërsi të drejtpërdrejt dhe veçanërisht për luftime në ambientet urbane, këtë ja mundëson konstruksioni i thjeshtë i saj, përmasa e vogël dhe përdorimi i lehtë.

Kjo armë përbëhet nga bazamenti dhe tyta. Në tytë është i montuar mekanizmi i shënjestrës me ndarje 1/6400.

            Ekuipazhi prej dy vetash dhe i ushtruar mirë mund të lancoj deri 25 granata për një minutë. 

Karakteristikat taktike dhe teknike

 

Kalibri: 60,8 mm;

Masa minahedhësit: 7,8 kg

Shpejtësia e granatahedhjes: 20-25 granata/min

Radiusi maksimal: 1632 m

Ekuipazhi: 2 ushtarë.

Minahedhësi M-69

Është armë artilerike e këmbësorisë serbijane dhe me destinacion: paralizimin, ndaljen e përparimit dhe asgjësimin e forcës së gjallë dhe pozicioneve të zjarrit të forcave armike, deri në distancën prej 4,2 km.

Ashtu si dhe minahedhësit e tipave dhe kalibrave tjerë edhe M-69 me kal.82 mm, është armë e përshtatshme për goditjen e caqeve të fortifikuara dhe prapa mburojave natyrore dhe artificiale, në rrethin prej 3600.

M-69 përbëhet prej: tyta, lafeti, bazamenti dhe mekanizmi i shënjestrës NSB-3.

Nga minahedhësi M-69 lancohen mina të cilat aktivizohen në momentin e goditjes së cakut, mina të cilat pas shpërthimit krijojnë perde të dendur tymi dhe mina që ndriçojnë pozicionet e armikut.

Me minahedhësin M-69 nuk lejohet të goditen caqe më afër 70 metra, ndërsa nuk mund të goditen ato më larg se 4,2 km.

Minahedhësi M-69 ushqehet me mina me fuqi të madhe vrastare kundër këmbësorisë M-74, por edhe me versionet e avancuara rrënuese kundër bunkerëve dhe asgjësuese kundër mjeteve të blinduara.

Kjo armë është përdorur me të madhe edhe gjatë luftimeve në trojet shqiptare, veçanërisht nga forcat ushtria dhe policia serbo-çetnike dhe maqedonse.

Karakteristikat taktike dhe teknike

Kalibri: 82 mm;

Radiusi maksimal dhe efektiv: 4200 m

Shpejtësia e zjarrit: 15-25 predha/minutë;

Ekuipazhi: 4 ushtarë;

Masa e minahedhësit: 45 kg;

Masa e tytës: 14,5 kg

Masa e lafetit: 14 kg

Masa e bazamentit: 15 kg

Masa e predhës: 3,05 kg;

 

RAKETAHEDHËSI I DORËS “Armbrust”

Prej viti 1989, ky raketahedhës prodhohet në Singapor, sipas licencës së firmës gjermane “Messerchmitt-Bolkov-Bohm”.

Ky raketahedhës gjendet në armatimin standard të njësive të specializuara serbijane, që prej kohës kur prodhohej në fabrikat gjermane, pra para viteve të nëntëdhjeta të shekullit të kaluar. Andaj edhe u përdor me të madhe në të gjitha pjesët e arenës ndërluftuese të ish RSFJ-së.

Gjatë luftës në Kosovë; Luginën e Preshevës dhe në Luginën e Vardarit, kjo armë ishte në posedim dhe u përdor kundër mjeteve luftarake të pushtuesit edhe nga çlirimtarët shqiptar, por jo në sasi të madhe.

Ashtu sikurse edhe Zolja 64 mm e prodhimit serbijan edhe Ambrusti i kalibrit 67 mm është armë njëpërdorimshme.

Në fushën e shikimit të shënjestrës refleksive janë të garvuara siluetat e automjeteve luftarake, gjë që lehtëson përcaktimin e distancës së caqeve nga pozicioni i raketahedhësit.

Ashtu sikur edhe te Zolja serbe, edhe te Ambrusti është ndërtuar mekanizmi shkrehjes, i cili mundëson gjuajtje të caqeve edhe nga vendet e mbyllura, me kusht që pjesa e fundit të raketahedhësit të jetë larg mureve të objektit të mbyllur apo të transhesë, së paku 80 centimetra.

Raketa që lancohet nga Ambrust është i prodhuar në dy varijanta: m 

Karakteristikat taktike dhe teknike

 

                Kalibri: 67 mm;

                Masa e armës: 6,3 kg( Zolja 3 kg);

                Masa e predhës: 1 kg;

                Radiusi maksimal i veprimit: 1,5 km;

                Radiusi efikas i veprimit: 300 m;

                Koha e fluturimit të raketës deri në largësi prej 300m: 1,5 sek.

                Forca depërtuese në çelik: 300 mm

 

SISTEMI RAKETOR KUNDËRBLIND

“BUMBAR”

 

Sistemi raketor Bumbar është zhvilluar në fabrikën serbijane të armëve raketore “Krushik” të Valevës, në dekadën e fundit të shekullit të kaluar, duke u bazuar në sistemin raketor francez Eryx.

Kjo armë me efekt të madh asgjësues është e dedikuar për asgjësimin e pozicioneve të fortifikuara luftarake, mjeteve të blinduara, tankeve, pozicioneve të armëve të rënda artilerike dhe fluturakeve ushtarake të tokëzuara, ne një largësi deri në 0,6 km.

Forca depërtuese në pllakën e çelikut të homogjenizuar deri në 900 mm e raketave komulative të kalibrit 136 mm, që lancohen dhe dirigjohen nga ky sistem bashkohor, është e mjaftueshme për të shkatërroj të gjitha llojet e tankeve bashkohore.

Dirigjimi i raketave që lancohen nga Sistemi Bumbar, bëhet në mënyrë gjysmë automatike dhe nëpërmjet të mikrokablës, të ngjashme me atë që përdoret për dirigjimin e raketave “Maljutka”.

Saktësia goditjes në cak të këtyre raketave: të caqeve statike është 100%, ndërsa të atyre në lëvizje e sipër është mbi 95%.

Me këtë armë nuk lejohet goditja e caqeve më afër se 6o metra.

Ndaj caqeve deri në largësi prej 300m, veprohet duke e mbajtur Bumbarin të peshuar në krah, ndërsa kur gjuhen caqet në distancë më të madhe se 300m, veprohet vetëm pasi e vendosim këtë lancues në bazament.

Ky sistem është i pajisur edhe me shënjestrën IC, për veprim natën. 

Futja e këtij sistem i ka zëvendësuar topat pa dridhje M-60A të kalibrit 82 mm.

 

Karakteristikat taktike dhe teknike

Kalibri i raketës: 136 mm

Masa e sistemit në pozicion luftim: 16 kg

Radiusi minimal: 60 m

Radiusi maksimal: 600 m

Koha e fluturimit të predhës deri në largësi prej 600 m: 4 s

Ekuipazhi:  2 ushtarë

Forca depërtuese në çelik: 900 mm.

 

RAKETAHEDHËSI I DORËS M-79 “OSA”

Kjo armë pa dridhje raketore nga e cila lancohen raketa të kalibrit prej 90 mm, të koduar me emri M-79 “OSA”, është një armë standarde e këmbësorisë në përgjithësi dhe e njësive speciale në veçanti, për të luftuar mjetet e blinduara, pozicionet e armëve të rënda artilerike e raketore, si dhe pozicionet edhe të fortifikuara të këmbësorisë kundërshtare.

Kjo armë është përdorur me të madhe edhe gjatë luftimeve në trojet shqiptare, veçanërisht nga ushtria dhe policia serbo-çetnike e maqedonse.

Kjo armë serbijane vepron me efikasitet dhe precizitet të lartë kundër automjeteve të blinduara kur janë në lëvizjen, në largësi prej 350 metra, si dhe kundër kundra forcës së gjallë, armëve të zjarrit të pozicionuar në bunker, transhe  dhe fortifikime, deri në largësi prej 600 m.

Sipas konstruksionit dhe principit të punës, ky raketahedhës i dorës i ngjanë shumë raketahedhësit francez LRAC F1.

Koka komulative e raketës që lancohet nga GJRD “OSA” , ka aftësi depërtuese në pllakë çeliku të homogjenizuar deri në 400 mm, por megjithatë nuk mund të shpojë pjesën ballore të tankeve bashkëkohore.

Karakteristikat taktike dhe teknike

           

            Kalibri: 90 mm

            Radiusi efikas i raketës: 600 m

            Radiusi maksimal: 1960 m

            Masa e raketës: 3,5 kg

RAKETAHEDHËSI I DORËS M80 Zolja

 Kjo armë raketore e dorës dhe njëpërdorimshe është një armë individuale e fuqishme për ushtarin bashkëkohor, në përballjet e tij me automjetet e blinduara armike.

Në dukje ky raketahedhës i dorë ngjanë shumë me Granatagjuajtësin rus të dorës RPG 18, por që e tejkalon për nga preciziteti dhe radiusi i veprimit.

Forca dëpërtuese e predhës me kokë komulative që lancohet nga Zolja është, hiq më pak se 300mm të pllakës prej çeliku të homogjenizuar. Kjo armë është përdorur me të madhe gjatë luftës çlirimtare në trojet e okupuara shqiptare, si nga forcat pushtuese po ashtu dhe nga prestarët e UÇK-së. Është vërtetuar se kjo armë nuk ka aftësi për të depërtuar brenda tankut bashkëkohor nga pjesa ballore, por shumë vrastare për forcën e gjallë armike, brenda transportierëve të blinduar dhe autoblindat tjera të lehta.

  

Kalibri: 64 mm

Masa e raketës: 1,42 kg

Forca depërtuese në masë të blinduar: 300 mm

Radiusi efikas: 220-240m

Radiusi i gravuar në shënjestër: 400 m

Radiusi maksimal: 1280 m

RAKETAHEDHËSI I DORËS RPG-29 Vampir

Kjo armë e prodhimit rus, me të cilën janë të armatosur edhe njësitë speciale të ushtrisë serbijane, me siguri jo vetëm ato të dislokuara kohëve të fundit në Luginën e Preshevës, është një mjetë i fuqishëm për asgjësimin e tankeve, transporteve të blinduar, automjeteve të blinduara të llojeve të ndryshme, pozicioneve të armëve të rënda artilerike, bunkerëve, urave prej betonit dhe objekteve të ndryshme të fortifikuara, në largësi deri në 450 m.

Raketa me kokë komulative që lancohet nga RPG-29, depërton pllakën e pancirit nga çeliku i homogjenizuar, në trashësi prej 650 mm.

Karakteristikat taktike dhe teknike

 

Kalibri: 105,2 mm

Masa e predhës: 4,5 kg

Radiusi i veprimit: 450 m

Forca depërtues në blindë nga çeliku i homogjenizuar: 650 mm

SISTEMI I DIRIGJUAR KUNDËRBLIND

9K111 Fagot 120 mm 

Kjo armë e prodhimit rus, me të cilën janë të armatosur edhe njësitë speciale të ushtrisë serbijane, me siguri jo vetëm ato të dislokuara kohëve të fundit në Luginën e Preshevës, është një mjetë i fuqishëm për asgjësimin e tankeve, transporterve të blinduar, automjeteve të blinduara të llojeve të ndryshme, pozicioneve të armëve të rënda artilerike, bunkerëve, urave prej betonit dhe objekteve të ndryshme të fortifikuara, në largësi deri në 2 km.

            Kjo armë ruse që në qarqet e NATO-s njihet me kodin dallues AT-4 Spigot, është zëvendësuesja e sistemit 9K Maljutka.

            Kjo armë është shfrytëzuar me të madhe nga hordhitë serbo-çetnike edhe në Kosovës, për asgjësimin e pozicioneve të fortifikuara të çlirimtarëve shqiptar.

            Kjo armë është në përdorim operativ edhe në ushtrinë serbijane, si dhe në shumë ushtrive tjera në botë.             Predhe është e teledirigjuar dhe me precizitet të goditjes në cak të lëvizshëm mbi 90%, ndërsa në caqet e palëvizshme 100%.

Karakteristikat taktike dhe teknike

Kalibri: 120 mm

Masa e raketës: 11,5 kg

Forca depërtuese në blindë: 400 mm (fagot B 450 mm)

Radiusi minimal: 75 m

Radiusi maksimal: 2 km (fagot B 2,5 km)
 

SISTEMI I DIRIGJUAR KUNDËRBLIND

9K115 Metis

Kjo armë e prodhimit rus, me të cilën janë të armatosur edhe njësitë speciale të ushtrisë serbijane, me siguri jo vetëm ato të dislokuara kohëve të fundit në Luginën e Preshevës, është një mjetë i fuqishëm për asgjësimin e tankeve, transporterve të blinduar, automjeteve të blinduara të llojeve të ndryshme, pozicioneve të armëve të rënda artilerike, bunkerëve, urave prej betonit dhe objekteve të ndryshme të fortifikuara, në largësi deri në 1,5 km.

Kjo armë ruse që në qarqet e NATO-s njihet me kodin dallues AT-4 SAXHM, është mjaft e avancuar nga 9K111 Fagot, ushqehet me raketën komulative  9M115.

Ekziston edhe varianti i kësaj arme 9K115-2 Metis –M dhe ushqehet me raketën komulative 9M131

           Karakteristikat taktike dhe teknike 

Predha

9M115

9M131

Kalibri

94 mm

127 mm

Masa e predhës

5,5 kg

13 kg

Depërtueshmëri në blindë

550mm

800mm

Radiusi maksimal

1 km

1,5 km

Radiusi minimal

40 m

80 m

Shpejtësia e shkrehjeve

4-5 rak/min

4-5 rak/min

 

HLIKOPTERI LUFTARAK M-24

 

    Në vitin 1967 filloi konstruktimi i kësaj fluturakeje të fuqishme, duke u bazuar në helikopterët Mi-8 dhe Mi-14.

    Ky helikopter i transportit luftarak është i aftë për të zhvilluar luftime shumë të efektshme kundër forcës së gjallë, mjeteve të blinduara dhe caqeve të ndryshme të tokë dhe ujë, si dhe të transportoj dhe të mbështes me zjarr njësinë e këmbësorisë prej tetë anëtaresh me kompletin luftarak të tyre.

   Ky helikopter ka fituar reputacion në luftërat lokale, si në Afganistan, luftë Irako-Iraniane, në Çeçeni, Angolë, Nikaragua, Shri Lankë, dhe në Ballkan. Dy helikopterë M-24 janë përdorur nga forcat policore dhe ushtarake serbo-çetnike, kundër pozicioneve dhe bazave të prestarëve të UÇK-së, ndërsa në Luginën e Vardarit, forcat maqedonse përdorën afro 10 helikopter M-24 kundër çlirimtarëve shqiptar.

  Edhe në fund të tetorit, ky helikopter është pa edhe në luginën e Preshevës, gjatë fluturimeve të ulëta përreth kufirit me Kosovën Unmikistan.

   Ky helikopter është i armatosur me 4 raketa të dirigjuara kundërblindë 9M17 Falanga M ( NATO-kodi AT-2 Swatter), 128 raketa të dirigjuar të kalibrit 57 mm, mitraloz katërtytësh JakB-12 të kal.12mm dhe me shënjestër elektronike.

            Për t’u mbrojtur nga raketat që vetëdrejtohen sipas rrezeve IC, ky helikopter posedon hedhësin automatik të karremave IC, por është shumë i ndjeshëm dhe i asgjësueshëm nga predhat blindëshpuese të topave kundërajror, të kalibrave mbi 30 mm.

Karakteristikat taktike dhe teknike

            Ekuipazhi: 3 veta.

            Desanton me: njësi prej 8 ushtarësh.

            Shpejtësia e ngritjes:750/minutë.

            Shpejtësia maksimale e fluturimit:335 km/orë.

            Lartësia maksimale e ngritjes:5000 metra.

 

HELIKOPTERI Mi-8

            Ky helikopter i dedikuar për transportime luftarak është pjesë e armatimit standard të ushtrisë dhe MUP-it serbijan, ia aftë për transportimin e njësive ushtarake të madhësisë së një reparti, prej 12 vetash dhe pajisjeve, nga një pjesë e frontit luftarak në një pjesë tjetër.

            Ky helikopter është i armatosur me lancues të 64 raketave të dirigjuara kundërtanke dhe kundër forcës së gjallë të kalibrit 57 mm, si dhe me mitraloz të kalibrit 12.7 mm. Nga ky helikopter mund të hidhen edhe granata.

            Artileria e lehtë kundërajrore është mjeti efikas për paralizimin dhe asgjësimin e këtij helikopter. Gjatë fluturimit të ulët edhe armët e këmbësorisë dhe municionet blindëshpuese të saj, janë mjaft efikase për tokëzimin e dhunshëm të këtij helikopteri.

 

SISTEMI I LEHTË I RAKETAVE KUNDËRAJRORE

9K32M Strela-2M

Ky sistem i lehtë reaketor kundër caqeve fluturuese, është prodhim serb. Prodhohet në fabrikat serbe të armatimit, për nevojat e mbrojtjes kundërajrore të njësive të këmbësorisë, kur fluturaket armike gjatë veprimit duhet të fluturojnë ulët.

Nga ky sistem kundërajror lancohen raketa inteligjente 9M32M.

Këto raketa i bënë inteligjente procesor gjurmues IC.

Mënyra e veprimit me raketën Strela 2M-A është shumë e thjeshtë.

Raketa vihet në pozicionin e lancimit, merret në shenjë caku i zgjedhur dhe shtypet ndërprerësi deri në shkallën e parë. 4-5 sekonda pas këtij veprimi aktivizohet gjurmuesi IC, hapet kapaku i kontejnerit, ndërsa në optik ndizet drita e kuqe. Kur identifikohet dhe kapet caku nga gjurmuesi IC, në optikë ndizet drita e gjelbër dhe aktivizohet alarmi tonik. Pas kësaj manipuluesi e starton raketën duke e shtypë deri në fund ndërprerësin dhe ajo vazhdon fluturimin e pavarur duke e ndjek burimin e energjisë që emetohet nga motori i cakut fluturues.

Kjo raketë është e lëndueshme nga karremat IC që emetohen nga fluturaket moderne, kështu që dezorientohet duke i ndjek karremin dhe shkon huq.

Karakteristikat taktike dhe teknike

 

            Kalibri i raketës: 72 mm

Masa e raketës: 9,8 kg

Radiusi maksimal (fluturakja në shkuarje) : në lartësinë 4200m.

Radiusi maksimal (fluturakja në ardhje): në lartësinë 2800m

Radiusi minimal: në lartësinë 500m

Kjo armë shumë e rrezikshme serbijane, duke ju falënderuar modernizimit te mekanizmit për mbushje dhe shkrepje, shpejtësia gjuajtjes së saj, është dy here më e shpejtë se shpejtësia e obusit amerikan   M 198 e kalibrit 155 mm, nga e cila mund të shkrepen edhe projektilet nuklear.                                                                                                                                                                                

 

KARAKTERISTIKAT TEKNIKO-TAKTIKE

Kalibri:

152 mm

Gjatësia e tytës:

L 39

Masa e armës në pozicion luftimi:

7080 kg

Gjatësia në pozicionin marshues:

11,21 m

Gjerësia e armës në pozicion marshues:

2,415 m

Lartësia e armës gjatë pozicionit marshues:

2,16 m

Gjatësia e armës në pozicionin e luftimit:

9,67 m

Gjerësia e armës në pozicionin e luftimit:

5,73 m

Shpejtësia maksimale e shkrehjes:

6 fishek/min

Radiusi i veprimit:

28000 m

 GJUAJTËSI SHUMËTYTËSH RAKETOR

M-77 OGANJ  

KARAKTERISTIKAT TEKNIKO-TAKTIKE

Kalibri:

128 mm

Numri i tytave lansuese:

32

Kompleti rezervë luftarak:

64 raketa

Ekuipazhi

5 veta

Pesha e raketës:

67,1 kg

Pesha e kokës së raketës:

19,53 kg

Sipërfaqja momentale e veprimit fugas:

0,36 ha

Sipërfaqja e veprimit të raketës kasetore:

1,1 ha

Radiusi i veprimit

 3-21 km

 GJUAJTËSI SHUMËTYTËSH RAKETOR

M-87 0RKAN

 

KARAKTERISTIKAT TEKNIKO-TAKTIKE

Kalibri:

262 mm

Numri i  tytave lancuese:

12

Ekuipazhi:

5

Radiusi i lëvizjes:

600 km

Pesha e raketës e mbushur me mini bomba:

389,7 kg

Pesha e raketës e mbushur me mini mina:

382,2 kg

Hapësira e shpërndarjes së bombave të befasisë:

rreth 2 ha

Hapësira e shpërndarjes së minave të befasisë:

rreth 4 ha

Radiusi i veprimit:

5 - 50 km

 GJUAJTËSI SHUMËTYTËSH RAKETOR

M-63 Plamen


            Kjo armë e rëndë e ushtrisë serbijane është e dedikuar për mbështetjen e njësive në front, duke krye goditje të fuqishme dhe të befasishme mbi pozicionet e forcës së gjallë, të armëve artilerike dhe njësive raketor të kundërshtarit.

            Kjo armë gjënë përdorim edhe për goditjen e caqeve të dyshimta dhe me sipërfaqe të madhe, siç janë bazat e prapavijë së armikut, aeroportet, stabilimentet industriale, qendrat komanduese, qendrat e ndërlidhjes, depot, etj...

            Kjo armë  është përdorur edhe gjatë luftimeve në Kosovë.

 

KARAKTERISTIKAT TEKNIKO-TAKTIKE

Kalibri:

128 mm

Numri i tytave lanuese:

32

Radiusi maksimal i veprimit:

8545 m

Koha e fluturimit të predhës deri largësinë maksimale të veprimit:

43,8 s

Ekuipazhi:

7

 GJUAJTËSI SHUMËTYTËSH RAKETOR

9K57 Uragan

 

Kjo armë shumë efektive e prodhimit rus, i prodhuar në fabrikën "Permskij Orudijnij Zavod" që prej sa kohësh e futur në armatimin standard të ushtrisë serbijane, i cili për nga forca shkatërrues e predhave që lancohen prej tij dhe për nga preciziteti është në krye të listës.

Kjo armë në perëndim njihet me këto kode dalluese: BM-22, BM-27 ose M1977.                                                                               

Kjo armë ushqehet me raketat 9M27F, 9M27S, 9M27K, 9M27K2, 9M27K3 i 9M59.

Shpejtësia e lancimit të raketave nga ky gjuajtës është dy raketa për një sekondë.

Ky gjuajtës është i montuar në automjetin ZIL-135LM 8x8.

Një rafali prej 16 raketash 9M27K2 krijon një fushë të minuar, në sipërfaqe prej 150 hektarësh.

Gjatë luftës në Kosovë janë goditur shumë pjesë të saj, andaj edhe ballafaqohemi me sipërfaqe të madhe të minuar.

 

KARAKTERISTIKAT TEKNIKO-TAKTIKE

Kalibri:

220 mm

Numri i tytave lancuese:

16

Ekuipazhi:

4

Radiusi minimal:

8,5 km

Radiusi maksimal:

34 km

 TANKU M 84

Tanku M 84A

Tanku për hapjen e shtigjeve M-84AI

 

Kjo armë shumë moderne dhe shumë efektive është prodhuar nga ish ushtria e RSFJ, në vitin 1983, duke u bazuar në tankun rus T-72.

Kjo armë tani e ushtrisë sebijane është e ndjeshme nga goditjet e predhave antitank, vetëm nëse goditet anash, me ç’rast do të godite municioni në mbushësin automatik të topit të saj.

 KARAKTERISTIKAT TEKNIKO -TAKTIKE M84A)

 Kalibri i topit: 125 mm

Kalibri i mitralozit të montuar, me dalje në ballinën e tij: 7,62 mm

Kalibri i mitralozit kundër ajror i montuar në kupolën e tij: 12,7 mm

Kompleti luftarak i topit: 42 predha

Kompleti luftarak i mitralozit 7,62mm: 2000 fishek

Kompleti luftarak i mitralozit KA: 360 fishek

Ekuipazhi: 3

Thellësi e kalueshme e ujit:5 m

Lartësia e pengesave të kalueshme prej tij: 1,25 m

Gjerësia e transheve të kalueshme prej tij: 3 m

Lëvizë drejt në pjerrtësi, deri në: 66%

Lëvizë anash në pjerrtësi, deri në: 55%

AUTOBLINDA KUNDËRAJRORE

M53/59 Praga

  Kjo armë e fuqishme për asgjësimin e fluturakeve që fluturojnë ulët dhe të forcës së gjallë të armikut, është prodhuar për nevojat e ish ushtrisë së RSFJ-së, duke u bazuar në armën ruse ZSU-57-2, në vitin 1968. Pas intervenimeve në vazhdimësi për përsosjen e kësaj arme, edhe sot është pjesë e armatimit standard të ushtrisë dhe policisë serbijane.

Motori i kësaj arme është i vendosur në pjesën e parë të saj, në pjesën e mesme të saj është i vendosur ekuipazhi prej 4 vetash, ndërsa armatimi është i vendosur në pjesën e prapme. Nga armatim shtihet me telekomandë nga kabina e “Pragës”

Kjo armë është pre e lehtë edhe e granatahedhësve të lehtë, Granatahedhësit 150 dhe 500. Kjo është dëshmuar gjatë luftës në Kosovë, kur me një granatë të vetme nga 150-shi dhe 500-shi famshëm shqiptar, këtë armë shumë vrastare e kaplonte zjarri.

 

KARAKTERISTIKAT TEKNIKO -TAKTIKE

Kalibri i topave:

30 mm

Kompleti luftarak:

400 fishek

Shpejtësia e zjarrit:

840-900 fishek/min

Masa e fishekut:

1,14 kg

Masa e predhës:

0,435 kg

Ekuipazhi:

5

 AUTOBLINDA BOV-3

Autoblinda e ushtrisë dhe policisë serbijane BOV-3 e armatosur me 3 topa kundërajror M55A4B1të 20 mm, është e dedikuar për asgjësimin e objekteve fluturues në lartësi të vogla (1000 m),  por edhe mund të shfrytëzohet për goditjen, paralizimin dhe asgjësimin e forcës së gjallë dhe mjeteve të pablinduara në largësi deri në 2000m, ndërsa të blinduara lehtë, në largësi prej 600-1000m.

Gjatë luftimeve në Kosovë kjo armë, bashkë me “Praga” është treguar shumë efikase për asgjësimin e çerdheve të mitralozave, snajperëve dhe pozicioneve në përgjithësi.

KARAKTERISTIKAT TEKNIKO -TAKTIKE

Kalibri i topit:

20 mm

Kompleti luftarak i topit:

2000 fishek

Ekuipazhi:

4

 Autoblindat VPB M86 / BOV-M / BOV-VP 

Familja e autoblindave të lehta BOV është zhvilluar dhe prodhuar në fabrikën e automjeteve të Mariborit (TAM), për nevojat e ish ushtrisë jugosllave. Me shkatërrimin e RSFJ-së, një sasi e madhe e këtyre mjeteve i mbeti ushtrisë dhe gjandarmërisë serbijane, e cila jo vetë se i mirëmbajti, por edhe i modernizoj në fabrikën Zastava dhe servilin në Çaçak.

Këto mjete janë të ndërtuara nga masa e blinduar, me trashësi prej 4 deri në 8 mm, që mbrojnë nga municioni i thjeshtë i këmbësorisë i kalibrave deri në 9mm. Ndërsa nuk garantojnë siguri për ekuipazhin, as nga predhat blindëshpuese djegëse të këmbësorisë.

Të gjitha tipat e granatahedhësve të lehtë janë treguar efikas, për t’i shndërruar autoblindat e kësaj familje në mbeturina hekurash.

KARAKTERISTIKAT TEKNIKO -TAKTIKE

Kalibri i mitralozave:

7,62 /12,7mm

Kompleti luftarak i mitralozëve:

Nga 2000 fishek

Ekuipazhi:

2+8

 

TRANSPORTERI I BLINDUAR BTR-80

Ky transportier i blinduar rus me 16 rrotë gome, të cilat fryhen dhe fryhen në mënyrë automatike, sipas konfiguracionit të terrenit nëpër të cilin lëvizin, është prodhuar në vitin 1982 në fabrikën GAZ, duke u bazuar në taransporterin e vjetër BTR-70.

Në gjysmën e dytë të viteve të 80-ta, pak kohë pasur futë në armatimin standard të ushtrisë ruse, një kontingjent i këtyre trensporterve u ble edhe nga ish ushtria jugosllave, ndërsa gjatë luftimeve në Bosnje dhe në Kosovë, një numë i madh i këtyre transporteve iu dha ushtrisë serbijane si ndihmë vëllazërore nga Ariu i Sibirit.

Në pjesën e parë të këtij transportieri vendoset ekuipazhi dhe sistemi i armatimeve, në pjesën e mesme vendoset njësia për desant, ndërsa në pjesën e prapme është i vendosur motori që e vë në lëvizje.

Armatimi bazë i këtij transportieri është mitralozi 14,5mm, mitralozi 7,62 mm, të vendosur në kupolën e tij.

Në kuadër të shfrytëzimit sa më racional të këtij transportieri,  ushtari serbijan në kupolën e tij, në të dy anët e mitralozave po i vendos BGA-30 mm.

Armët kundërtank, si p.sh. granatahedhësit e dorës janë armë efikase për luftimin e këtij transportieri të blinduar.

KARAKTERISTIKAT TEKNIKO -TAKTIKE

Kalibri i mitralozit kryesor:

14,5 mm

Kalibri i mitralozit të lehtë:

7,62 mm

Kompleti luftëra i mitralozit kryesor:

500 fishek

Kompleti luftarak i mitralozit të lehtë:

2000 fishek

Tërhjek:

8x8 rrotë

Ekuipazhi:

2+8

 

AUTOBLINDA LUFTARAKE E KËMBËSORISË

M80A

Kjo autoblindë vemesore e ushtrisë serbijane është prodhuar në vitet e tetëdhjeta, nga industria ushtuake e ish RSFJ-së, sipas principeve të autoblindës ruse BMP-1.

Kupola me armatimet dhe vendin e shkrehësit të armëve gjendet në mesin e autoblindës, ndërsa pjesa e prapme është e dedikuar për vendosjen e njësisë ushtarake prej 7 ushtarësh.

Armatimi i kësaj vemëzorje të blinduar, përbëhet nga topi automatik 20 mm, Mitralozit PTK M86 7,62 mm, dy BGA-30 mm dhe një sistemi “Bumbar”.

 

KARAKTERISTIKAT TEKNIKO -TAKTIKE (M-80A)

Kalibri i topit:

20 mm

Kalibri i mitralozit:

7,62 mm

Kalibri i raketës antitank “Bumbar”:

136 mm

Kalibri i dy AGS-17 (BGA):

30mm

Kompleti luftarak i mitralozit:

2000 fishek

Kompleti luftarak i “Bumbar”

8

Kompleti luftarak i 2 AGS-17

2x nga 2 karikator

Ekuipazhi:

3+7

Kthehu ne fillim

 

 

 

 

 

powered by Beepworld